Fréttablaðið - 20.02.2004, Page 56

SÍMANÚMER FRÉTTABLAÐSINS: 515 75 00, fax: 515 75 16 Ritstjórn: 515 75 05, fax: 515 75 06, ritstjorn@frettabladid.is
Auglýsinga- og markaðsdeild: 515 75 15 - fax 515 75 16, auglysingar@frettabladid.is Dreifing: 515 75 00, dreifing@frettabladid.is
VI Ð S EG J U M F R É T T I R SM Á A U G L Ý S I N G AS Í M I N N E R 515 7500
Bakþankar
GUÐMUNDAR
STEINGRÍMSSONAR
Íslensk
leyndó
Þín framtíð byrjar núna
Lífvernd - lífeyrissparnaður fyrir ungt fólk
Nýjung í lífeyrismálum Íslendinga
Lífvernd er lífeyrissparnaður sem safnast upp frá ári til árs.
Uppsöfnuð sparnaðar fjárhæð er laus til útborgunar við 60 ára
aldur. Komi hins vegar til fráfalls viðkomandi einhvern tíma á
söfnunar tímanum, eru erfingjum tryggð allt að 70% af
heildarlaunum í 7 ár án tillits til þess sem þegar hefur safnast.
ÍS
LE
N
SK
A
A
U
G
LÝ
SI
N
G
A
ST
O
FA
N
/S
IA
.I
S
L
BI
2
35
11

02
/2
00
4
70% af launum í 7 ár.
Er ekki kominn tími til a› uppfæra
lífeyrissparna›inn?
Leita›u nánari uppl‡singa hjá rá›gjafa
Landsbankans í næsta útibúi.
Sími: 560 6000 www.landsbanki.is
Á Íslandi er svo margt leyndó. Égheld að leyndóum hafi fjölgað
hér á landi á undanförnum árum. Al-
mennt virðist þróunin vera sú, að ef
eitthvað gerist, þá er það leyndó.
Þetta er mjög hvimleitt og í raun
mikil synd. Það gerist nefnilega ekki
svo mikið á Íslandi yfirhöfuð. Það er
hálf glatað að þá sjaldan að eitthvað
gerist skuli það alltaf vera orðið
leyndó strax.
LÍK FINNST í höfninni á Neskaup-
stað. Allt um það mál var leyndó
þangað til í fyrradag, að lögreglan
lét loksins til leiðast og sagði eitt-
hvað. Og það er fleira í þessum dúr.
Bréfið frá Bush sem hann sendi ein-
hvern tímann í vor um það hvort
varnarliðið yrði áfram eða ekki, það
er ennþá leyndó. Hvort að reynt var
að múta forsætisráðherranum eða
ekki með 300 milljónum, það er leyn-
dó. Hvert 400 milljónir fóru frá
deCODE, þegar lítið fyrirtæki var
stofnað í Luxemborg til þess eins að
leggja það niður í Panama, það er
leyndó.
ÉG ER ORÐINN þreyttur á þess-
um leyndóum. Ekki bara vegna þess
að mig langar svo mikið til að vita
þessa hluti, heldur líka vegna þess
að við megum ekki við því, Íslend-
ingar, að hafa svona margt í gangi
sem er leyndó. Við þurfum að fá að
vita hluti til þess að nenna að hanga
hérna. Eitthvað fútt í gang. Hvaða
réttlæti er í því að maður skuli vera
látinn dúsa hér í rigningu og sudda
til þess eins að vera ekki sagt frá
neinu? Það þykir mér slæmur díll.
ENDA ER ÞAÐ svo að við Íslend-
ingar erum meira og minna alltaf í
bíó. Þetta er svona svipað og vera tíu
ára krakki og mamma keyrir mann í
afmæli hjá frænda manns. Maður
þekkir þennan frænda ekkert svo
mikið og endar kannski með að
standa allan tímann úti í horni og
horfa á einhverja tvo – frændann og
vin hans – hvísla í eyrað á hvor öðr-
um og hlæja. Þá fer manni að líða
illa. Maður verður dapur og langar
kannski helst til að gera eitthvað
annað, eins og til dæmis að fara í
bíó. Rétt eins og þjóðin, segi ég, sem
fær ekki að vera memm og verður
að leita á önnur mið – flýja inn í
myrkrið – til að fá hulunni einhvern
tímann, mögulega, svipt af áleitnum
og krassandi spurningum.