Morgunblaðið - 22.06.2001, Page 43

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 22. JÚNÍ 2001 43
Þar sem hún var mjög hög í hönd-
unum saumaði hún allt sem heim-
ilið þurfti á að halda og rétti öðrum
einnig aðstoð hvað það varðaði.
Hún var stolt kona með mikla
skapfestu, sem ásamt bjartsýni
gerði henni unnt að horfa framhjá
hinum ýmsu erfiðleikum sem flest-
ir mæta á lífsleiðinni.
Síðustu árin dvaldi Halla ásamt
Benedikt manni sínum á dvalar-
heimilinu Skjólgarði á Höfn, þar
sem þau hafa eflaust notið hinnar
bestu aðhlynningar. Hún var þá
orðin sjúk og oft þjáð en aldrei
mælti hún æðruorð eða kvartaði en
sagði einatt að ekkert væri að sér,
þegar innt var eftir líðar hennar.
Hún trúði á þann lækningarmátt
sem býr í okkur sjálfum og nýtti
sér hann og ræktaði eftir mætti.
Við Rafn og fjölskylda okkar
þökkum Höllu gengin ár og biðjum
henni Guðsblessunar í nýjum heim-
kynnum.
Ásta Karlsdóttir.
heyri það víða, að þar sem Ása kom
að málum, þá var tekist á um mál-
efni en aldrei karpað eða málum
steypt í vandræði.
Til að gera langa sögu stutta hef-
ur okkur Möggu orðið nokkurra
barna auðið og húsi hefur verið
slegið upp. Það gekk ljómandi vel
að fá Ásu til að samþykkja börnin,
en byggingarframkvæmdirnar
urðu nokkrum sinnum fyrir áfalli,
þegar yfirmaður úttektar strauk
sínum fimu fingrum yfir unnið verk
eða leit fránum augum yfir svæðið:
„Hérna hefur ekki verið lakkað
undir sólbekkina. Það þarf að slípa
sparslið ögn betur.“ Allar athuga-
semdirnar voru að sjálfsögðu hár-
réttar og sá sem framkvæmdi vissi
upp á sig sökina en bjóst við að
sleppa fyrir horn með verkið.
Stundum gekk Magga fulllangt og
fékk Ásu með sér í eitthvert karl-
mannsverkið á heimilinu, til að
þurfa ekki að vinna það aftur seinna
eins og það var kallað á þeirra máli!
Líf Ásu var ekki samfelldur dans
á rósum. Hún þurfti t.d. að hlusta á
langar umræður um efnafræði í
eldhúsinu í Hvassaleiti, því sú
fræðigrein var ofarlega í huga
margra í fjölskyldunni. En einn
daginn brast þolinmæðin og hún
sagði: „Hættið þið þessu endalausa
masi um C3H.“ Henni til undrunar
sprungu allir hinir vísu fræðingar
úr hlátri, því þarna tókst Ásu að
nefna efnaformúlu, sem enn hefur
ekki litið dagsins ljós. Þessi efna-
formúla hefur fylgt mér æ síðan og
prýðir nú nafn félags sem nokkrir
efnafræðingar hafa stofnað, Hið ís-
lenska vínfélag C3H.
Á Þingvöllum þótti Ásu best að
vera. Þar reistu þau hjón af mynd-
arskap sumarhúsið Ásustaði og
geymsluna Geirskot. Rætur Ásu
voru á Þingvöllum, þar átti hún
ættmenni og hafði frá blautu barns-
beini dvalið langdvölum. Það er
ekki erfitt að skilja hvers vegna
henni leið svona vel við vatnið. Lóð-
in umhverfis bústaðinn er gróðri
vaxin eftir áralanga umönnun
hennar, fjallahringurinn er litfagur
og tigulegur og vatnið sjálft gætt
einhverri magnaðri orku, sem fyllir
alla krafti sem dveljast þar. Ef væri
ekki fyrir KR fána við hún á einum
bústaðnum í nágrenninu væri þessi
staður fullkominn. Við bústaðinn
hætti Ása að vera þessi fína, vel-
klædda heimskona sem hún var í
bænum. Hún skellti sér í skítagall-
ann og vatt sér af ótrúlegum krafti í
hina ýmsu hluti sem hún vildi koma
í verk fyrir austan. Nóg var að gera
og ávallt var mýmargt á prjónun-
um. Nú í sumar átti að skipta um
gler, gera nýjan sólpall og margt
fleira auk hefðbundinna viðhalds-
og gróðurstarfa. Hvernig hún
komst yfir allt sem hún gerði er
mér bráðfrískum manninum hulin
ráðgáta.
Þó andlát hennar sé okkur ólýs-
anlegt áfall er það eilítil huggun að
hún skyldi leggja af stað í sína
hinstu ferð frá þeim stað sem var
henni svo kær.
