Frjáls verslun - 01.07.1968, Page 8

6
FRJÁLS VERZLUN
upp og gekk nef út úr steinunum
á víxl og batt ytrabyrðið við hið
innra. Þetta var síðan allt tengt
saman með járnslám og rúmið,
sem myndaðist milli byrðanna var
síðan fyllt með þurri mómylsnu.
Þessi hús voru hlý og góð og hafa
staðið sig með ágætum að sögn
Hannibals. Voru hús með þessu
byggingalagi reist víða fyrir
norðan.
En Hannibal hugði á framhalds-
nám. Kennaraskóli íslands var þá
eins vetrar skóli og námsárið að-
eins 6 mánuðir. Hann vildi verða
kennari, en íslenzka prófið fannst
honum of lítið. Hann vildi fara
utan og því stakk Brynleifur
Tobíasson, er verið hafði kennari
Hannibals fyrir norðan, upp á því,
að hann færi til Danmerkur. Reit
Brynleifur Jóni Dúasyni, er þá bjó
í Danmörku, og sneri Jón sér til
Bredstrups, skólastjóra við elzta
kennaraskóla Danmerkur, Jons-
trup Seminarium, sem stofnaður
hafði verið 1809. Svarbréf kom
frá Bredstrup, þar sem hann sagði
engin vandkvæði á því, að Hanni-
bal gæti sótt skólann, aðeins þyrfti
að sækja um leyfi kennslumála-
ráðuneytisins danska, til þess að
nemandinn gæti fengið að vera
óreslulegur nemandi fyrsta árið á
meðan hann kæmist inn í málið.
Slík leyfi væru auðsótt, sagði
Bredstrup. Brynleifur Tobíasson
sendi síðan umsókn um skólavist
til ráðuneytisins og leið nú fram
á vorið 1924.
— Enn leið og beið — segir
Hannibal, og ekkert svar kom frá
ráðuneytinu. Guðmundur heitinn
Bárðarson, sem einnig hafði verið
kennari minn á Akureyri, var að
fara til Danmerkur og slóst ég í
för með honum. Nú varð að láta
skömm skella. Er til Kaupmanna-
hafnar kom, vildi ég ganga eftir
svari hjá ráðuneytinu. og aldrei
hef ég gengið erfiðari spor, en ein-
mitt er ég gekk upp að ráðuneyt-
inu fákunnandi í dönsku og æti-
aði að spyrjast fyrir um umsókn
mína. en neyðin rak mig áfram.
Guðmundur Bárðarson var þá
kominn á kaf í erindi sín vegna
rannsókn sinna á Tjörneslögun-
um, svo að ég varð að treysta á
sjálfan mig. Ég spurði eftir ráð-
herranum, Nínu Bang, en hún
var þá ekki í landinu. Skrifstofu-
stjórinn varð fyrir svörum. Jú,
hann kannaðist við umsókn mína,
en taldi hana vonlausa. Aðsókn-
ina sagði hann vera svo mikla, að
engir útlendingar væru teknir í
kennaraskólana. Nemendur væru
valdir eftir ströng próf og aðeins
stúdentar og þeir. sem lokið hefðu
sérstökum undirbúningsskólum,
áttu von á skólavist. Helmingur
umsækjenda félli að jafnaði á for-
prófunum. Með íslenzkt gagn-
fræðapróf kæmist ég aldrei í
danska ríkiskennaraskóla.
— Ég var alveg niðurbrotinn
maður eftir viðtalið við skrif-
stofustjórann — segir Hannibai,
en á leiðinni til Danmerkur með
Goðafossi hafði skipið komið við
á Sauðárkróki, og þá hafði ég hitt
Jón Björnsson, bróður Haralds
leikara, en hann hafði gengið á
Jonstrup. Örfaði hann mig og svo
gerði einnig Karl Finnbogason á
Seyðisfirði, er ég hafði rætt við,
meðan á viðkomu skipsins stóð
þar. Karl hafði stundað nám við
Blágárd-Seminarium, sem var
einkaskóli, og því afréð ég að
heilsa upp á skólastjóra þess skóla
og kanna, hvort ég ætti þar ein-
hverja möguleika. Það var aldeil-
is létt á honum brúnin. er ég birt-
ist í dyrunum, og hann tók að
vitna í Njálu og Eglu. Jú, hann
hélt nú, að ég væri velkominn í
skólann, en skólavistin kostaði 700
danskar krónur á ári og það voru
allir fjármunir mínir. Þar með
var sú leið lokuð.
Hvað var nú til bragðs? Jú, ég
ákvað að fara til Bredstrup skóla-
stjóra og athuga, hvað hann segoi.
Hinn 15. júní sté ég upp í lest og
hélt til Jonstrup. Ég man dagsetn-
inguna enn í dag, því að dagur-
inn var Valdemarsdagur — er
Dannebrog átti að hafa svifið af
himnum ofan. Bredstrup, gamall
og þunglamalegur karl, hlustaði á
raunasögu mína. Er ég hafði lýst
öllu fyrir honum sagði hann mér,
að ég skyidi koma til inntökuprófs
að viku liðinni. — Þú getur reynt
— sagði hann.
— Ég byrjaði nú að viða að mér
kennslubókunum. Ég hafði vanizt
dönskum kennslubókum frá Akur-
eyri, en mér leizt samt alls ekk-
ert á blikuna að þurfa að lesa und-
ir svo strembið próf á einni viku.
Ég hafði ekkert búið mig undir
prófið, því að eins og ég áður
sagði, bjóst ég við að geta setzt í
1. bekk án forprófs. Ég las og las
og las. Það var dásamlegt veður,
og væntanlegir nemendur voru
komnir og það var kátína og gleð-
skapur fyrir utan. Um 50 ung-
menni sóttu um inntöku og 30 áttu
Hannibal Valdimarsson, herra Ásgeir Ásgeirsson og Richard Nixon
þáverandi varaforseti Bandaríkjanna ræðast við að Bessastöðum.