Fálkinn - 18.12.1937, Síða 10

(i
FA.LKINN
jt " þegar börnin vöknuðu snemma á
morgnána, eins og börn gera altaC.
og skriðu kát og símasandi upp i
rúmið til mömmu sinnar og vildu
„sofa morgunlúr“ hjá henni. Það er
af' segja, þau vildu skemta og Iáta
skenrta sjer, kát og útsofin eins og
þau voru. Jeg reyndi að senda jrau á
dagheimili, en það dugði ekki, jeg
reyndi að fá aftur gömlu stöðuna
mína, sem jeg hafði haft áður en
jeg giftist, en þar var auðvitað kom-
inn annar í skarðið. Og ritstjórnin
varð auðvitað gröm, þegar vinnan
min kom ekki i tæka tíð. Það voru
bópar af fólki reiðubúnir til þess að
ná i þetta starf, sem jeg hafði þar.
Og þegar þú komst, og jeg átti að
velja inilli þin og þeirra, ])á spurði
jeg samvisku mína, hvort ])að væri
af værukærð, sem jeg gæti látið mjer
detta í hug“ .... Nanna grætur aft-
ui, með andlitið upp að hátsi hans,
grætnr svo að allur líkami liennar
titrar .... „en það var ekki af því“,
lirópar hún grátandi .... „það var
af því, að jeg gat ekki verið börn-
mium mínum það, sem jeg álti að
vera, jeg gat ekki borgað sjúkrasam-
légsgjöldin, jeg átti ekkerl til að
kaupa meðul fyrir, þegar þau urðu
vcik, jeg safnaði skutdum og húsa-
leigan mín . . . . “
„Svona, svona“, sagði Holger Ness
hugsandi, „segðu nú ekki meira, en
mjer finst jeg hafa keypt |)ig fyrii
Júdasarpeninga, ])egar ])ú varst i
sem mestri neyðinni“.......„Nei, þú
gerðir það ekki“, hvislaði hún með
liandlegginn um hálsinn á honum,
,,þú lofaðir þeim öllu því, sem jeg
gat ekki sjeð ]>eim fyrir, en jeg
vissi bara ekki, hvað þetta vár
þungbært. Jeg huggaði mig við, aö
þau væru tvö og gætu haldist i hend
ur. En í hverl skifti sem jeg kom
til þeirra, fanst mjer þau vera orðin
enn meiri einstæðingar en áður, en
jtg gat ekki talað um það við ])ig,
jeg vildi ekki svikja loforð mitt, og
jeg mundi hafa æpt upp, ef jcg
hefði sagt nokkuð á annað borð ..“
,Jæja, sofnaðu nú, ástin mín, við
skulum fara bæði til þeirra einhvern
daginn um jólin, og vera hjá þeim
heilan, langan dag“.
VTOKKtíEM dögum fyrir jól kom
^ Ness verkfræðingur heim og bað
konuna sína um jólagjafirnar, sem
húh hefði keyi)t handa börnunum,
hann ætlaði að senda þær með ýmsu
öðro, sem hann þyrfti að senda.
„Og þú óskar þjer ennþá þessara
Ijósastjaka?" spurði hann og Nanna
kinkaði kolli og ljómaði af fögnuði.
En Næss verkfræðingur var orðin i
tortrygnari gágnvart brosi og svip-
brigðum konunnar sinnar. Hann sá
votta fyrir vonbrigðum i augnaráði
hennar, hversu glöð sem hún ljest
verða yfir* jólagjöfinni, og hann
vissi, að hún hafði vonast eftir ein-
hverju öðru, vonað án þess að
vilja láta nokkra von í Ijósi, hún
hafði vonast eftir, að hann byði
henni að hafa börnin sín heima um
jólin.
Ness verkfræðingur baöaði út
hendinni um leið og hann fór. „Þú
skalt fá stjaka, sem ljóma svo vel
yfir þessum jólum, að þú skalt aldrei
gleyma þeim“. Hann var kominn
hálfa leið, út úr dyrunum, þegar
hann sneri sjer við og sagði: „Hef-
irðu nokkuð á móti því, að jeg
hringi til hans bróður míns og segi,
að við munum ekki koma á jólun-
um,,mig langar svo til, að við höld-
um jól ein saman, þú og jeg“.
