Vikan

Tölublað

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 29

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 29
inum og leyfarnar af látnu kon- unni. Ég man hvaö mér fannst þao skrítiö, aB hún skyldi hafa geymt þessa Urklippu. En ég setti þetta lfka eitthvaö isamband viB fram- komu hennar við Solomon gamla. Eg mundi hve mér hafBi sárnaö ruddaleg orB hennar, sem særBu gamla manninn og svo fór ég aö hugleiBa aB þaö hefBi margt breyst hjá okkur si&an. Ég haföi þaB á tilfinningunni, aB hún hefBi veriB allt öBru visi, þegar hún var á Appelby End. Pabbi vildi endilega búa hjá Southern systkinum vikurnar á undan brúÐkaupinu; — hann svaf þar og gekk svo heim til morgun- verBar á hverjum morgni. ÞaB er sennilegt, aB þess vegna sáum viB herra Southern mjög sjaldan um þetta leyti. Einn morguninn sátu þeir, hann og pabbi, á veröndinni fyrir framan dyrnar og tottuBu pipur sinar. Þeir voru að rabba saman og tóku ekkert eftir mér, en ég var aB klippa rósir rétt hjá. Þeir voru aB ræða stjórnmála- skoöanir Gladstones og aögerðir hans i Sudan, þegar ég varB vör viB einhverja breytingu i rödd föður mins. — Svei mér ef ég veit hvaB þU átt viB, Oliver, sagBi hann. — Ég held þú skiljir það fullvel. Herra Southern var þögull um hrfð, svo hélt hann áfram: — Mér er það vel við þig Jona- than, að mér finnst að málefni þln snerti mig lika. — Jæja, komdu þá með þaB sem þér liggur á hjarta. Þu veist vel, aB ég reiBist þér ekki, ég þoli þér allt þaB sem ég myndi ekki þola nokkurri annarri mann- eskju. — ÞaB er bara, aB mér finnst þU dálltið fljótur á þér. Hvers vegna geturðu ekki beðið? Þú hefur alltaf skoBaB málin frá öllum hliBum, áBur en þú tekur ákvörBun. Það er svolitið annað aB sjá fyrir konu, sem hefur smekk'fyrir dýra hluti, heldur en tveim ungum dætrum, sem ekki gera neinar kröfur. — Ég er ekki I neinu hraki með peninga, ef það er það, sem þú hefur i huga. Þú ert vonandi ekki aB láta i það skina, aö ég hafi ekki ráö á þvi að eignast eiginkonu? -Þaö hvarflar ekki að mér. Svo reikna ég lika með að hUn eigi eitthvað sjálf. — Þá er það ekki hjónaband mitt, sem þu ert mótfallinn? — Mótfallinn er nU ekki rétta orðið. Maður giftist sjálfs sin vegna, ekki vegna þess hvað öBrum finnst, eða til aB gera vinum sinum til geBs. ÞaB eina, sem ég á viB, er hvort ekki væri skynsamlegt aB blBa svolitiB. — Hverju ætti þaB svo sem aB breyta? sagBi pabbi ákveBinn. — ÞU ert fullur af hleypidómum. Láttu það ekki koma upp á milli okkar, Oliver. Það sem að þér er, er að þu ert svo kaldur og ákveðinn, að þú skilur ekki svona blóBheita náunga eins og mig. Bíddu bara viB, þinn tími kemur áður en varir. — ÞU vanmetur mig. — Attu við að þU hafir ein- hverja I huga? Svona nU, Ut með það. Hver er hUn? Segðu mér það. — Ég er ekki likur þér, ég kann að þegja og ég ber ekki tilfinn- ingar minar utan á mér. En trUBu mér, ef tilfinningar manns eru nógu heitar og innilegar, þá getur maBur beBiB lengi, ef nauBsyn krefur. Mér heyrBist óvenjulegur inni- leiki I rödd hans og ég heyrði að faöir minn var undrandi, en ég var með allan hugann við rós- irnar, þegar ég gekk eftir stlgnum til þeirra. — Hérna er rós I hnappagatið þitt, pabbi. Ég stakk gulri terós I hnappagatið á jakkanum hans. En svo datt mér i hug, það sem ég hafði heyrt herra Southern segja og ég fann til með honum, svo ég stakk hvftri rós i jakkann hans. Hann ljómaði bókstaflega. — Þakka þér fyrir, Ellen, sagði hann. Ég held að þetta hafi veriB I fyrsta sinn, sem égsá hann brosa. EitthvaB hlýtur aB hafa komiö fööur minum á óvart Hka: aB minnsta kosti ljómaði ásjóna hans, þegar ég yfirgaf þá, og ég heyrði hann segja að minnsta kosti tvisvar: — Jæja, Oliver, þU kemur mér sannarlega á óvart. Skoðanamunurinn hafði greini- lega ekki eyBilagt vináttu þeirra, þvi aB einu gestirnir viB giftingar- athöfnina voru þau Southern syst- kinin og svo komu þau heim til - okkar til aB skála fyrir brUð- hjónunum. Ég man óljóst eftir þessum degi. Ég man eftir þvi, aB Rósa kom niBur stigann, klædd mjög glæsilegum, filabeinsgulum kjól og meB barBastóran hatt, skreyttan strUtsfjöBur, á höfBinu, og aB við Lucy fylgdum þeim Ut að vagninum. Það sem ég man sérstaklega eftir var Binnie. Þegar við komum heim frá kirkjunni, hlupum viö niBur I eldhUs, til aB sýna okkur I skrUBanum. Binnie hafBi veriB eitthvaB niBurdregin upp á síBkastiB. NU var hun greinilega I mjög vondu skapi. Ég sá alltaf hættumerkin. En hUn lagBi samt frá sér borBbúnaBinn, sem hUn var aB fægja og virti okkur fyrir sér. — Já, ég sé þetta stáss, það er að minnsta kosti f jörutiu shillinga virði. — Ertu reið, Binnie? spurði Lucy. — EBa ertu bara þreytt? — Nei, elskan min, en ég er alveg miBur min. Ég finn hvergi sælgætisskálina hennar mömmu ykkar. Ég er bUin aB leita alls- staðar. HUn er Ur hreinu silfri. — Það skiptir engu máli, sagði ég. — Það er til nóg af svona sknUun. — Engin svo falleg. Móðir ykkar hafði mikið dálæti á þessari skál og hun hefði ábyggi- lega óskað þess, að hUn yrði notuB I dag. Og svo brast hUn I grát, en áttaBi sig fljótlega og greip fyrir munninn. — HvaB er ég eiginlega > GJSSUR GUURASS 24. TBL. VIKAN 29

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.