Minningarnar eru margar og all-
ar góðar. Myndin af Ásu Valdísi er
ljóslifandi í huga mér. Andi hennar
og kraftur mun fylgja okkur öllum
sem hana þekktu og efla okkur að
allri dáð.
Gísli Guðmundsson.
Skyndilegt fráfall Ásu okkar
kæru vinkonu kom mjög á óvart.
Það síðasta sem við ræddum fyrir
um það bil hálfum mánuði var
væntanleg heimsókn til hennar í
sumarbústaðinn við Þingvallavatn.
Við minnumst allra góðu sam-
verustundanna og einstakrar vin-
áttu sem myndaðist í saumaklúbbn-
um okkar sem stofnaður var á
Fjölnisveginum fyrir um hálfri öld
af æskuvinkonum og miklum hann-
yrðakonum. Síðar bættust við fleiri
í hópinn. Alls vorum við níu talsins.
Allar hressar og lífsglaðar konur úr
ólíkum starfstéttum og með fjöl-
mörg áhugamál. Nú eru fimm látn-
ar.
Við minnumst góðu samveru-
stundanna á fallegu heimili Ásu og
Geirs. Þar var ríkjandi listfengi
húsráðenda, menningarbragur og
ljúft viðmót fjölskyldunnar.
Ása var fjölhæf listakona, allt lék
í höndunum á henni og hún hreif
okkur hinar með sér. Hún naut þess
einnig að segja okkur frá velgengni
barna sinna, tengdabarna og
barnabarna,sem áttu hug hennar
allan.
Á síðari árum voru hennar bestu
stundir í sumarbústaðnum, þar sem
hugsað var vel fyrir öllu utan húss
og innan.
Fegurðin og útsýnið frá sum-
arbústaðnum við Þingvallavatn
gleymist ekki. Þeim stað unni hún
best og þaðan kvaddi hún þennan
heim.
Við kveðjum kæra vinkonu og
þökkum allar góðu samverustund-
irnar.
Fjölskyldunni allri vottum við
einlæga samúð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem.)
Kristveig, Kristjana, María
Anna og Bryndís.
✝ AðalheiðurGuðrún Þórar-
insdóttir fæddist
3.apríl 1913. Hún
lést 9. júní síðast-
liðinn. Ingólfur
Jón Þórarinsson
fæddist 20. febrú-
ar 1909. Hann lést
22. október 2000.
Ingólfur og Aðal-
heiður voru elst af
12 börnum
hjónanna Guð-
mundínu Einars-
dóttur frá Stakka-
dal í
Rauðasandshreppi og Þórarins
Bjarnasonar frá Tungu í Örlygs-
höfn. Guðmundína og Þórarinn
hófu búskap í Kollsvík í Rauða-
sandshreppi. Þar voru 11 börn
þeirra fædd og eru þau nú öll lát-
in, en yngsta barn þeirra var fætt
á Patreksfirði 1930 og er hún ein
eftir á lífi.
Ingólfur var tvígiftur. Með
fyrri konu sinni Signýju Ólafs-
dóttur átti hann fjögur börn og
er eitt þeirra látið. Þau skildu.
Síðari kona Ingólfs er Dóróthea
Daníelsdóttir frá Akureyri. Með
henni átti hann tvo syni og er
annar þeirra látinn. Dóróthea lif-
ir mann sinn og dvelur á hjúkr-
unarheimilinu Seljahlíð í Reykja-
vík.
Aðalheiður var gift Bjarna S.
Hólm, ullariðnfræðingi, d. 1996.
Þau áttu þrjú börn sem öll eiga
fjölskyldur og búa í Bandaríkj-
unum en þangað fluttu þau hjón
árið 1956. Aðalheiður andaðist á
heimili sínu í Deltona í Flórída og
hefur útför hennar farið fram.
Mér er bæði ljúft og skylt að
minnast hér með fátæklegum orð-
um systkina minna, Ingólfs og
Heiðu, sem hafa kvatt þennan
heim með stuttu millibili. Það er
mikið flóð minninga sem streymir
um hug minn frá elskulegum for-
eldrum og systkinum. Við nutum
alls hins besta í uppvextinum sem
völ var á. Ástríki í faðmi sam-
hentra foreldra sem voru mikið
trúfólk. Ég veit að bænir þeirra
okkur til handa hafa fylgt okkur
og verndað í gegnum lífið.
Ég man kreppuárin og þá erf-
iðleika sem þeim tíma fylgdu. Var
stundum litla vinnu að fá og því
var fátækt hjá þeim eins og hjá
mörgum öðrum. Aldrei minnist ég
þó þess að okkur hafi skort fæði
eða klæði. Það undu allir glaðir við
sitt enda ekki miklar kröfur gerð-
ar. Í þá daga var ekkert kapp-
hlaup um veraldlegar eigur eins og
nú er og sálarlíf fólks hreinna og
ómengaðra en nú. Ég trúi því að
þá hafi sönn gleði og hamingja
ríkt, sem átti sér rætur í nálægð
og samneyti manna á milli.