Nanna kinkaði kolli. „Gerðu eins
og þjer finst“.,
Þegar hann gekk ofan þrepin
fjekk hann sting fyrir hjartað. Hvað
hún var- guggin, einmanaleg og
lærð, þarna sem hún stóð i birtunni
frá 'glugganum! Það var ekki nema
molar, sem voru eftir af fegurð
„Venusar i vasaútgáfunni". Hún
mundi aldrei geta þrifist til fram-
húðar. Ljett inflúensa gæti sópað
henni burt, eins og gustur fífu-
hnoðra. Af gömlum vana leit hann
upp i gluggann um leið og hann
gekk á ská yfir götuna, jú hún stóð
þarna og kvaddi, ljómandi af brosi,
með hvítar tennur og rjóðar kinnai
af farða, vissi hann nú, hlæjandi
augu, sem hún bar höndina yfir . .
sönn ímynd hamingjusamrar konu,
og gæfusamrar manneskju. Hún
befði beldur farið í gröfina en að
segja honum frá sorgum sínum að
fyrra bragði, ef hann hefði ekki
komist að þvi sjálfur, hvernig i
öllu lá.
Á aðfangadagskvöld kom hann
heim laust fyrir klukkan sex. Nanna
kom á móti honum, hátíðabúin i
alhvitum kjól. Jólaborðið var al-
skipað, maturinn var tilbúinn. Und-
ir litla jólatrjenu voru gjafir liennar
til hans og nú mætti hann setja sín-
ar gjafir þar líka.
„Já, en minar gjafir komast ekki
fyrir þar, þær eru svo fyrirferðar-
miklar", sagði hann hlæjandi, „hefð-
irðu nokkuð á móti þvi, að jeg hafi
aðra tilhögun á þeim? Jeg vil helst
að stjakarnir þinir verði til skrauts
ii borðinu, þeir eiga að standa sinn
hvoru megin við diskinn þinn. Viltu
gera svo vel að fara út á meðan?“
Nanna brosti og fór fram í eldhús
að líta eftir steikinni .... það var
umgangur í forstofunni, hún heyrði
að hurðinni var lokið upp og lokað
aftur. Það hlaut að vera sendillinn,
sem kom með stjakana. Svo var kai!-
að á vinnukonuna inn, og um stund
slóð Nanna ein i eldhúsinu. llún
tók titrandi höndunum i eldhús-
l.orðið, þumalfingurnir greyptust
inn á milli hinna fingranna — nu
liöfðu þau víst fengið jólagjafirnar
sinar, börnin liennar sem voru svo
langl i burtu, nú á að fara að koma
þeim í rúmið, með allar gjafirnar
sinar í litlu höndunum. Gjafirnar
frá mömmu. En það eru ekki móð-
ui hendurnar, sem hlúa að þeim i
kvöld, þrýsta yfirsænginni að litlu
ktoppunum, ekki hún sem kyssir
þau og býður góða nótt .... ef
nokkur gerir það þá; þau eru svo
mörg móðurtausu börnin á þessu
slóra heimili. Hún kreistir skjálf-
andi fingurna að borðbrúninni.
„Góði guð!“ hvíslar hún, „hve lengi
á jeg að þola þetta“, .... og svo
læsir sig kvíðinn i sál hennar, mað-
urinn hennar er öðruvísi en áður.
luin veit ekki hvað veldur þessum
skarpa, óþolinmóða hreim, sem
stundum er i röddinni .... hver
"(it nema sá tími komi, að liún fái
að ,,lána“ börnin eina og eina nótt,
þegar inaðurinn hennar er ekki
heima, og hún ætlar að biðja guð
hÖ fyrirgefa að hún afsalaði sj •
börnunum, þegar öll sund voru lok-
uð. Augu hennar fyllast tárum, og
hún tekur upp farðadósina.
Ness hafði komið „stjökunum"
tyrir við sæti l'rúarinnar og kallaði:
,.Nú niáttu koma, nú er jeg búinn
ir.eð jólaundirbúninginn“.
Nanna kom inn, nýförðuð, rjóð
um varir og ljómandi .... Hún
suiðnæmdist i dyrunum, hendurnar
hjengu máttvana, andlitið gerbreytt-
ist, hún pírði augunum, sem urðu
lull af tárum, varirnar skulfu. .Svo
gekk Inin eitt skref áfram, eins og
hún vissi ekki, hvort hún sæi sýnir
eða ekki. Við stólinn hennar stóð
Gunnar öðrumegin og La’lotta litla
liinumegin og hjeldu sitt á hvoru
kertinu. Þau voru dásamlega falleg,
búin eins og stjakar i rokokostíl.
