Tíminn - 01.08.1976, Blaðsíða 36

36
TÍMINN
Sunnudagur 1. ágúst 1976.
TÍMA- spurningin
Hvað ættu ökumenn helzt að varast í akstri úti á
þjóðvegum?
ólafur Mortens nemi: Keyra gætilega og varast slysin.
Tómas Þorbjörnsson húsgagnasmiöur: Aka ekki of hratt og gæta
fyllsta öryggis I hvivetna.
Siguröur Ástvarösson bilstjóri: Aka ekki of hratt.
Þórir Oddsson smiöur: Fyrst og fremst aö aka ekki of hratt.
Sesendur segja
Hver
eyði-
lagði
mann
orð?
1 annars ágætri grein Rafns
Jónssonar ákærir hann saka-
dóm Reykjavikur harölega fyrir
að birta nafn á lögreglumannin-
um, sem falsaði ávisanir, en
fjölmiðlar fengu nafn mannsins
og það kom i útvarpinu fyrst, að
mig minnir. Segir Rafn Jónsson
i grein sinni á þessa leið:
„Ávisanafals
Fyrir siðustu helgi upplýstist
svo ávisanafals og þá var .enda-
lausan og smekkleysan kórón-
uö.
Ungur lögreglumaöur, sem
veriö hefur i iögregiunni um
árabil og rannsóknarlögreglu-
maöur slöan i fyrra var staöinn
aö ávísanafaisi. Varia höföu
menn depiaö augunum, þegar
fréttatilkynning kom frá Saka-
dómi þess efnis aö tilgreindur
rannsóknarfögreglumaöur hafi
framiö afbrotið og einnig var
greint frá heimilisfangi hans.
Þetta upplýsingastreymi er
Hverjar
ru reglur um
nafnbirtingar?
Sakadómur hefur gjöreyðilaí{t
framtið rannsóknarlögreglumanns-
ins, sem staðinn var að ávísanafalsi
með þvi að birta nafn hans. Að þess-
ari niðurstöðu kemst Rafn Jónsson
blaðainaður i grein um nafnbirting-
ar afbrotamanna í fjölmiðlum og
samskipti fréttamanna og lögreglu
á bls. 15.
næsta óvenj'ulegt, þar sem
stefna lögreglunnar hefur ein-
mitt veriö sú aö takmarka upp-
lýsingar. Auk þess hefur þaö
ekki verið til siös aö nafngreina
ávisanafalsara fyrr og hafa
þó. vafalaust margir veriö dug-
legri viö þessa iöju en viökom-
andi lögreglumaöur.
Eyðilegging
Með þessu athæfi hefur Saka-
dómur gjöreyðilagt framtiö
þessa manns og vist er um það
að hann mun aldrci bíða þess
bætur hér á landi, hvernig
stofnunin hefur staðið að máli
hans.
Vissulega er þaö fréttnæmt ef
lögreglumaður gerist brotlegur
allra afbrotamanna sizt skiliö
aö hljóta slika meöfcrö og þaö
hjá starfsbræðrum sinum.”
Ég persónulega fagna þeirri
mannúðarstefnu sem blaða-
maðurinn hefur uppi, en þó tel
ég að þarna sé gengið of langt.
Rannsóknarlögreglan er dálitið
fámenn, — undan þvi hefur
meira segjá verið kvartað i Visi,
en ég tel af tvennu illu, þá hafi
lögreglan gert rétt með nafn-
birtinunni, þvi annars hefði
margir nokkuð þekktir lög-
reglumenn legið undir grun að
ósekju. Að bera það á Sakadóm,
að hann hafi eyðilagt með þessu
mannorð lögreglumannsins er
vægast sagt ósmekklegt að
minu mati.
Annars er ég sammála grein-
arhöfundi i þvi aö setja beri
fastar reglur um nafnbirtingar
manna, sem uppvisir eru af
glæpum og á þar ekki sízt við of-
beldismenn.
Mikið er nú hvatt til refsi-
gleði, þvi glæpaöld hefur verið á
íslandi. Bókstaflega allir
heimta tugthús og strangari
refsingu en verið hefur. Var þvi
notalegt að fá eina grein i Visi
þar sem hvatt er til nokkurrar
mildi, en það hjálpar ekki neitt
að kenna Sakadómi um þótt
menn eyðileggi mannorð sitt
vegna afbrota.
JG
Hvar er dómurinn í fyrsta
jafnréttismólinu?
— á að þagga málið niður vegna þess að það má ekki
gagnrýna hið háa Alþingi?
