Vikan

Tölublað

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 26

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 26
i um saman. Um þetta leyti komst hUn að þeirri niðurstöðu, að Chopin væri ekki fæddur til ástríðuþrunginnar ástar, og sál hans væri ekki nógu sterk til að þola miklar tilfinningasveiflur. Þrátt fyrir mótmæli hans, hélt hUn fast við viðhorf sitt, og smám saman nutust þau æ sjaldnar, uns svo var komið, að þau voru hætt að gista eina sæng. Hann hélt þó áfram að unna henni andlega, og hUn bar i brjósti móðurtilfinning- ar til hans — og auðvitað dáðu þau og virtu hæfíleíka hvors ann- ars. Smekkur þeirra var mjög ólik- ur. T-il dæmis kunni George Sand ákaflega vel að meta f jörugan fé- lagsskap, eins og gjarnan var að hafa á heimili þeirra i Paris, en Chopin hafði andstyggð á öllum látum. Stjórnmálaskoðanir þeirra voru gerólikar, og oft urðu þau ósammála um athæfi og skoðanir vina sinna. Chopin virt- ist gersamlega fyrirmunað að setja sig i spor annarra og skilja sjónarmið þeirra, og þetta fór oft ákaflega í taugarnar á George, en hUn hélt stöðugt vörð um við- kvæma heilsu hans og reyndi á allan hátt að draga úr þunglyndi hans og hvetja hann og styrkja, þegar verst lá á honum. En ólikur hugsunarháttur þeirra setti eng- an blett á djúpa og einlæga vin- áttu þeirra. Hann var ætið hinn tryggi aðdáandi hennar, sem stöðugt hreifst og dáðist að henni. A þessum árum tók ástriða George Sand að dvina og eðli hennar aðmýkjast. Hún skrifaði nokkursinna bestu verka — Spiri- don, en margir vinir hennar kváðust ekki skilja orð i bókinni, Consuelo, La Comtesse de Rudol- stadt, og Les Sept Cordes de la Lyre. HUn hafði einnig tima til að blanda geði við listamenn og kunningja, þeirra á meðal ást- konu Liszts, sem ætið hafði imu- gust á George Sand, þótt hUn lét- ist vera vinur hennar. Verst af öllu voru þó deilur f jöl- skyldunnar i Nohant. Solange dóttir George varð fögur og á- kveðin kona, þegar hún óx Ur grasi, og hUn tók ekki hið minnsta tillit til móður sinnar eða nokkurs annars. HUn var ákaflega ákveð- in I framgöngu og örugg með sjálfa sig og þar sem hUn dáðist að Chopin og var ein þeirra fáu, sem ekki komu fram við hann eins og óþægan krakka, tók hann gjarnan upp hanskann fyrir hana. Maurice.sonur George Sand, var hins vegar hændur að móður sinni, en þegar George ættleiddi fjarskylda unga stúlku með það i huga, að hUn giftist Maurice síð- ar, var heimilisfriðnum stefnt i voða. Ekki bætti það ástandið á heim- ilinu, þegar Solange krafðist þess að fá aö giftast ungum og glæsi- legum höggmyndara, sem móðir hennar hafði rennt hýru auga til, jafnvel sem tengdasonar, en hann reyndist vera hinn mesti friðspill- ir og jafn rótlaus og Solange. Einu sinni varö George Sand að skilja son sinn og tengdason, en Solange stóð hins vegar hjá og hvatti þá til skiptis. Eftir það visaði George 26 VIKAN 24. TBL. Solange og manni hennar á dyr og kvaðst aldrei vilja sjá þau aftur. Þetta gerðist i Nohant, og með- an á þessum heimiliserjum stóð, var Chopin i Paris. Þegar Solange og maður hennar komu til höfuð- borgarinnar, fóru þau beint til hans og tóku að rægja George við hann. Solange kvað George hafa átt alla sök á ósamkomulaginu, og hUn hefði rekið þau á dyr til þess að reyna að koma i veg fyrir að þau uppgötvuðu, að hUn hafði tekið sér nyjan elskhuga — ungan mann, sem hét Victor Borie. Hann var i einum bókmennta- klUbbi George og tiður gestur i Nohant. Auk þess sagði Solange, að Maurice ætti vingott við frænku hans og notfærði sér þvi komur Bories til Sohant til að breiða yfir ástarmang sitt. Chopin trUði hverju einasta orði, sem Solange sagði. Hann var særður og skrifaði George hvassyrt bréf. HUn brást illa við. HUn kvaðst hafa verið i Nohant og átt von á honum frá Paris á hverjum degi og haft áhyggjur af þvi að hann kom ekki. Sjálf sagð- ist hUn hefði verið farin fyrir löngu til Parisar, hefði hUn ekki óttast, að þau færu á mis á Ieið- inni. Akveðnum og yfirveguðum orðum sagði hun honum, að hún væri særð og móðguð, en ef hann vildi taka málstað dóttur hennar, þá hann um það, en sjálfri stæði henni stuggur af þess háttar kon- um. Úr þvi að hann hafði svo hreinskilnislega játað, hvað hon- um bjó i brjósti, ætlaði hún ekki að reyna að telja honum hug- hvarf. Þött hUn kvæðist vera hissa á breytingunni ;i honum og þvi viðhorfi hans að telja sig frjálsari með þessu, ætlaði hUn ekki að láta það eftir sér að láta sér sárna það. Hann gæti látiö hana frétta af sér við og við, en þýðingarlaust með öllu að Imynda sér, að samband þeirra gæti orðið hið sama á nýjan leik. Þvi sterkari sem tilfinningarn- ar eru, þeim mun meiri hætta er á, að vinslitin snUist i hatur. George Sand var ekki svo smá- sálarleg, að hUn færi að hata Chopin, en upp frá þessu vildi hUn aðeins heyra talað litillækkandi um Chopin. Þegar allt kom til alls, þótti henni hreint ekki svo leitt, að svo fór sem fór. Hún fann, að vinir Chopins voru farnir að notfæra sér hana, og hann var farinn að láta eins og hann ætti hana með húð og hári. HUn reyndi því að láta sem minnst á vonbrigðum sinum bera og gerði ekkert til að ná sættum við Chopin, kannski vegna þes's, að hUn bjóst við þvi, að vinir Chopins teldu hana hafa losað sig við hann til þess að fá sér annan elskhuga. En vissulega var George særðari en hUn lét uppi i bréfum til vina sinna. Þremur mánuðum eftir vinslit þeirra, kom upp misskilningur vegna pianós, sem Chopin hafði skilið eftir I Nohant og hUn hélt, að hann hefði haft á leigu. En hann kom til hennar skilaboðum með Solange þess efnis, að hún gæti haldið þvi og hann skyldi sjá um fjárhags- legar skuldbindingar vegna þess. En hUn sendi honum það. „Ég er

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.