Um leið og móðir þeirra kom inn,
hrópuðu þau bæði, eins og þeim
hefði verið sagl fyrir: „Gleðileg jól,
mamma mín!“
Frú Nanna áttaði sig þegar hún
heyrði skærar barnaraddirnar, hún
sá manninn sinn standa bak við
börnin og hafa gál á, að þau kveiktu
ekki i sjer, svo lók hann við kert-
unum af þeim og ljet þau hlaupa..
Nanna greip þau bæði samtímis. í
öllu masinu heyrði hún í samhengi
[>að sem Gunnar hafði að segja, er
ljósu lokkarnir bærðust um andlil-
ið á lienni:
„Mamma, pabbi hefir sagt, að
hann ætli að vera pabbi okkar,
atlaf“.
Holger Ness kom að, og tók
bandleggnum um herðar henni.
„Sagði jeg ekki, að jeg ætlaði að
gefa þjer jólastjaka, sem skytda
Ijóma á þessum jólum, svo að þú
gleymdir því aldrei. Itefi jeg gert
það, finst þjer?“
Nanna slepti börnununi, tók um
liálsinn á honum og sagði: „Þú hefir
gefið þremur jólagjöf, sem aldrei
skal gleymast, hvorki hjer eða á
himnum“.
Hann tók um olnbogana á lieniu
og hló: „Venus mín í vasaútgáfunni
er orðin mögur eins og piparrót.
Viltu lofa mjer þvi, að braggast svo-
lítið aftur. En nú eru bæði jeg og
börnin orðin svöng, því að við ók-
alla leið frá barnahælinu í einni
lotu til þess að koma hingað fyrir
kl. (i. Nú skiftum við helmingnum
af gæsasteikinni á milli okkar og þú
borðar hinn helminginn, að þú vit-
ir það“.
Nanna halllað höfðinu dálítið aft-
urabak, augu hennar voru vot og
gljáandi, er hún rendi þeim lil
liinna þriggja. „Þó alt árið sje ilt“,
sagði hún með blíðri og viðkvæmri
rödd, sem titraði af gleði, „þá er
jólakvöldið helgað því hreinasta at’
öllu, því að þá gleðjast allir yfir
því, að geta glatt aðra“.
En fallegu börnin tvö höfðu eng-
an skilning á jólaspeki. Þeim fansl
nýi faðirinn þeirra miklu merkilegri
en allar jólagjafirnar, eðlishvöt barn-
anna dró þau að honum og þau
hjengu á hnjánum á honum. La’lottu
fenst hann ákaflega fínn pabbi, eflir
að hún hafði dregið raúðan silki-
klúl upp úr vasa hans. En Gunnar
f'æddist af lionum um leyndardóma
sjálfblekunga. -
Lóks voru þau bæði háttuð upp
í rúm móður sinnar og sofnuðu und-
i eins. Ness verkfræðingur lá vak
andi og við hlið lians svaf Nanna.
Hún lá með andlitið upp að öxlinni
á honum, hann fann sjálfur hve
taugar hcnnar hvildust vel og hve
rótt henni var í svefninum. Hann
I ugsaði til gremju sinnar í hennar
garð, þegar hann þóttist hafa kom-
isl að raun um, að hana skorti all-
ai móðurlegar tilfinningar. „Hvað
\ið mennirnir getum verið l)röng-
sýnir á sálinni“, hugsaði hann, „fljót-
ir til að dæma en tregir á að leit-
ast við að skilja“.
Hann rendi augunum út í myrk-
ið, eins og hann væri að leita guð.:.
„Þú ert sá sem sjer alt og rannsak-
ar all. Guð! Mun þjer finnast, að
reikningsskil min fyrir þetta árið,
eigi að finna náð í þinni miklu bók
um athæf hjartnanna. Jeg skal láta
mjer hugarlialdið um, að þau ár,
sem jeg á eftir að lifa verði reikn-
ingshald mitt við samvisku mína í
sem bestu tagi, þangað til sá dagur
keniur, að þú litur sjálfur yfir þau
með mjer“.
Hann fann eitthvað hlýtt á hand-
leggnum á sjer. Hálfvegis í svefni
hafði Nanna kyst handlegginn, seni
höfuð hennar hvíldist á. Hann laut
liiður og varir þeirra mættusl ...
()g svo svaf hin endursameinaða
fjölskylda sig inn í jólanóttina.