Tíminn - 20.04.1975, Blaðsíða 30

Tíminn - 20.04.1975, Blaðsíða 30
30 TÍMINN Sunnudagur 20. aprfl 1975. HUOMPLOTUDOMAR NÚ-TÍMANS *• *•• MIKLAR BREYTINGAR hafa átt sér staö á sviði plötumála hjá Eric Clapton slðasta áriö. Fyrir tæpu ári hafði hann ekki gefiö Ut plötu f þrju ár, en slö- an eru komnar út tvær plötur, — og er sú síðari nýkomin á markað. Þessinýja plata Claptons er að mörgu leyti svipuð 461 Ocean Boulevard, m.a. vegna þess, að flestir sömu tónlistar- mennirnir aðstoða hann á þessari plötu, og hljóð- færaskipan er sú sama á báð- um plötunum. Ég álit samt að þessi nýja plata sé talsvert betri en sú fyrri. Eins og á fyrri plötunni tek- ur Clapton fyrir nokkur gömul lög, sem hann útsetur að nvju, og má þar frægast telja lagið „Swing Law Sweet Chariet" (sem eflaust á eftir að koma út á lltilli plötu). Persónulega finnst mér samt beztu lög plötunnar vera eftir hann sjálfan. Tónlistar- still hans hefur talsvert breytzt I gegn um árin, — lög hans eru nú iill miklu rólegri og fágaðri en áður. Hljóðfæra- leikur á plötunni er fyrsta flokks, og ber þar að sjálf- sögðu hæst leik Claptons á git- arinn og dobróið. Enginn Clapton-unnandi lætur þessa plötu fara framhjá sér, og það eitt er vist, að þeir sem heyrðu 461 Ocean Boule- vard og hrifust af, — þeir verða sér úti um eintak. — SþS. • •• NÝJU PLÖTUNNAR frá Ar- gent hefur verið beðið með talsverðri eftirvæntingu, vegna þess að sl. haust yfirgaf Russ Ballard gltarleikari og annar aðal lagasmiðurinn hljómsveitina.Töldu menn þá, að dagar hennar væru taldir, þvl iill beztu og vinsælustu lög hennar sfðustu árin hafa verið eftir hann. Eftir brottför Ball- ards fór Rod Argent, höfuð- paur hljómsv. (hljómborðs- leikari) að leita að öðrum glt- arleikara og söngvara. Udiiuiii tókst þó ekki að finna rétta manninn, sem bæði gat sungið og leikið á gitarinn, en valdi tvo I stað Ballards, John Grimaldi, gltarleikara, 19 ára, sem talinn er einn efnilegasti gltarleikari Breta um þessar mundir, og John Verity söngv- ara. Ekki fæ ég samt skilið, hvað Verity hefur að gera i hljtímsveitinni, þvi á plötunni sér Argent sjálfur um sönginn að verulegu leyti. En kannski fær Verity að njóta sín slðar. Ekki hefur stíll hljtímsveit- arinnar breytzt ncitt að ráði við þessar mannabreytingar, þvi Rod Argent semur nú öll lögin, utan eitt, sem er eftir bassaleikarann, Jim Rodford. Þessi lög eru I svipuðum dúr og fyrri lög Argents. Ekki er hægt að segja, að platan komi á tívart, og svo virðist sem áhrif nýju mannanna séu næsta Htil. — SþS. • • • • + ÞEIR ERU eflaust margir, sem muna eftir þvi, er Seals og Crofts heimstíttu okkur á árunum 1970-1971, þá tiltölu- lega lltt þekktir, — og héldu tvenna ógleymanlega hljtím- leika. Siðan hefur margt breytzt, þvl að rúmu ári eftir heimstíkn þeirra hingað til lands, urðu þeir heimsfrægir með plötu sinni Summer Breeze. Sú plata var hin fjtírða I röðinni og var stöðugt á bandariska vinsældalistanum i nærri þrjú ár. Diamond Girl kom út árið 1973, og er hún að mlnum dtími sú bezta, sem þeir hafa sent l'rá sér, enda mest selda plata Bandarikj- anna það ár. Siðan kom Unborn Child, og þar fataðist þeim aðeins flugið, þó ekki al- varlega. Var bætt við í nokkr- um lögum ýmsum hljtíð- færum, sem þar áttu alls ekki heima, og útkoman var heldur þunglamaleg plata. Þá er loksins komið að n.vjii plötunni 1*11 Play For You. Sem betur fer á hún lftið sameiginlegt með Unborn Child. Textarnir vekja sem fyrr mestan áhuga og athygli, enda eru þeir nokkuð sér á parti i textasmlð, þar sem báðir eru Baháiar. Blessuð (?) mengunin fær sinn skerf I lagi, sem heitir Ugly City, en ein- mitt i þvl lagi kemur vel fram hin skemmtilega melódiu- skipting þeirra, — en I mörg- um laganna eru þrjár til f jórar meltídiur, sem þeir tengja sa iii ii n á frábæran hátt. Ég gæti haldið áfram að skrifa um lögin, en látum þetta duga. Hljtíðfæraleikurinn er tíað- finnanlegur að vanda, og sem fyrr er hvert smáatriði þaul- hugsað, og hvergi kastað til höndunum. 