Vikan

Tölublað

Vikan - 21.10.1965, Blaðsíða 8

Vikan - 21.10.1965, Blaðsíða 8
Vandið val yðar KAURIÐ FATNAÐ Hann fæst í Teddybúðinni, ASalstræti 9 og í verzlunum um land allt. Dreifingu annast: SOLIDO UMBOÐS- & HEILDVERZLUN Bolhdlti 4 - Sími 31050 - 38280. •• -........ rOfftO— Kúlu- og SflMPLAPENNINN FYRIR: •u .•. . Forstjóra ; Skrifstofufólk Skólafólk Mjög hentug tækifærisgjöf Höfurn ávallt^ fyllingar fyrirliggjandi. STIMPLAGERÐIN Hverfisgötu 50 (Vatnsstígsmegin). — Sími 10615 — Reykjavík — áfram til að hjálpa náyfirÞjóninum. Konungurinn starði í aðdáun á vangasvip hennar, þegar hún hallaði sér yfir diskinn, og sá hvernig demantseyrnalokurinn kastaði geislum á flauelismjúka kinn hennar. — Hef ég róað samvizku yðar, Madame? — Sire, umhyggja yðar er meiri en ég á skilið. — Þetta er ekki spurnirtg um umhyggju, þvf miður, kæra litla leik- íang. Hvernig getum við barizt á móti ástinni? Þar er enginn meðal- vegur til. Ef ég get ekki Jiagað mér auðvirðilega verð ég að haga mér virðulega. Hver venjulegur maður í minni aðstöðu myndi verða að bíta í sama eplið----- Hafið þér tekið eftir, hve vel sonur yðar skipar stöðu sína? Hann benti á Florimond, sem var að hiálpa yfirbollaberanum. Þegar konungurinn óskaði að drekka, gáfu Þjónarnir yfirbollaberanum merkl. Þá tók hann bakka af hliðarborðinu með vatnsflösku, af hliðarborðinu ásamt krús af víni og bikar. Síðan hélt hann, ásamt Florimond, sem bar bolla smakkarans til háyfirþjónsins, sem hellti örlitlu vatni og vini í silfurkrusina sína og rétti yfirbollaberanum, sem. smakkaði á. Nú, þegar sýnt Þ6ttir að drykkur konungsins væri ekki eitraður, var bikar konungsins, sem Florimond hélt eins og hann var kaleikur, fylltur. Florimond gegncli sinu hlutverki með svipuðum hátíðleik og altaris- drengur. Konungurinn hrósaði honum fyrir frammistöðuna og Florimond beygði hrokkinn kollinn i þakklætisskyni. — Drengurinn yðar er ekki likur yður, með þessi svörtu augu og dökka hár. Hann hefur hina þeldökku fegurð suðursins. Angelique roðnaði fyrst en fölnaði síðan. H.iartað stökk kollhnls í brjósti hennar. Konungurinn lagði hönd sina yfir hennar. — Skelfing eruð þér viðkvæm! Hvenær ætlið þér að hætta að óttast mig? Getið þér ekki skilið, að ég vil yður ekkert illt? Hún gekk með Philippe aftur til baka í gegnum herbúðirnar, þar sem varðeldarnir voru rauðir móti tjöldunum, sem báru gulleitan blæ, vegna kertaljósanna, sem loguðu inni fyrir. Tjald Philippe var úr gulu satíni, skreytt með gulli. Þar mátti sjá hámark hernaðaríburðar. Tvo armstóla úr fágætum viði og langt, tyrkneskt borð, en umhverfis voru mjúkar sessur úr gullbrókaði. Þykkt teppi hafði verið lagt á bera jörðina, og einskonar lághvíla, einnig tepp- um Þakin, gaf tjaldinu austrænan svip. Marskálkurinn hafði oft verið ávítaður fyrir fburðinn. Jafnvel konungurinn hafðj ekki slíku um- hverfi af að státa. : Það snart Angelique djúpt að sjá þetta, því það sýndi henni enn eina hlið á eiginmanni hennar — enn eina hlið á þessum furðulega mannl, sem naut þess að ráðast gegn óvinum sinum, klæddur I knippl- inga. I kvöld, eftir langa orrustu, voru hringar á fingrum hans, Hm- vatn I yfirskegginu og stígvélin gljáburstuð. Á morgun myndi hann verða að þola svita, óhreinindi og uppsölu. sem er ófrávíkjanlegur hZuti hermennskunnar. Philippe lagði frá sér sverðið. La Violette kom ásamt hinum unga skutulsveini marskálksins. Þeir báru fram kvðldverð með kðkum, ávðxtum og vlni. La Violette bauðst til að hjálpa húsbónda sínum úr elnkennisbúningnum en Philippe benti honum burt með <5Þolinm<5ðrl hreyfingu'. — Á ég að láta senda eftir stúlkunum Þínum? spurði hann Angellque. — Ég held, að þess þurfi ekki. Hún hafðl skilið Gilandonstúlkurnar og Javotte eftir I umsjá konu kráareigandans og aðeins tekið Theresu með sér. Eftir að hafa hjálpað húsmóður sinni f fötin, fyrr um kvöldið, hafði hún horfið og það virt- ist tilgangslaust að leita að henni. — Þú getur hjálpað mér, Philippe, sagði Angelique og brosti. — Þú átt töluvert eftir ólært I Þeim málum. Hún hallaði ástleitin höfði að honum. — Ertu ánægður að fá mig? — Já, Þvl miður. — Af hverju Því miður? — Vegna þess að ég get ekki komið Þér úr huga mmum. Ég hef orðið að þola vitiskvalir afbrýðissemi, sem mér hefur aldrei Verið ljóst, að gætu verið til. — Hversvegna? Ég elska aðeins þig. Hann hallaði enni að öxl bennar, án Þess að svara. 1 daufri birtu tjaldsins fannst henni hún afrur sjá lostafull augu konungsins fyrir framan sig. ......¦ Úti fyrir var hermaður að syngja dapurlega Þjóðvisu. Það fór hrollur um Angelique. Hún varð að komast burt, yfirgefa Versali og allar veizlurnar. Aldrei að sjá konungihn framar. — Philippe, sagði hún. — Hvenær kemurðu heim? Hvenær getum við fárið að lifa saman? Hann hörfaði frá henni og leit á hana með tortryggnum augum- — Lifa saman? Er það möguleiki fyrir marskálk konungsins og hirömær I miklum hávegum? — Ég ætla að yfirgefa hirðina og fara aftur heim til Plessis. —¦ Þetta var eftir konu! Sú var tíðin, að ég grátbað þig að fara heim til Plessis, en þú hefðir heldur látið skera Þig I stykki en að hjýða mér. Nú er Það of seint. — Af hverju? __ Þú hefur mikilvœgum störfum að gegna, sem konungurinn hefur af náð sinni gefið þér. Það myndi gera hann sáróánægðan, ef Þú stseOlr ekki undir þeirri ábyrgð, sem hann hefur lagt Þér á herOar. 8 VŒAN 42. tW.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.