Vikan

Tölublað

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 16

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 16
1 fyrstu hélt ég það væri morgun og þaö væri vekjara- klukkan, sem hafði hringt. En þegar ég hafði fálmað i náttlamp- ann og séö, hvað klukkan var, sá ég, að ég hafði ekki sofið nema I nokkrar klukkustundir. Um leið hringdi aftur. bað var slminn. — Já, sagði ég syfjulega. — Ó, hvað ég er fegin að þú skulir vera heima, sagbi björt stúlkurödd. — Þú hefur lfklega ekki búist við þvl að ég hringdi. Ég veit að ég hefði ekki átt að gera það. En ég held það hefði verið rangt af mér að reyna ekki að koma þessu I lag.... Heyriröu til mln, Eyvindur? — Já, ég heyri vel til þln, en ég er ekki... — Ég skil meira en þú heldur, hélt hiin áfram. — Og mér þykir þetta óskaplega leitt. Þú trúir mér kannski ekki, en ég er búin Kennarí getur ekki sleppt því að fara i skólann, bara af þvi að honum dettur það i hug. En þegar velja skal milli Monu og skólans, þá... aö gráta og gráta hræðilega lengi. Það er svo asnalegt, að þetta skuli hafa farið svona. Ég er búin aö reyna að segja við sjálfa mig, að svona gerist hlutirnir, en mér lföur ekkert skár fyrir það. Og ef ég A að vera alveg hreinskilin, þá hefði mér aldrei dottið I hug, aö þetta kæmi fyrir mig. Þú veist hvernig það erTEyvindur, maöur heldur alltaf, aö maður sjálfur sé öruggur. Svo gerist það samt allt I einu, og þá er maður alveg óvið- búinn, eins og..... — Fyrirgefðu, en... — Þú þarft ekki að biðjast fyrirgefningar, Eyvindur. Mér finnst það alveg óþarfi. 1 fyrstu fannst mér þú ekki koma vel fram, en svona bregst fólk jú alltaf við. A eftir, þegar maöur áttar sig betur, skilst manni, að þetta ristir dýpra. ftg áttaði mig ekki nærri strax. Ég finn það liggur eitthvað meira að baki. Þess vegna tek ég það svona. nærri mér. En mér finnst maður ekki geta afgreitt svona I fljót- heitum. Við þurfum að ræöa málið og hlusta hvort á annað, svo við skiljum þetta betur. Svo getum við skilið þykkjulaust. Þess vegna verður þú að leyfa mér að utskýra, hvernig þetta kemur við mig! Hun haföi fallega rödd. En heföi ég ekki verið farinn að verða for- vitinn, hefði ég llklega sofnað aftur. — Þú segir ekkert, Eyvindur, sagði hún allt I einu. — Kannski það sé af þvi... — Af því að þér finnst það ekki svaravert. En þar skjátlast þér. Eg fer ekki fram á neina fyrir- gefningarbeiðni, það er ég búin að segja. Þú þarft ekki að útskýra neitt. Þótt þú reyndir það, myndi ég ekki trúa þér. Ekki vegna þess, aö ég haldi, að þú ljúgir, að minnsta kosti ekki viljandi. En þú sérð þetta ekki i réttu ljósi. Ég þekki þig betur en þú heldur, og mér haföi aldrei dottið I hug... Það kvað við hræðilegur hávaði I tólinu, og allt I einu var ég glað- vaknaður. — Hvað i ósköpunum ertu að gera? — Ég snýtti mér, svaraði hún. — Má ég ekki einu sinni þurrka mér um nefið? Nú ruglaðirðu mig aftur. Ef þú leyfir mér að tala, getum við kannski komist tií botns I þéssu. Ef ég má gefa þér eitt ráð, Eyvindur, þá skaltu alltaf minnast þess, að á hverju máli eru að minnsta kosti tvær hliðar Sjálf hef ég enga gleði af þessari ráðleggingu, en ég er afskaplega gjafmild. Ef það kynni að hjálpa þér seinna meir, þá er ég ánægð, jafnvel þótt þú verðir þá með annarri. Og það ertu nú þegar. Nei, það þýðir ekkert að þræta. Þú skalt bara ekki láta þér detta i hug, að ég láti auðmýkja mig. Ekkert getur orðiö eins og áður milli okkar. Þaö verður þú að skilja. Mér hlýtur að hafa runnið i brjóst eitt andartak, en allt i einu hrökk ég við. Röddin hafði hrópað eitthvað. — Hvaö er að? Af hverju öskr- arðu svona? — Einmitt það, svo ég öskra? Ég sagði bara nafnið þitt nokkrum sinnum, þvi ég hélt að sambandið hefði rofnað. Ég heyrði eitthvað svo undarlegt hljóö. — Ég hef liklega hrotið svolitið, sagði ég. — Hrotið! Þú hefur sannarlega kímnigáfu, Eyvindur. I fyrsta lagi veit ég, aö þú hrýtur aldrei. En þú ert sjálfsagt búinn að gleyma þvi, Og af hverju ættirðu allt I einu að fara aö hrjóta, meðan ég er að tala við þig? Er svona þreytandi aö hlusta á mig, eða hvað? Þú hefur sannarlega breytst upp á siðkastið, Ey- vindur. Kannski þú hafir ekki tekið eftir þvl sjálfur, en það hef ég. Það er vegna þess, að ég veit, að það, sem gerst hefur, hefur afdrifarlkari afleiðingar en þú heldur. Það, sem gerðist fyrr I dag, á ég við. — Það er orðið svolltið fram- orðið, sagði ég og leit á klukkuna. — Láttu ekki svona. Þti reynir alltaf að kjafta þig út úr öllu. Ég veit þetta er svolltið erfitt fyrir þig. En hvernig helduröu, aö mér 16 VIKAN 24. TBL.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.