Sjómannablaðið Víkingur - 01.03.1943, Side 10

FISKIVEIÐAR NÝ-ENGLENDINGA
eftir MARC A. ROSE
Fiskimenn Nýja-Englands hafa löngum verið
lofsungnir, bæði í bundnu máli og óbundnu,
fyrir þrek og hugrekki við sjósókn á hinu
stormasama Nórður-Atlantshafi.
Enginn hefir þó ort um þá sem efnaða kaup-
sýslumenn. En kaupsýslumenn voru þeir reynd-
ar alltaf í vissum skilningi, og nú vel f jáðir.
Margir skipstjórar unnu sér inn $ 20,000 1942
og hver háseti þeirra um $ 6000. Einn Glou-
cester-skipstjóri fékk $ 9940 á makrílveiðum
eftir fimm mánaða úthald, og 14 hásetar hans
fengu $ 4262 hver.
Gloucester er í uppgangi. — Skipstjórarnir
kaupa beztu húsin í bænum og borga út í hönd.
Vilja engin eftirkaup eðaaðrar,,landkrabbasnör-
ur“ eiga yfir höfði sér. Háseti einn kom til
bankastjóra fyrir skemmstu, lagði á borðið hjá
honum $ 5000 í böggluðum bankaseðlum og
krafðist stríðsskuldabréfa fyrir. Þannig leggja
menn til hliðar til hinna lakari daga, en á þeim
eiga sjómennirnir von, eins vissa og nótt kemur
eftir dag.
Skyndilega vantar nú þjóðina miklu meiri
fisk en áður. — Fyrir herinn, upp í láns- og
leigusamningana, en í þá hefir farið nálega all-
ur niðursoðinn fiskur, og fyrir heimafólkið í
stað kjöts.
En minni fiskur berst nú að en vant er. Upp-
skipun við fiskbryggjurnar í Boston — stærsta
fiskimarkað í heimi, var ekki nema 60 af hundr-
aði miðað við 1941. Flotamálastjórnin er búin
að taka svo marga af stærstu togurunum fyrir
eftirlitsskip, tundurduflaslæðara o. fl., að Bost-
onar-togaraflotinn hefir minnkað um helming.
En það eru stóru togararnir, sem sækja á fjar-
lægustu miðin og koma með afla er nemur 150,-
000 pundum, eða um 70 smálestir í ferð.
1 veiðistöðvum meðfram ströndinni eru
smærri bátar í þúsundatali, er samanlagt færa
mikinn fisk að landi. En bátafiski hefir ekki
verið gott síðustu vertíð. Margir ítalskir fiski-
menn, sem ekki hirtu um að taka sér borgara-
rétt fyrir stríð, fá nú ekki að stunda fiskveiðar
vegna ákvæða í strandvarnareglugerðum.
Fiskverð hefir meir en tvöfaldast. Ýsa, sem
kostaði 3 sent lbs. á fiskbryggjunni í Boston
74
fyrir einu ári, kostar nú um 7 sent. Hámarks-
verð er ekkert á nýjum fiski. Ef við viljum
fá menn til að fara út í kafbátahættuna, auk
annarra venjulegra erfiðleika við vetrarstorma
og þokur á hafinu, verða sjómenn að eiga þess
kost að bera meira úr býtum en þeir gera t. d.
í skipasmiðjunum, sem sækjast mjög eftir þeim.
Og kafbátahættan er engin ímyndun eða upp-
gerð. Kl. 4 að morgni dags í júlí í sumar hóf
kafbátur skothríð á einn Boston-togarann. Féll
skipstjórinn þá strax fyrir sprengikúlu. Því
næst fór kafbáturinn í kring um togarann og
skaut á hann úr fallbyssum og vélbyssum. Alls
féllu fimm menn. Þeir sem eftir lifðu, réru á
bjargbátnum í 12 kl.st. þangað til þeim var
bjargað af skipi vinsamlegrar þjóðar.
Af öðrum stórum togara, sem sökkt var, fórst
aðeins 1. vélstjórinn. Þeim 20 sem komust af,
var bjargað eftir 46 kl.st. af bát og fleka.
Tveimur smá-togurum (draggers), með 7
manna áhöfn, fra Gloucester, var sökt með
stuttu millibili. Skipverjar náðu landi aðfram-
komnir eftir 36 kl.st. róður, verjulausir í mik-
illi rigningu. Fyrsta hugsun þeirra var þó, að
ná sér í aðra báta, til þess að komast á sjóinn
að nýju.
En það er erfiðleikum bundið, sem stendur,
að fá nýja báta, og vélar eru nálega ófáan-
legar.
Sjómennirnir á stóru togurunum frá Boston
fara tvær ferðir, hverja eftir aðra, sem standa
yfir 8—9 daga hver, en eru svo í landi þriðju
ferðina til þess að dreifa vinnunni. 1 Gloucester
er aftur á móti vöntun á mönnum, og verður
þá að ráða jafnvel 17 ára unglinga og gamal-
menni.
1 Boston og Gloucester eru ekki eftir nema
10 skonnortur, sem fiska með gamla laginu,
að senda menn út á doríum með lóðir. Er mikil
eftirspurn eftir norskum fiskimönnum á þessi
skip. Reynist erfitt að fá unga menn, sem vanir
eru að róa, og hafa auk þess það sem kalla
mætti sjötta skilningarvitið, eins og gömlu sjó-
mennirnir, sem er svo tamt að finna aftur skip
sitt þegar hinar hræðilegu þokur skella snögg-
íega yfir.
VlKINGUR