Tíminn - 20.04.1975, Blaðsíða 14

Tíminn - 20.04.1975, Blaðsíða 14
14 TÍMINN Sunnudagur 20. apríl 1975. MBaðB AAanstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? AAanstu gamla Það var þá, sem var tekið af þeim pásukaffið. Allt i lagi. Bjarni kom þá bara með sinn hitabrúsa og matarpakka og drakk frammi i restórasjóninni, við peningakass- ann, hellti i málið og gæddi sér á rúgbrauði og kæfu. Þeir fengu kaffipásuna aftur. Bjarni var hetja. Við ættum ekki félag i dag, ef hans hefði ekki notið við. Þetta eru allt sómakarlar — Þú hefur sungið með Karla- kórnum Vísi á þessum árum? — Við skulum nú ekki gera mikið ur þvi, en mikið eignaðist maður góða vini þarna. Það er unun að lita á þessa gömlu mynd, frá 1934, og rifja upp andlit gömlu vinanna. Þormóður Eyjólfsson stjórnaði kórnum, bróðir Sigurð- ar Birkis, og þessa mynd skaltu virða fyrir þér. Þarna sérðu Aage Schiöth, einsöngvara, Daniel Þórhallsson, einsöngvara, Þor- stein Hannesson, núverandi tón- listarstjóra, Sófus Blöndal, feiki- lega góður bassi, bróðir Gunn- laugs málara, svo er hérna heiðursmaður, hvar er hann nii, A Hótel Siglunes 1939: Polli, GIsli Einarsson, Þorvaldur Steingrlmsson ogJónatan. irnar miklar og gong-gongið á sinum stað. Það var danskur trommuleikari, sem innleiddi þetta, Kragh Steinhauer. Hann var með líkamslýti, en með reglulega fallegt andlit, og lýtin sáust ekki bak við svona stórar trommur. Hann setti fyrstur manna upp auglýsingaskrifstofu hérna i borginni, og svo spilaði hann í Halta bandinu á Borginni, en það var hljómsveit, sem minn ágæti vinur, Bjarni Bö setti saman, meðan Borgin var að biða eftir Jack Quinnett. Það var meiriparturinn haltur, Naaby, danskur, á pianóið, Rudi, þýzkur, á trompet, harmoniku og fiðlu, Kragh Steinhauer á trommurnar, og svo Guðlaugur gullsmiður. Konkúrrantarnir, sem spiluðu þá á Hótel Siglunes. Þeir eru Jakob Lárusson, Kristján Þorkelsson og Þórður Kristinsson, sem nú er ein- söngvari hjá Visi. blessaður kallinn, já, Jósep Blön- dal, ljómandi bassi, Bjarni Kjartansson, sem hafði vfnbúð- ina. Hérna er hann Stebbi Bald- vins, hrókur alls fagnaðar. Allt saman andskoti góðar raddir. Kristján Möller, yfirlögreglu- þjónn, góður barytónn, Páll Stefánsson, Alli Jónatans, alveg hörku bassi, og hann Haraldur, hann var úr Svarfaðardalnum, en fenginn að láni i söngferðina, svo er hann Aðalsteinn Jóhannsson, skipstjóri, var lengi með Hrönn, feiknarlegur aflamaður, fórst á Faxaskeri. Nú, Gústi Þórðar, bróðir Jóns og þeirra, finn tenór, Pétur Helga frá Tungu, Magnús Nordal, ég held hann sé leigubil- stjóri ennþá, og Guðmundur Blöndal, husvörður hjá Morgun- blaðinu. Þetta eru allt sómakarl- ar. Þegar Visir hefur komið hing- að á seinni árum, hef ég æft gamla Vísisfélaga til að syngja á móti þeim i veizlunni. Við Geir- harður vorum einu sinni sæmdir lárvirðarsveigum. Lagði mest upp úr ánægjunni — Kenndirðu ekki fyrir norð- an? — Jú, seinustu fjögur-fimm ár- in, sem ég var fyrir norðan kenndi ég i Gagnfræðaskólanum þarna. Ég kenndi söng og það var reglulega gaman að kenna þess- um krökkum. Ég reyndi alltaf að ná sambandi við þau og láta þau hafa ánægju af söngnáminu. Ég hef kennt krökkum á hljóðfæri slðan, og börn eru heiðarlegustu og samvizkusömustu manneskj- ur, sem völ er á. En það má ekki leggja of mikið á þau. Það er svo hættulegt að setja þeim of mikið fyrir, þau eru svo kappsöm, að það getur haft hroðalegar afleið- ingar. Kennurum hættir blátt áfram til að drepa músikáhuga hjá börnum með því að ætlast til of mikils af þeim. Sumir ganga með það i maganum að gera ein- hverja virtúósa úr þeim. Þetta er mestimisskilningur. Ef krakkinn hefur það I sér að vera snillingur, kemur það fram sjálfkrata. Ég lagði mest upp úr þvi að þau hefðu ánægju af söngnum, og slöar hljcSðfæraleiknum. Það voru tveir tlmar I söng I einu, og ef það var skiðaveður, þá fórum við á skiði. Ég á skiði, guð minn al- máttugur, inn I fjörð, og þar sungum við. Voða gaman.Við héldum konsert á vorin, Ég lét þau syngja Schubert og hvaðeina. Þetta voru elskulegir krakkar, og margir þeirra hafa nóð langt á ýmsum sviðum. Bráðmúsikalsk- ir. Þarna voru feiknalegar söng- konur. Það geta allir Siglfirðing- ar sungið. Þetta er alveg sér- stakt. Það var alveg dásamlegur timi þarna fyrir norðan, i allri fá- tæktinni. Þáttaskilin i líi'i minu — Þú talar um fátækt. Hrukku ekki sumartekjurnar nokkuð? — Ju, það er kannski ekki rétt að segja, að þetta hafi verið fá- tækt, en þetta var leiðindaat- vinnuástand. Algjör dauði að heita mátti yfir veturinn, og svo þrælaði öll fjölskyldan, meðan slldin var. Vitanlega þurfti fólk að slappa af eftir þrældóminn. En þetta var engu likt. Maður fékk ýmsa sérsamninga fyrir imynduð gæði, — húsnæði, fritt rafmagn, kol og svoleiðis. Svo fór maður náttiirlega I sildina á sumrin, skrapp á plönin. — Hvenær lýkur Siglufjarðar- dvöl þinni? — Henni lýkur 1941, ég var þarna i 7 ár. Þá fer ég suður, og þá verða þáttaskil í lifi mínu. Ég byrja að spila á Birninum I Hafn- arfiröi . . . * * • Og hér verða þáttaskil I frásögn Jónatans ölafssonar. Sfðari hluti viðtalsins við hann verður að biða siðari tima, og vonandi verður ekki tangt þangað til við kom- umst aftur að til þess að segja frá þvi, sem gerðist eftir að hann kom suður, en þá hafði landið verið hernumið, og Jónatan fór að spila I kantinunum hjá Bretanum t Alþýðuhúsinu á Siglufirði 1937: Jónatan, Óskar Cortes, Stefán Þorleifsson ogPoul Bernburg.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.