1*11 Play For You er frábær plata og sannarlega þess virði, að henni sé gaumur gefinn — G.G. • ••• A UNDANFÖRNUM árum hafa fremur litlar breytingar átt sér stað I poppttínlistinni, þ.e. I vlðustu merkingu þess orðs. Hljómplötur hafa að vfsu stöðugt orðið fullkomnari hvað tæknileg atriði áhrærir, en hvað efni snertir, hafa eng- ar grundvallarbreytingar orðið á slðari árum. Þetta hef- ur leitt til þess, að margir telja, að poppttínlistin hafi staðnað, — um það má náttúr- lega endalaust deila, en það er mln skoðun, að svo sé ekki. Nú örlar hins vegar á mikilli breytingu, en hun er á þann veg, að soul-ttínlistin er alls staðar I verulegri framþrtíun, og hjá glfuriega sttírum htíp ttínlistarunnenda er liiin þegar 'orðin alls ráðandi. Hvltir lista- menn eru nú farnir að setja svip á þrtíun soul-ttínlistarinn- ar, og I þvl sambandi ber hæst hljtímsveitina Avarage White Band, en þar á eftir kemur eflaust hljtímsveitin Kokomo. Kokomo er brezk, eins og AVVB, og hefur á siðustu mán- uðum orðið gifurlega vinsæl. Meðlimir hljtímsveitarinnar eru niu talsins, fjtírir voru i söngflokknum Arrival, tveir voru I Grease Band, einn var I King Crimson og annar i Pibl- okto. Ttínlist þeirra er soul- rokk, blandað evrtípsku rokki, — og kemur á tívart, hversu gtíð skil þeir kunna á reglum soul-tónlistarinnar. Kokomo er plata, sem enginn soul- aðdáandi lætur vanta i plötubunka sinn. — G.S. LISTAMENN reyna ott aO vekja á sér athygli með frum- iegum tilburðum, og 'á þetta ekki sfður við um ttínlistar- menn en aðra. Glitter-rokkið i Bretlandi, og alls kyns lítúr- dúrar frá þvf, hafa sett mikinn svip á brezkt popp, en Banda- rikjamenn hafa farið hægar I sakirnar, þtítt þar I landi séu fyrir löngu þekktar þessar sviðstilburða-ýkjur, sem ég vil nefna svo, s.s. Alice Cooper og New York Dolls. Perstínulega finnst mér svona skrfpaháttur asnalégur, og sitji hann I öndvegi, tel ég það miður, enda vill það oft verða svo, að þeir lélegustu skreyta sig með þessum fjöðr- um. Labelle-trltíið er dæmi um þennan skriðahátt, að undan- skildu þvi, að þar eru á ferð- inni ágætis listamenn. Hlustir þú á plötu þeirra Nightbirds, finnst þér hún ef- laust gtíð, en I raun og veru vantar eitthvað á að þú fáir notið ttínlistarinnar fullkom- lega. Sviðstilburðaýkjur þeirra eru það snar þáttur I þeirra ttínlistarflutningi, aö hljtímplata segir ekki allt. Lög plötunnar virðast I fyrstu vera næsta einföld, jafnvel barnaleg (að undan- skildu Lady Marmalade) — en þau vinna á, og eftir nokkurn tfma ertu orðinn sáttur við þetta tísvikna soul, þessa miklu rödd, — og þessi ágætu lög. Stelpurnar búa yfir krafti og fjöri, sem ekki heyrist á hverjum degi. — G.S. Hijómplötudeild Faco Hefur lánað Nú-tímanum pessar plötur til ¦jmsagnar ÉG ER STARFANDI HLJÓÐFÆRALEIKARI Á BARNUM í EYJUM GYLFIÆGISSON heitir maður- inn og ég hitti hann suður I Hafnarfirðí, þar sem hann er að taka upp slna íyrstu LP-plötu, ásamt valinkuhnum hljóöfæra- leikurum. Það er laugardagur og biiið er að taka grunnspilið uppaf fjórum lögum. Gylfi situr inni í hljóðstjórnunarklefanum og hlustar. — Þið eruð kannski ógurlega uppteknír, segi ég við Jónas R. Mig langaði að rabba aðeins við Gylfa. Jónas