Sjómannablaðið Víkingur - 01.03.1943, Side 29

Skrif í hugsunarleysi.
1 1. tölublaði Sjómannablaðsins Víkings 1943
birtist grein eftir hr. kaupfélagsstjóra Hrein
Pálsson frá Hrísey, sem hann kallar lögbrot 1
hugsunarleysi.
Virðist grein þessi meðal annars ætluð sem
ádeila á þá menn, sem eru leiðsögumenn fyriv
brezku herstjórnina og munu aðallega vera
teknir hér í Reykjavík sem kunnugir menn við
strendur landsins.
Ég undirritaður, sem hefi farið með 2 skip
fyrir áður nefnda herstjórn, skipin fóru bæði til
Vestur- og Norðurlandsins, vil taka þetta fram
til skýringar fyrr nefndri grein:
Þegar ég var beðinn að fara þessar ferðir
tók ég það skýrt fram við viðkomandi af-
greiðslumann beggja skipanna, að skipin borg-
uðu hinum lögskipaða leiðsögumanni, sem
kynni að hafa það svæði, er skipin sigldu um,
leiðsögumannsgjald, ef hann krefðist þess
gjalds, sem ákveðið væri eftir íslenzkum lögum,
enda þótt að hann yrði ekki tekinn um borð í
skipið, því það er auðvitað á valdi skipstjóra
skipsins.
Afgreiðslumenn beggja skipanna kváðust
taka ábyrgð á öllu slíku, þannig að ég skyldi
engin óþægindi af því hafa. Aftur á móti kvaðst
skipstjóri þessara beggja skipa engan leiðsögu-
mann annan taka, en þann sem færi héðan úr
Reykjavík, því að hann tæki ekki aðra en þá
sem væru kunnugir við strendur landsins.
Aftur á móti virðist mér i skrifum hr. Hreins
Pálssonar að hann vilji álíta að það sé á okkar
valdi hvort skipstjóri tekur þá, þessa lögskip-
uðu leiðsögumenn, eða ekki, á þeim stöðum þar
sem þeir sitja, og þessi skip sigla um, en það
get ég fullvissað Hrein um, að svo er ekki. Auð-
vitað er það á valdi skipstjóra skipsins.
Ég vil taka það fram, að ég lét báða þessa
skipstjóra vita af hafnsögumanni í Hrísey og
Skagaströnd.
brigðum gestrisið og sjálfur var húsbóndinn jafn-
an hrókur alls fagnaðar í vina hóp. Við, sem þekkt-
um hann bezt, þökkum honum sem hinum góða
dreng fyrir allar gamlar og góðar stundir. Og við
erum sannfærðir um, að hann á þökk sjómannanna
og enda allrar þjóðarinnar skilið fyrir vitavarðar-
starfið og vökunæturnar mörgu, sem hann átti,
er aðrir sváfu, til að bjarga frá slysum eða tjóni.
— Það er hið góða og göfuga starf allra vitavarða.
Grindavík 18. jan. 1943.
Brynj. Magnússon.
Um vorið 1941 kemur svo kæra á okkur 3
skipstjóra, sem höfðum verið leiðsögumenn á
skipum fyrir herstjórnina. Kæran var send frá
hafnsögumanni á Skagaströnd. Fór ég þá til
vitamálastjóra og benti honum á, að ef hann
óskaði eftir að þessir lögskipuðu leiðsögumenn
yrðú teknir þá fyndist mér rétt að hann sjálfur
færi til herstjórnarinnar (Ship Control) og ósk-
aði eftir að skipin tækju hina lögskipuðu leið-
sögumenn, sem væru á þeim stöðum er skipin
færu um.
Að endingu vil ég taka það fram, að við
þessir 3 menn vorum allir sýknaðir af þessari
kæru leiðsögumannsins á Skagaströnd, svo sjá
má að þarna eru engin lögbrot framin í hugs-
unarleysi. S. J.
Dómurinn hljóðar þannig:
Árið 1942, föstudaginn 27. nóvember, var í
Hæstarétti í málinu nr. 62/1942:
Valdstjórnin
gegn
Theódór Gíslasyni,
Snæbirni Stefánssyni og
Stefáni Jóhannssyni
uppkveðinn svohljóðandi
dómur:
Skip þau, er hinir kærðu leiðbeindu, voru í
þjónustu og á valdi brezku herstjórnarinnar.
Verður eigi talið, að réttur leiðsögumanns sam-
kvæmt lögum nr. 48/1933 taki til slíkra skipa,
og að hinir kærðu hafi því eigi gerzt brotlegir
við þau með leiðsögu sinni. Samkvæmt þessu
verður að sýkna kærðu af kærum valdstjórnar-
innar og skaðabótakröfum í máli þessu og
leggja allan sakarkostnað á ríkissjóð, þar með
málsvarnarlaun skipaðra talsmanna kærðu í
héraði, 100 kr. hvoru og málflutningslaun skip-
aðs sækjanda og verjanda fyrir Hæstarétti, 300
kr. til hvors.
Samband var ekkert milli athafna þeirra, sem
hinum kærðu var gefin sök á í máli þessu, og
átti því eigi að steypa sökunum saman.
Því dæmist rétt vera:
Hinir kærðu, Theódór Gíslason, Snæbjörn
Stefánsson og Stefán Jóhannsson, eiga að vera
sýknir af kærum og kröfum valdstjórnarinnar
og skaðabótakröfum í máli þessu. Allur sakar-
kostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin
laun verjenda hinna kærðu í héraði, hæstarétt-
arlögmannanna Jóns Ásbjörnssonar og Svein-
bjarnar Jónssonar, 100 kr. hvorum, og mál-
flutningslaun sækjanda og verjanda fyrir
Hæstarétti, hæstaréttarlögmannanna Garðars
Þorsteinssonar og Jóns Ásbjörnssonar, 300 kr.
til hvors.
VlKlNtiVR
93