Vikan - 12.11.1964, Blaðsíða 41

«'*
skipunum, sem biðu eftir því að
brúin lyftist, ló yfir fyrsta boga
Galadabrúar og huldi hina strönd-
ina, sem bíllinn stefndi að og
þræddi milli reiðhjóla og strætis-
vagna og göfugur tónninn úr
gamla blöðruhorninu forðaði fót-
gangendum undan hjólum bílsins.
Svo varð brautin auð, og gamli,
evrópski hluti Istanbul glitraði við
breiðan brúarendann og grannir
bænaturnarnir stóðu eins og spírur
upp í loftið og hvelfingar mosk-
anna litu út eins og stórt stælt
konubrióst. Þetta hefði ótt að líta
út eins og ævintýri úr Þúsund og
einni nótt, en Bond, sem sá fyrst
stóru nýtízkulegu auglýsingaskiltin
meðfram árbakkanum, fannst þetta
einna líkast fallegum leiktjöldum,
sem Tyrkland nútímans hefði sett
til hliðar vegna stál- og steinsteypu-
hallanna á borð við Hilton hótelið
í Istanbul, sem glóði stílhreint í
sólskininu fyrir aftan hann á hæð-
um Pera.
Hinum megin við brúna stefndi
bíllinn til hægri niður eftir þröngri,
steinlagðri götu, sem lá eftir ár-
bakkanum og stanzaði fyrir fram-
an hátt port með trédyrum.
Hörkulegur varðmaður með
breitt brosandi andlit, klæddur
snjáðum kakhifötum, kom út úr
dyravarðarklefanum og heilsaði.
Hann opnaði bíldyrnar og benti
Bond að fyIgja sér. Hann gekk á
undan aftur inn í dyravarðarklef-
ann og gegnum dyr úr honum í
lítinn húsagarð með vel rökuðum,
malbornum gangstígum. Þeir
gengu eftir þessum stígum, gegn-
um aðrar litlar dyr og komu þá
inn í stóran, hvelfdan skála með
háum, hringlaga gluggum og sól-
in skein inn um gluggana á alls-
konar vörur. Þarna var svalur þef-
ur af kryddi og kaffi, og þegar
Bond fylgdi varðmanninum lengra
eftir miðganginum kom snöggur
sterkur þefur af myntu.
Við enda vöruhússins var upp-
hækkaður pallur og handrið á hon-
um. Þar sat hópur ungra manna
og kvenna á háum stólum og var
önnum kafinn við að skrifa í þykk-
ar gamaldags dagbækur. Þetta var
eins og klippt út úr sögu eftir Dick-
ens, og Bond tók eftir því að við
hvert borð var gamaldags talna-
grind við hliðina á blekbyttunni.
Enginn skrifstofumannanna leit
upp, þótt Bond gengi milli þeirra,
en hávaxinn, dökkhærður maður
með mjótt andlit og ótrúlega blá
augu, kom frá borðinu sem fjarst
var, og tók við Bond af varðmann-
inum. Hann brosti hlýlega til hans
og sýndi mjallahvítar tennur sínar
og gekk á undan honum yfir pall-
inn. Hann bankaði á fallega mag-
hony hurð með Yalelæsingu og án
þess að bíða eftir svari, opnaði
hann og hleypti Bond inn. Svo lok-
aði hann dyrunum hægt á eftir hon-
um.
— Ó, kæri vinur! Komdu inn.
Komdu inn. Mjög stór maður í fal-
lega sniðnum gulleitum fötum stóð
upp frá stóru maghonyborði og
kom til móts við Bond með fram-
rétta hönd.
Nokkur valdsmannskeimur bak
við háværa, vingjarnlega röddina
gaf Bond til kynna, að þetta var
yfirmaður stöðvarinnar T og að
Bond var á annars manns svæði
og lagalega séð undir hans stjórn.
Þetta var að vísu aðeins spurning
um mannasiði, en vert að muna
það samt.
Darko Kerim hafði gott hlýtt og
þurrt handtak. Þetta var vestrænt
handtak starfssamra fingra, ekki
hráblautt handtak austurlandabúa.
Og stóra höndin bjó yfir leyndu
afli, sem gaf til kynna að hún gæti
auðveldlega þrýst höndina fastar
og fastar, þar til beinin loksins
brotnuðu.
Bond var sex fet á hæð, en þessi
maður var að minnsta kosti tveim
þumlungum hærri og virtist tvisv-
ar sinnum þreknari en Bond. Bond
horfði inn í tvö stór, blá augu í
stóru mjúku, brúnu andliti með
brotnu nefi. Augun voru rök og
hvítan æðasprungin eins og í hundi,
sem liggur oft of nærri eldin-
um. Bond sá að þetta voru augu
vön óhóflegu líferni.
Andlitið var örlítið sígaunalegt og
mjög stolt, þykkt hrokkið og svart
hár og brotið nef, og mjór gull-
hringur, sem hann bar í hægra
eyranu, jók enn á ævintýrabrag-
inn. Þetta var furðu dramatískt and-
lit, lifandi, grimmdarlegt og svall-
markað en þó var mest áberandi
hve það geislaði af lífi. Bond
fannst hann aldrei hafa séð jafn-
mikla lífsorku og hlýju í einu and-
liti. Þetta var eins og standa upp
við sólina og Bond sleppti sterkri,
þurri höndinni, og brosti við Kerim
með meiri vingjarnleik, en hann
leyfði sér yfirleitt við ókunnuga.
— Þakka þér fyrir, að þú skyldir
senda bílinn á móti mér í gær-
kvöldi.
— Ha! Kerim var ánægður. —
Þú verður líka að þakka vinum okk-
ar. Það var tekið á móti þér af
beggja hálfu. Þeir fylgja alltaf bíln-
um mínum, þegar hann fer á flug-
völlinn.
— Var það Vespa eða Lamb-
retta?
— Tókstu eftir því? Það var
VETRARKÁPUR í öllum gerSum og stærðum.
VE3TRARDRAGTIR meS skinni.
TERRYLENEKÁPUR meS kuldafóSri.
LOÐHÚFUR - HATTAR.
HANZKAR - TÖSKUR.
Aldrei f jölbreyttara úrval.
KJÖRGARÐI - LAUGAVEGI 59 - SÍMI 1-44-22.
VIKAN 46. tbl. — ^