Við Ingólfur bróðir vorum mjög
samrýnd, við fylgdumst að og
fluttum með foreldrum okkar frá
Patreksfirði til Reykjavíkur árið
1950. Ingólfur starfaði hjá Pósti og
síma og síðustu árin fyrir starfs-
lok, sem póstfulltrúi á útibúinu við
Holtaveg.
Ingólfur var drengur góður,
traustur, trúr og sjálfum sér sam-
kvæmur. Hann var allra manna
fyrirmynd og ég var mjög stolt af
honum. Síðustu æviárin bjó hann
með elskulegri eiginkonu sinni,
Dórótheu, á hjúkrunarheimilinu
Seljahlíð, Hjallaseli 55 og naut þar
góðrar umönnunar, sem hér með
er þakkað fyrir.
Aðalheiður eða Heiða, eins og
við kölluðum hana, yfirgaf for-
eldrahús um tvítugt. Það var sér-
staklega kært á milli þeirra systk-
ina. Mig langar til að láta fljóta
hér með ljóðlínur frá Ingólfi til
systur sinnar, þegar hún fór að
heiman. Hann var þá 23ja ára og
auðvitað alveg ókunnugt um fram-
tíð hennar í Bandaríkjunum:
Sá dagur speglast, er drottinn gaf þér fyrst,
og draumar lífsins festa nýjar rætur.
Þótt lifir enn á landi, sem er nyrst,
þér löndin fleiri kunna að búa nætur.
Þá vil ég óska þér, vegfarandi, sóma
og virðing hljótir, sigur, gleði og þrótt.
Í hamingu þitt hjarta megi róma
um helgan kraft, svo innra sé þér rótt.
Heiðu systur minni þótti mjög
vænt um þessar ljóðlínur og var
tamt að fara með þær, er hún
minntist bróður síns. Heiða var
yndisleg og góð kona, sérstaklega
prúð og fáguð í framkomu. Hún
var mikil hannyrðakona og lærði
kjólasaum. Áður fyrr rak hún hér í
Reykjavík saumastofuna Smart.
Hún var sjálf alltaf „smart“ í orðs-
ins fyllstu merkingu; glæsileg
kona.
Árið 1956 flutti Heiða með
Bjarna manni sínum og börnum til
Bandaríkjanna. Lengst af vann
hún við stjórnunarstörf í kjóla-
verslun í New Jersey, þar sem hún
bjó. Eftir starfslok, þegar Heiða
var 73ja ára, fluttu þau hjónin til
Flórída, þar sem þau bjuggu til
dauðadags. Eftir lát eiginmanns
síns árið 1996 bjó Heiða með syni
sínum Þórarni Bjarnasyni. Hún
kom oft hingað til síns elskaða
lands að hitta ættingja og vini. Það
var alltaf jafnspennandi að fá hana
í heimsókn. Þá var rifjaður upp
gamli tíminn og oft mikið hlegið.
Hún var svo spaugsöm og
skemmtileg. Hugljúfustu minning-
ar mínar, hin síðustu ár, eru frá
fögrum sumardögum og kvöldum,
er við systurnar sátum á svölunum
og nutum útsýnisins yfir allan bæ-
inn, Snæfellsnesið, Esjuna, Akra-
nes, Keili, Hafnarfjörð og Kefla-
vík, síðan blóðrautt sólarlagið.
Þessu gleymdi Heiða aldrei og
minntist þess svo að segja í hvert
sinn er við töluðum saman í síma.
Guð blessi minningu systkina
minna og ég þakka fyrir tilveru
þeirra. Öllum þeirra mörgu afkom-
endum, sem sakna þeirra, sendi ég
samúðarkveðjur.
Elsa H. Þórarinsdóttir.
✝ Grímur fæddist íPálsbæ á Stokks-
eyri 6. október 1928.
Hann lést á Sjúkra-
húsi Suðurlands 28.
maí 2001. Foreldrar
hans voru þau hjónin
Sesselja Símonar-
dóttir og Sigurður
Ingvar Grímsson.
Hinn 23. desember
1951 gekk Grímur að
eiga konu sína, Ástu
Kristinsdóttur, sem
fædd er í Vest-
mannaeyjum 5. 10.
1934. Grímur og
Ásta eignuðust fjögur börn sem
eru: 1. Sigurður Ingvar, vélfræð-
ingur og kennari á Selfossi, f. 12.
9. 1951, kvæntur Jónu Ingvars-
dóttur. Börn þeirra eru: Grímur,
Anna Valgerður og Ægir. 2.
