Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.2002, Blaðsíða 30

Bátinn rak burt eins og seglbát undan vindi.
HF 544. Það hafði fyrst verið sjósett
1966. Hansa er skúta, línuveiðari eins og
sjómenn segja. Veitt er með kílómetra
langri línu, sem önglar eru festir við með
snæri og lykkju. Úthaldið er langt hjá
línuskipum, oft þrír mánuðir.
Hansa er þýskt skip, en eigendur
spænskir. Það sem er þýskt á fiskibátn-
um Hansa er einungis fáninn og skip-
stjórinn, en með þýskum fána og þýsk-
um skipstjóra mega Spánverjar veiða á
fiskimiðum i Norðursjó, en það er ann-
ars bannað skv. reglum ESB.
Juan Jesús hefur séð margan þýskan
skipstjórann taka við skipstjórn á Hansa
og halda síðan aftur frá borði: fyrst Hans,
þá Siegfried, þá Dieter, síðan Arthur og
siðan aftur hann Siegfried. En Siegfried
var þunglyndur og alltaf smeykur við
vont veður. Síðan kom Werner. Hann var
aldrei hræddur.
Það hafa aldrei komið upp vandræði
varðandi skipið, alla vega ekki stórvægi-
leg. Síðast var að vísu þessi saga með lek-
ann. Áhöfnin varð fyrst var við hann á
siglingu síðasta vetur. Bleyta fannst oft ó-
vænt í kojum, en menn vissu ekki hvað-
an hún kom. Þeir tóku þvottatuskuna og
þurrkuðu upp bleytuna.
Eftir tveggja mánaða veiðiferð í Norð-
ursjó var hafin sigling heim til Spánar að
morgni 5. mars. Juan Jesús hafði lagt sig
um daginn. Hann fór í kvöldmat og
kastaði sér síðan í kojuna á ný.
Erum að missa skipið
Ég vaknaði stuttu fyrir miðnætti. Einn
félagi hrópaði: Sjór, sjór! Það vakti ekki
óhug hjá mér, því ég hugsaði sem svo, að
smávegis bleyta væri ekki svo slæmt, en
þegar ég kom fram á ganginn, þá náði
sjórinn mér í mjöðm.
Við stukkum í átt að brúnni. Er þang-
að kom, sá ég, að mikil slagsíða var kom-
in á skipið. Manúel veiðistjóri stóð í
brúnni og hrópaði: “Farið í björgunar-
gallana. Við erum að missa skipið”.
Manuel sendi út neyðarmerki gegnum
símann, skipstjórinn sendi út neyðarkall
gegnum talstöð.
Skelfing greip um sig á dekkinu. Sumir
öskruðu, aðrir grétu og menn ruddust
hver um annan þveran.Við Víctor tróð-
um okkur í björgunargallana. Þeir eru úr
neopren og létta undir í vatni og varna
þvi, að líkaminn kólni of hratt. Þeir hylja
allan líkamann, einnig hendur og fætur
sem og höfuð. Ég gleymdi að draga hett-
una yfir höfuðið. Ég var svo æstur. Víct-
or sagði: “Komdu hingað, rólegur nú”.
Og þarna stóðum við. Enginn annar
var eftir á dekkinu. Skipstjórinn var líka
horfinn. Við vorum einir.
Tveir björgunarbátar eru um borð. Þeir
þenjast út sjálfkrafa, þegar þeir lenda í
sjónum. Annan gátum við séð, þar sem
hann rak burt í sjónum. Hinn var horf-
inn. Einhver hlýtur að hafa losað þá og
um leið hefur nokkuð átt sér stað, sem
ekki má eiga sér stað. Alla vega voru þeir
ekki meira til taks.
Við Víctor tókumst í hendur og síðan
stukkum við í sjóinn. Við sáurn Domingo
vélstjóra í sjónum. Hann kallaði: “Von-
andi verðum við saman”
Á göllunum eru hliðarfestingar og
þannig bundum við Victor okkur saman.
Það var afar erfitt að vera þannig sam-
ílota í átta vindstigum, ólgusjó og fimm
metra ölduhæð. Þegar við vorum búnir
að binda okkur saman, skimuðum við
eftir vélstjóranum, en hann var horfinn.
Við sáum ljós frá rakettu sem skotið var
frá björgunarbátnum.
“Reynum að synda þangað” sagði ég
við Víctor, en það var ekki viðlit. Bátinn
rak burt eins og seglbál undan vindi.
Við vissum að skipið mundi sökkva
innan tiðar og þá rnundi myndast rnikill
sogkraftur sem drægi okkur með. Við
syntum því einfaldlega í burtu frá skip-
inu. Eitt sinn leit ég til baka. Hansa sökk
með skutinn beint upp og ljós loguðu
enn.
Ég svamlaði áfram allt þar til að ég
varð þess áskynja að Víctor var einungis
farg sem ég dró á eftir mér. Ég sneri mér
við og spurði hann: “Hæ, Víctor, hvað
ertu að gera?” Ég sá að hann titraði. Ég
sagði við hann: “Rólegur mágur, við
verðum að þrauka”, en hann svaraði ekki
meir. Þá sá ég að hvít froða rann úr
munnvikinu. Ég sló hann á brjóstið og
30 - Sjómannablaðið Víkingur