Fálkinn - 18.12.1937, Síða 33

F Á L K I N N
29
JÓLABLAÐ BARNANNA!
4 i 1 i i ö
«1 »■

Öyulf Gran:
Loforðið,
ÞaÖ var aðfangadagur. Loftið
lá eins og mara yfir bænum,
lágt, grátt og mettað af snjó.
Og það hafði snjóað i nótt.
Pjesi litli hamaðist við að
raoka braut frá bæjardyrunum
og iit að skemmu, svo að svit-
inn bogaði af lionum. En hon-
um fanst þetta eiginlega unnið
fyrir gíg, því að það mundi
áreiðanlega snjóa meira áður
en dagur væri af lofti.
— Hann snjóar í dag, bafði
afi lians nefnilega sagt og strok-
ið á sjer lærið eins og hann gei’ði
Jiegar gigtin kvaldi hann, — og
þá gat maður verið viss um,
að snjórinn kæmi eins og bann
væri kallaður. Jú, liann var
sannur spámaður liann afi
lians miklu óskeikulli en
nokkur loftvog.
Pú-Ú, loksins var hann nú
búinn. Hann studdist fram á
snjórekuna, skaut prjónahúf-
unni sinni aftur í bnakka og
strauk sjer um ennið með hand-
arbakinu; svo leit hann rann-
sóknaraugum yfir verkið og
sá að það var liarla gotl
cnda var hann lögulega sveitl-
ur. —
Hvað átti hann nú að gera
næst? Hann gekk hugsandi og
selti rekuna á sinn stað í hjall-
inurn, svo hljóp hann út að
ldiðinu en þaðan lá vegurinn
alla leið ofan í dalbotn - en
nú sást ekki marka fyrir öðru
e.n einu sleðaspori, sem sást
eins og hvítt band svq langt
sem augað eygði.
Hann stakk höndunum svo
langt sem þær komusl ofan i
buxnavasana og stóð kyr og
skimaði i allar áttir; útsýnið
var ágætt þaima, þvi að Úlfs-
staðir voru einn af efstu bæj-
unum og stóð liæsl.
Hvað átti hann nú að taka
sjer fyrir hendur? Móðir hans
var önnum kafin inni við, svo þar
var hann bara fvrir. Ekki lang-
aði hann til að skreppa niður-
eftir og heimsækja Eyvind, því
að ef liann þekli hann rjett var
hann í óðaönn að bera inn eldi-
við til helgidaganna; hann
skaut altaf öllu á frest þangað
lil á siðustu stundu. Pjesi litli
liafði fyrir löngu borið inn
nægan eldivið.
Nú datt honura nokkuð í lnig!
Hann skyldi skreppa upp á
fjall og líta eftir snörunum
sínum, og liann ákvað að fara
undir eins. Augnabliki siðar var
hann farinn að leita í fórum
sinum og dró fram nokkrar
spánnýjar snörur, það væri vísl
hest að hafa þær með til vara,
ef einhverjar hinna hefðu slitn-
að. Hann opnaði stofuhurðina
varlega í hálfa gátt; móðir hans
grár og þungur rjett vfir trjá-
loppunum.
Eitt augnablik staðnæmdist
hann til þess að átta sig; svo
rendi hann sjer skálialt ofan í
lægðina, sem kölluð var Skugga-
dalir. Hjerna áttu snörurnar að
vera, — en mikil feikn hafði
hann snjóað i nótt! Hann ról-
aði með skíðastafnum í snjón-
um. Jú, þarna var áreiðanlega
hjeri, en hann var svo flæktur i
snörunni að Pjesi gat ekki náð
honum úr fyr en liann kæmi
heim. Svo hann tók ]iað ráð að
..,
s V...
1mw».íwv.v>,iva,ív;,V'.í'
,r«g<o;/v>.rr>
var eitthvað að sýsla þar inni.
Jeg ætla að skreppa upp
í Skuggadali og' líta eftir snör-
unum mínum, kallaði hann í
gættinni og' setti svo á sig
skíðin.
