Samvinnan - 01.12.1981, Blaðsíða 57

Tanya og drengirnir settust undir
stórt furutré. Þótt myrkur væri,
gat hún sagt þeim, að þetta væri
furutré. Hún fann hvernig nálar þess
stungust i hendur hennar, er hún
snerti það. Kolli og Tolli létu nú óspart
i Ijós ótta sinn og snöktu hvor í kapp
við annan. „Við erum búnir að vera“,
sögðu þeir aftur og aftur. „Annað
hvort frjósum við i hel, eða birnir og
úlfar koma og éta okkur“.
„Verið þið rólegir“, sagði Tanya.
„það eru hvorki birnir né úlfar í þess-
um skógi og hafa ekki verið í hundr-
uðir ára, þeir voru allir flæmdir burtu
fyrir löngu“.
En þótt hún talaði svona mundi hún
vel, það sem mamma hafði sagt henni,
já, síðast i gær, að bjarndýr hefðu
komið út úr skóginum hinum megin
við lækinn og drepið kálf. Það mundi
ekki verða lengi að komast í þann
hluta skógarins, sem þau voru nú
stödd i, áreiðanlega ekki. Ó, hvað þetta
var hræðilegt, hún gat ekki annað en
hugsað um það. Tanyu langaði til að
kalla á Lubba, en af ótta við bjarndýr-
ið þorði hún ekki að láta heyrast til
sín.
Allt i einu heyrði hún óþekkt hljóð
í fjarska, sem kom nær og nær. Það
var eins og Baba Jaga galdranornin
með spanskreyrinn þrammaði eftir
veginum og lemdi frosna grundina
með stafnum. Hljóðið barst nær og
nær ... Klumpití-klump-klumpití-
klump, sagði það.
Drengirnir snöktu ennþá og heyrðu
ekkert, en hjarta Tanyu litlu var al-
veg að springa af ótta. Ó, ef Lubbi
væri hjá henni, gæti hann með þef-
vísi sinni uppgötvað hvað þetta var.
r
Ameðan þessu fór fram var barn-
anna saknað í þorpinu. Það var
komið kvöld, mikil snjókoma og
börnin voru ekki komin heim úr skól-
anum. Samyrkjubændurnir lögðu ak-
tygi á hest i skyndi og móðir 'Tanyu
ók með miklum hraða til skólahússins.
Hún bjóst við að börnin hefðu tafist
i skólanum. Þótt myrkur væri, gat
hún greint hinn snævi þakta veg. Er
hún ók i gegnum skóginn, small i
hestshófunum, þegar þeir skullu við
frostna grundina.
Hún var fljót til skólahússins, en
skólinn var lokaður. Húsvörðurinn
sagði henni, að börnin hefðu haldið
heim í rökkrinu.
„Þau hafa villst af veginum og eru
að ráfa um einhversstaðar í skógin-
um“, sagði móðir Tanyu við sjálfa sig.
„Þeim verður kalt vesalingunum litlu“.
Hún sneri nú við heim á leið og lét
hestinn brokka. Það varð að vekja
þorpsbúa og senda út leitarflokk.
Tanya hlustaði af titrandi ótta.
Klumpití-klumpið í Baba Jógu
galdranorninnni með spanskreyr-
inn hafði ekki fyrr nálgast en það tók
að fjarlægjast, og að lokum varð allt
hljótt.
Tanya var nú ekki eins áhyggju-
full og áður. Allt i einu kom kalt og
rakt hundstrýni við hönd hennar.
„Lubbi, Lubbi draumurinn minn“,
hvíslaði Tanya. Elsku litli hvolpurinn
minn og á sömu stundu varð hún hug-
rökk aftur.
„Komið þið strákar við skulum halda
áfram“. skipaði Tanya fjörlega. „Lubbi
vísar okkur veginn heim“.
Og þetta reyndist rétt. Þau gengu
aðeins skamma stund gegnum skóg-
inn, sem nú var ekki jafn þéttur og
áður hafði verið, og komu síðan að
akri. Þar var miklu bjartara en í skóg-
inum, enda var hætt að snjóa. Svörtu
blettirnir á baki Lubba sáust greini-
lega, þar sem þá bar við hvítan akur-
inn.
Börnin hlupu nú beint yfir akurinn
og komu að húsi Tanyu. Villiendurnar
heyrðu til hennar úr kofa sínum og
tóku rösklega undir. „Kvikking, kvakk,
kvakk“, sögðu þær. Og frá beygjunni
á veginum heyrðist hátt „klumpití-
klump, klumití-klump alveg eins og
Baba Jóga galdranorin með spansk-
reyrinn þrammaði eftir veginum og
lemdi frostna grundina með staf sín-
um. í sama mund heyrðu þau til móð-
ur Tanyu. „Ert það þú Tanya,“ kallaði
hún. „Já, mamma og strákarnir líka.
Lubbi fann okkur.“
Er börnin í þorpinu heyrðu þessa
sögu, urðu þau mjög hænd að Lubba.
Litli lágfætti spánski hvolpurinn,
með lafandi eyru, sem náðu næstum
niður á jörð og rófu, sem var aðeins
ofurlítill stúfur, varð nú allra auga-
steinn.
Allur var hann hvitur fyrir utan
nokkra svarta bletti á baki og einn
svartan blett, sem var eins og bót
kringum annað augað. 4
57