Kristinn Ómar, rafvirki og fram-
kvæmdastjóri, f. 17. 3. 1953,
kvæntur Erlu Ólafíu Gísladóttur.
Dætur þeirra eru:
Ásta Björg og Bjarn-
ey Sif. 3. Jóna f. 6. 5.
1956, d. 25. 11. sama
ár. 4. Sveinn, vél-
fræðingur, f. 14. 6
1960, kvæntur Sæ-
dísi Jónsdóttur.
Barn þeirra: Dröfn.
Langafabarn Gríms
er Katla Sif Ægis-
dóttir f. 9. 12. 2000,
lítill sólargeisli.
Systkini Gríms
eru: Ágústa Þórhild-
ur, Sigurður Símon
og Ólafur.
Grímur nam bifvélavirkjun og
vann fyrri hluta starfsævinnar við
það starf hjá Kaupfélagi Árnes-
inga á Selfossi. Síðar vann hann
sem umsjónarmaður bifreiða hjá
Mjólkurbúi Flómanna á Selfossi.
Grímur var jarðsunginn frá
Selfosskirkju laugardaginn 2.
júní sl.
Drottinn mun vernda þig fyrir öllu illu,
hann mun vernda sál þína.
Drottinn mun varðveita útgöngu þína og
inngöngu,
héðan í frá og að eilífu.
Sl. 121. 7-8
Það er í eðli okkar að syrgja
þegar einhver okkur nákomin
deyr, það er hins vegar huggun
okkar að við trúum því að dauðinn
sé ekki endalokin heldur alveg
eins upphaf að nýju lífi. Eilíf
hringrás lífs og dauða eins og allt í
umhverfi okkar sannar. Nú hefur
þú yfirgefið þessa jarðvist og
þennan líkama sem var þér stund-
um erfiður síðustu árin. Nú hefur
þú fengið annað hlutverk. Við ósk-
um og biðjum fyrir sál þinni og
trúum að nú líði þér vel. Við systk-
inin vorum alin upp á Stokkseyri
hjá góðum foreldrum og vorum
látin vinna öll venjuleg sveitastörf.
Grímur var okkur elstur og mæddi
oft mest á honum. Hann var sér-
lega laginn að umgangast hesta og
var látinn fara á milli eins og sagt
var þegar flytja þurfti heyið heim
á vagni með hest fyrir. Stundum
kom ýmislegt fyrir sem endaði þó
vel og hlegið var að eftir á.
Við Grímur vorum sérlega sam-
rýnd enda ekki nema tvö ár á milli
okkar. Oft setti hann mig ofan í
tunnu þegar bílar fóru um veginn
hjá bænum okkar, Pálsbæ, til að
vernda mig fyrir þeim. Seinna
þegar árin liðu og úr okkur togn-
aði og Grímur eignaðist bíl voru
ekki ófáir bíltúrarnir sem ég fékk
að eiga með honum og margar
stundir mér ógleymanlegar. Ég
þakka Grími fyrir allar samveru-
stundir fyrr og síðar.
Ég vil að endingu senda Ástu og
öllum ástvinum innilegar samúðar-
kveðjur. Guð styrki ykkur um
ókomna tíma og munum að bros er
þreyttum hvíld og birta þeim sem
dapur er.
Ágústa Þórhildur.
GRÍMUR
SIGURÐSSON
MIKIL áhersla er lögð á, að
handrit séu vel frá gengin,
vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt,
að disklingur fylgi útprent-
uninni. Það eykur öryggi í
textameðferð og kemur í veg
fyrir tvíverknað. Þá er enn
fremur unnt að senda grein-
arnar í símbréfi (569 1115) og
í tölvupósti (minn-
ing@mbl.is). Nauðsynlegt er,
að símanúmer höfundar/send-
anda fylgi.
Um hvern látinn einstak-
ling birtist formáli, ein uppi-
stöðugrein af hæfilegri lengd,
en aðrar greinar um sama
einstakling takmarkast við
eina örk, A-4, miðað við með-
allínubil og hæfilega línu-
lengd, - eða 2.200 slög (um 25
dálksentimetra í blaðinu). Til-
vitnanir í sálma eða ljóð tak-
markast við eitt til þrjú er-
indi. Greinarhöfundar eru
beðnir að hafa skírnarnöfn
sín en ekki stuttnefni undir
greinunum.
Frágangur
afmælis-
og minning-
argreina
Handrit afmælis- og minningargreina skulu
vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.
Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disk-
lingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er
móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru
nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld í
úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í
bréfasíma 569 1115, eða á netfang þess
(minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum.
Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina
fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við með-
allínubil og hæfilega línulengd – eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnar-
nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
AÐALHEIÐUR
GUÐRÚN
ÞÓRARINSDÓTTIR
INGÓLFUR JÓN
ÞÓRARINSSON