— Þú máll ekki vera lengi,
þvi að bráðum fer hann að
snjóa, kallaði móðir lians til
hans út um gluggann, þegai'
Pjesi var að hverfa á burt al'
hlaðinu skömmu síðar.
Hann leit við og kinkaði
kolli, svo að skúfurinn á húf-
unni hristist fram og aftur; svo
skundaði liann uppeftir. Hann
ætlaði fvrst beint upp i
Skuggadali; þar hafði hann svo
oft sjeð hjeraspor við gat á
girðingunni og þessvegna setl
snöru þar.
Hann rann áfram, litið eitt
álútur milli snjóþungra
trjánna, en himininn hjekk
setja þarna nýja snöru.
En meðan hann lá þarna á
hnjánum og var að koma snör-
unni fyrir, varð honum að lita
upp og sjá gráan himininn yfir
trjátoppunum.
Nú mundi guð áreiðanlega
sjá liann. Hann sá að Pjesi var
að setja upp snörur á sjálft að-
fangadagskvöldið, á þeirri
stundu, sem friður átti að vei'a
á jörðu. Honum fanst all í einu
að hann sæi hjera í snörunni,
sprikla og reyna að losa sig',
löngu eyrun lágu aftur á bakið
og augun starandi af skelfingu
hann barðist fj’rir lífinu
þangað lil hann hnje örmagna
útaf.
Hugsum okkur, að eitthvað
líkt gerðist í dag', þegar friður
átti að ríkja á jörðinni.
Pjesa litla varð ósjálfrátt lil-
ið til baka, hvort það væri
nokkur nálægl, sem sæi til lians,
en svo vísaði hann þeirri hugs-
un á bug, stóð upp, l'leygði hjer-
anum á öxlina og hjelt áfram
mjóa götu upp í fjall. Hann
var að liugsa, en brátt kom
hann þangað, sem liann hafði
sett allar hinar snörurnar. Og
heppnin hafði verið með hon-
um.
Því að í þremur snörunum
voru rjúpur, sú fjórða var rifin
í tætlur, svo að hann varð að
setja nýja í staðinn. En meðan
hann lá á hnjánum og' var að
bagsa við þetta varð honum lit-
ið upp. — Hann var byrjaður
að snjóa.
Ilann flýtti sjer eins og hann
frekast gat, en gat ekki fundið
siðustu snöruna. Svo stóð hann
upp. Miljörðum saman komu
snjóflygsurnar fljúgandi úr
þjettum og' þungum skýjunum.
Hann fleygði frosnum rjúp-
unum og hjeranum á öxl sjer
og rakti nú spor sín til baka,
en snjórinn blindaði hann, svo
að hann sá varla lengd sína fram
fvrir sig, og sporin fóru að
mást út.
Veinandi æddi vindnrinn of-
an af öræfunum. Hann var lík-
astur hæðnishlátri. Það fór
hrollur um Pjesa litla, liann tók
fastar um skíðastafina og herti
á sjer.
Skyldi þetta vera refsingiu
íyrir það, að liann setti upp
s..örur á lieilagt jólakvöld?
Ivanske væri lmnn dæmdur til
að ráfa hjer um i kafaldinu
þangað til hann lmigi niður ör-
magna af þreytu og frysi til
bana i fönninni* sem mundi
þekja hann hvítum línklæðum.
Skyldi hann ekki vera farinn
að nálgast stóru vörðuna, sem
hann var vanur að stefna á,
þegar hann kom ofan af fjalli.
Eða gekk hann í liring. Hann
hafði heyrt, að stundum þegar
maður villist færi maður í
hring, og kæmi að lokum þang-
að, sem maður fór frá.
Áfram og áfram — skíðin
runnu áfram jafnt og þjett —
hann var álútur og boginn í
baki og stritaði, sem hann gat,
gegnum kafaldið.
Nú lieyrði hann aftur hina
hásu rödd vindsins. Hann leit
við og varð gag'ntekinn af
hræðslu. Það var eins og ein-
liver geigvænleg óvættur væri
að hlæja þarna innfrá, og hann
bjóst við að sjá risavaxna kló