Nýlega barst lesendadálknum
bréf frá áhugamanni um jafn-
réttismál, viövikjandi fyrsta
jafnréttismálinu sem höföaö
hefur veriö á tslandi, en áöur
hefur veriö skýrt frá máli þessu
á fréttasiöum blaösins. Fer
bréfið hér á eftir:
Seinni hluta júnimánaðar var
itarlega skýrt frá þvi i flestum
fjölmiðlum, að munnlegur mál-
flutningur hefði farið fram i
bæjarþingi Reykjavikur i máli
sem kvenþingritarar höfðuðu
gegn Alþingi vegna launamis-
réttis, sem þær töldu sig hafa
orðið fyrir. I stuttu máli var
þetta mál þannig vaxiö, að einn
karlmaður, sem vann nákvæm-
lega sömu vinnu og konurnar,
var mörgum launaflokkum
hærri en þær.
Mér skilst að langt sé um liðið
siðan mál þetta bar fyrst á
góma, en upphaflega var það
vist sent til jafnréttisráðs, sem
eftir að hafa fjallað um það,
vlsaði þvi aftur til dómstólanna.
Siðan hafa fariö fram vitna-
leiðslur fyrir bæjarþingi
Reykjavikur og svo siðast
munnlegur málflutningur sem
áður er minnzt á.
Ég hef fylgzt af miklum
áhuga með þessu máli og verö
þvi að segja að mig undrar
margt i sambandi við það. T.d.
hefur sá karlmaður, sem unnið
hefur sem þingritari hjá
Alþingi, á mun hærri launum en
konurnar, aldrei mætt fyrir
réttinn og hefur hann borið fyrir
veikindum. Hins vegar skilst
mér að hann hafi getað stundað
vinnu þrátt fyrir veikindin?
Sömu sögu er vist að segja um
mann þann, sem hafði umsjón
með störfum þingritaranna, en
hann er faðir fyrrnefnds karl-
þingritara. Nú er ég ekkert að
segja að mennirnir geti ekki
verið veikir, en er ekki hálf-
furðulegt að tvö aðalvitnin i
máli þessu, geta ekki mætt fyrir
réjt en stunda samt sem áður
sina vinnu?
I lögum um jafnrétti kvenna
og karla segir i 3. gr.: Atvinnu-
rekendum er óheimilt að mis-
muna starfsfólki eftir kynferði
og gildir það meöal annars hvað
varðar ráöningu og skipun i
starf, stööuhækkun, stööuheiti,
uppsögn úr starfi, veitingu
hvers konar hlunninda og al-
menn vinnuskilyröi. Það sem
ég undirstrika I þessari laga-
grein, mun eiga við þetta mál.
Karlþingritarinn marg
efndi, fékk stööuheitið fulltrúi
að mér skilst, þó svo aö hann
hafi unnið nákvæmlega sömu
störf og konurnar. Einnig mun
vinnuaðstaöa hans hafa i mörgu
verið miklu betri en þeirra og
felst t.d. i þvi að hann hafi haft
betri vélar til ráðstöfunar en
konurnar. Fleiri dæmi gæti ég
talið upp, en læt þetta nægja að
sinni. Það er jafnréttisráðs að
sjá svo um að þessum lögum sé
framfylgt, en hvað gerist? Ráð-
ið taldi þetta ekki sitt hlutverk,
heldur dómstólanna. Til hvers
er jafnréttisráö? Að visu
stendur skýrt og skorinort i
fyrrnefndum lögum hver verk-
efni ráðsins eru, en fyrsta jafn-
réttismálinu, sem þvi berst i
hendur, visar það frá sér.
Að lokum vil ég bara spyrja
um þetta: Hvenær er að vænta
dóms i þessu fyrsta jafnréttis-
máli hér á landi? Þegar munn-
legum málflutningi lauk, var
sagt i fjölmiðlum að dóms yröi
að vænta innan mánaöar, en nú
er rúmlega mánuður liðinn, og
ekkert bólar á neinu. A að reyna
aö þagga þetta mál niöur? Þetta
mál allt hefur verið mjög þungt
i vöfum en mér skilst að það hafi
verið árið 1974, sem kvenþing-
ritararnir sögöii upp störfum
vegna óánægju vegna launa-
misréttisins og hafa þær staðið
ósleitilega i þessum málaferlum
siðan, þó aðeins litillega hafi
verið á þetta minnzt i fjölmiðl-
um.
En nú vil ég fá svar, hvar er
dómurinn?
Ahugamaður um jafnréttis-
mál.