Vikan

Tölublað

Vikan - 21.10.1965, Blaðsíða 48

Vikan - 21.10.1965, Blaðsíða 48
CT18- LAUSNIN Angelique og kóngurinn Framhaia af bk 9. Angelique sá, að Péguilin hafði stöðvað hest sinn beint fyrir framan hennar, eins og til að koma í veg fyrir, að hún færi lengra. Axlir hennar sigu undan skyndilegum þyngslum og kaldur hrollur læstist um hana alla. — Hann er dáinn. Péguilin laut höfði til samþykkis. — Hleypið mér framhjá, sagði hún hljómlausri röddu. — Mig langar að sjá hann. Péguilin hreyfði sig ekki. — Hleypið mér framhjá! æpti Angelíque. — Hann er eiginmaður minn! Ég hef rétt til að fá að sjá hann! Péguilin seildist til hennar, þrýsti enni hennar að brjósti sér og strauk hár hennar með meðaumkun. — Þér ættuð ekki að gera það, kæra vinkona, muldraði hann. — Þvi miður___ Fallegi markgreifinn okkar___ Það vantar á hann höfuðið. Hún grét linnulaust, liggjandi á legubekknum, þar sem hún hafði beðið árangurslaust eftir Philippe nóttina áður. Hún leyfði engum að koma nálægt sér. Allt fylgdarlið hennar stóð fyrir utan tjaldið, skelf- ingu lostið yfir öllum þessum gráti. Hún reyndi að telja sér trú um, að þetta væri ekki satt, og þó vissi hún, að hún myndi aldrei sjá hann framar. Aldrei framar myndi hún geta þrýst honum að brjósti sér, aldrei strokið enni hans eins og móðir, eins og hana hafði dreymt um, aldrei framar geta kysst augnalokin með löngu augnahárunum, sem nú höfðu lokazt að eilífu, og hvíslað: — Ég elska þig.... Þú varst sá fyrsti, sem ég elskaði með ferskum ákafa æsku minnar. Philippe! Philippe! Philippe í bleiku, Philippe í bláu. Philippe í snjó- hvitu og gulli með ljósa hárkollu og rauða hæla. Philippe með hönd sína á höfði Cantors litla___ Með veiðihnífinn í annarri hendi og blaeðandi háls mannætuúlfsins i hinni. Philippe du Plessis-Belliére, svo fallegur, að jafnvel konungurinn kallaði hann Marz, og hafði gert hann ódauðlegan með því að láta mála hann á eitt.af loftum Versala sem varðengil, dreginn af úlfum: Hversvegna var hann ekki lengur við hlið hennar? Hversvegna hafði hann horfið fyrir „vindgusti", eins og Ninon hafði sagt? I eyðandi vindgusti stríðsins! Hversvegna hafði hann verið svona fífldjarfur? Orð sendiboðans og Lauzuns klingdu aftur hið innra með henni. Hún lyfti höfðinu: — Hversvegna gerðirðu þetta, Philippe? Silkitjaldið fyrir dyrunum var dregið til hliðar. De Gesvres, há- yfirþjónn konungsins, hneigði sig fyrir henni. —¦ Madame, konungurinn er kominn til að votta yður samúð sína. — Ég vil ekki sjá neinn. — Madame, það er kóngurinn. — Ég vil ekki kónginn! hrópaði hún. — Né neinn af þessum smjaðr- andi, síkjaftandi heiglum, sem hann hefur safnað í kringum sig, og eru nú komnir til að stara á mig, meðan þeir eru að velta því fyrir sér, hv«r verði næsti marskálkurinn! — Madame___sagði de Gesvres, skelfingu lostinn. — Burt! hrópaði hún. — Hypjið yður út! ÖU rébtmdi áakilin — Opera MwísJÁ, Paris Framk. i nœata blaði. Jane og Bítlapáll Framhald af bls. 20. Ringó var genginn út. Lengi er nú hægt að lifa í voninni, varð okk- ur að orði, þegar við sáum þá yfir- lýs/ngu / ensku blaði, að Jane væri mest öfundaða stúlka í heimi. Af Bítlapáli er það að frétta, að ýms- ar gróusögur um hann hafa að unil- anförnu birzt í þýzkum og saensk- MMámiM&M LAUGAVEGI 59..slmi 18478 um blöðum. Er látið í það skfna, að hann sé ekki við eina fjölina felldur. Hafa jafnvel verið birtar myndir qf krógum, sem honum eru- eignaðir. Hvað sém þvf líður, virðist hanm nú ætla qð festa ráð sitt — eins- og Jón og Ringó hafa þegar gert. — og stúlkan, sem hann hefur val- ið sér er hreint ekki af verri end- anum, eins og myndin ber með sér.. Og þá er bara hann George einm eftir ókvæntur af þeim bítlabræðr- um... Mórallinn er allur í tónum____________ Framhald af bls. 21. sönn bítlafagnaðarlæti, sem nú eru komin út á SG hljómplötu, sem undirtónar undir Ómar Ragnarsson. Um sumarið næsta á eftir lá þessi þáttur í dvala, en fór svo á ný úr híði sínu naesta haust, en. í stað Markúsar Arnar hafði Andrés- fengið sér kvennmannshjálp, þar sem var. Ragnheiður Heiðreksdótt- ir. Stefnubreyting varð engin í þætt- inum við þessa hlutverkabreytingu,. en öll vinnsla þáttarins var nú orS- in auðveldari, þar sem Andrés var reynslunni ríkari. Einna mest starf- ið var fólgið í mati á ýmiskonar tónaframleiðslu, því varla leið sá > dagur, qð ekki gerði einhver hóp- ur hljóðaframleiðenda vart við sig og vildi fá inni í þættinum með ¦ sín hljóð. Þá vaknaði sú spurning, hvort þau æthj að taka hvað síyn 48 vnuuitt. m.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.