fer inn og ber upp er- indið og að vörmu spori kemur Gylfi fram á gang til min þar sem ég bið hans. Við förum inn i kaffistof una. Gylfi Ægisson er sérstæður persónuleiki, um það vitnar hann sjálfur og lögin hans, — og auðvitað textarnir. En það fær fólk að vita þegar platan er komin tlt. Gylfi hlammar sér niður á stól og heilsar mér, Þá mundi ég að hann er sjómaður. — Ertu á sjónum, ennþá? spyr ég. — Ég var á báti — Jöklinum, — en hætti 19. september siðast-' liðið haust. Siðan hef ég verið að leika á orgel á kvöldin i hótelinu I Vestmannaeyjum. Konan hefur unnið fyrir hádegi, — Hefurðu alveg sagt skilið við sjóinn? — Já, ég er hættur á sjónum, alla vega i bili. - — Mér var einhvern tima sagt, að þér félli bezt að semja á sjónum. Er ekki vont að semja i landi? — Jú, það var afskaplega gott að semja úti á sjó. Hins vegar er þetta voðalega misjafnt hvenær maður er bezt til þess fallinn að semja. Það fer mest eftir þvi hvernig liggur á manni þá og þá stundina. Þaö verður smá þögn, siðan segir Gylfi: — Það er kannski ljótt að segja frá þvi, — en >að er engu aö slður alveg satt, að elztu lög- in á plötunni eru um þriggja ára gömul. — Ég hef nefnilega litið hugsað um að semja. — Datt þér bara allt I einu i hug aö gefa út plötu? — Nei, mér datt ekkert i hug. Gunni (Þórðarson) og Haukarnir (hann var þá 1 Hauk- um) komu til min til Eyja og sögöu við mig að liggja ekki með þessi log I skúffu, — heldur rifa þau upp úr skúffunni og gera eitthvað við þau. Þeir töl- ' uðu um að koma þessu á fram- færi. — Og textarnir? Þeir eru auðvitað á Islenzku og eftir þig sjálfan? — Já, já, — ég sem alla texta, og öll lögín nema eitt. Það er rauðhettulagið, — ég samdi það ekki, það er enskt, Manfred Mann sungu það eitt sinn, segir Riínar mér. 1 studlóinu voru Gylfa til að- stoðar, þegar ég brá fæti minum þar inn fyrir dyr, Gunnar Þórð- ar, Rúnar Júliusson, Engilbert Jensen og Sigurður Karlsson. Stjórn hljóðupptöku annaðist Gunnar Þórðarson. — Textarnir? Þeir fjalla um allt mögulegt, — sjóinn, börnin, móður mlna.... Hljómar hf. gefa plötuna ut og útsendingar eru eftir Gunnar Þórðarson. — Þeir vildu endilega að ég syngi lögin. Ég var nú ekkert hlynntur þvi. J4, ég syng öll lög- in nema Engilbert syngur eitt og Linda Gísladóttir annaö. Svo' eru tvö lög eingöngu leikin. Ég syng sem sagt átta lög. — Linda Gisladóttir? Hver er hiin? — Það er vinkona min i Kópa- vogi. — Ég var búinn að segja þér það, — ég er starfandi hljóð- færaleikari á barnum f Eyjum, leik á orgel og Páll Elisson leik- ur með mér á gitar og syngur. Hann er mjög góður. Hótelið er skemmtilegt, — það var í nokk- urri niðurniðzlu, svo keyptu þeir bræður það, — og það er mjög" skemmdilegt núha. Það stóð einhvers staðar á prenti að ég ætti heima á Horna- firöi. Það er ekki rétt. Eg' á' heima I Eyjum. Það stóð lika einhvers staðar á prenti að ég væri 33—35 ára gamall. Það er ekki rétt. Ég er 27 ára og fjög- urra barna faðir. — Þu ert Eyjamaður i hiið og hár, ekki satt? — Jii, ég ólst þar upp og vil hvergi annars staðar eiga heima. Meðan Guð lofar mun ég bua i Eyjum. — Þii mátt koma þvi að, að platan er tileinkuð móður minni og Engilbert syngur lagið um móður mina. Það heitir „Til móður minnar". Ekkert nafn hefur enp verið ákveðið á plötuna. Gunnar Þórðarson kallar á Gylfa og bið- ur hann að koma til upptöku. Mér er þvl ekki lengur til set- unnar boðið. —Gsal— Gylfi Ægisson I upptttkusal Hljóöritunar h.f. ásamt Riinari Júllussynl, Engilbert Jensen Og Gunnari Þdröarsyni — ¦Nú-tfmamynd: Gunnar.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.