Vikan

Tölublað

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 20

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 20
Dimplex OLÍUFYLLTIR RAFMAGNSOFNAR Báðar tegundir ofnanna hafa öryggisstraumrofa, sem kemur í veg fyrir, að ofninn geti ofhitað og getur hann því ekki brennt föt eða klæði. A hverjum ofni er sjálfvirkur hitastillir, sem lagar sig eftir lofthita herbergis, en ekki eftir yfirborðs- hita ofnsins. Ofnarnir eru— sérstak- lega hentugir, þar sem næturhitun verour við- komiö, og kemur þá spar- neyti þeirra m|ög vel f Ijós. >K- VANGÖRHE VESTURGOTU10 SÍMI19440&21490 REYKJAVIK Vinsamlegast sendið mér verð og myndallsta um Dimplex raf magnsof na. Nafn. Heimiliafong. Sendíst! Vángur H.F. Vesturgötu 10, Reykjavík. ÞÖGULT ÓP Framhaldssaga eftir Iillian O'Donnell „Það gerði ég", viðurkenndi Silvia Petrie. ,,Ég var bara að reyna aö hjálpa". „Hvaö áttu við með þvi að hjálpa?" „Fran var i rusli út af kærast- anum". Nora trúði naumast eigin eyr- um. „Kærasti?" át hún eftir. „Já, þau áttu reglulega vel saman, — bæði einmana, feimin, dáldiö gamaldags. Fran var verulega snortin af þvi, aö hann skildi aldrei gerast nærgöngull við hana. Vildi ekki einu sinni koma inn með henni" Það skýrði það, að enginn i hiis- inu haföi séð hann með henni. Nora hefði verið til i að bölva sér upp á að þetta var Dana — hver annar hefði haft ástæðu til að fara svo laumulega? „Hvernig kynntust þau?" Sylvia Petrie brosti. „Það var tilviljun. Fran fór með bilinn á verkstæði til að láta Ifta á hann..." „Atti hún bil?" „Nei.nei, hún var að hugsa um að kaupa sér notaöan bil og vildi láta lita á hann. Sá, sem það gerði, réð henni frá að kaupa hann. Hún var honum þakklát. Nokkrum dögum seinna sá hUn hann i nágrenninu og vék sér að honum til að þakka honum". Skyldi Dana ekki hafa orðið svolitið bylt við, varð Noru hugs- að. „Framan af var Fran hrifin af því, hvaö hann var óágengur, en þegar frá leið fór hún að hafa á- hyggjur af þvi. Ég sagði henni, að ef til vill léti hann hana ráða ferð- inni og hún skildi stiga ögn meira I vænginn við hann. Láta honum skiljast, aðhUn væri nú ekki alveg heilög. Hún féllst ekki á það, hélt þvi fram, að hann kynni að missa allt álit á henni. Það var þvi ekki um annað að ræða fyrir hana en að reyna aö gera hann afbrýöisam- an. Ég stakk upp á þvl, að næst þegar hann hringdi, skildi hUn segja honum, að hún ætti stefnu- mót við annan — og láta verða af þvl". „Og'hUn hefur fallist á þaö?" „Já". „Sagði hún..." Nora var rétt biiin að nefna Dana með nafnL „Sagði hiin kærastanum frá þvl?" „Auðvitað. Hún var skimandi i kringum sig allt kvöldið, eins og hiln byggist við honum". Ef til vill hafði hann ekki elt hana, en hann gæti hæglega hafa beðið nálægt héimili hennar. „Tókstu nokkuð eftir, hvort ein- hver var aö sniglast fyrir utan hjá Frances, þegar þið skiluðuð þeim af ykkur um kvöldið?" „Nei". Frances Russo hafði verið að svipast um eftir honum allt kvöldiö og ef til vill komið auga á hann að lokum. Hugsanlega var þaö þess vegna, sem henni var ekkért um að karlinn kæmi inn með henni. Hún var fljót að losa sig við hann, en ekki nógu fljót. Dana lagði allt til versta vegar. Kærastinn var sá eini, sem heföi getað fengið hana til að fara út aftur. Sjálfsagt hefur hann ekki þurft annað en að hringja í hana og biðja hana um að hitta sig. Hún þá hugsað sem svo, að brellan hefði heppnast og hann ætlaði að segja henni hug sinn. „Hvernig stendur á þvi, að þú skýrðir lögreglunni ekki frá þessu?" „Það var ekki leitað til min. Það er að segja ekki fyrsta dag- inn á eftir. Raunar vissum við ekki um þetta fyrr en seinni part- inn daginn eftir, að einhver rakst á þaö I kvöldblaðinu. Ég varð al- veg miður min. Daginn eftir fór égtil Evrópu meö yfirmanni min- um. Viö vorum þar I þrjár vikur". „ÞU.hafðir nógan tlma til þess um kvöldið". „Ég segi það satt, það hvarflaði bara ekki að mér. Samkvæmt blöðunum var það ókunnugur maður, sem myrti Fran. Ég hitti aldrei kærastapn hennar. Ég veit ekki einu sinni, hyað hann heitir". Noru dámaði ekki. „Hún var si- talandi um hann, eitthvað hlýtur hUn að hafa kallað hann". „HUn kallaði hann Buzz. Hvaða vitleysa annars, ég sá hann einu sinni, I Central Park. Það var á stðustu páskum. Ég og vinur minn vorum I, þU veist, svona léttivagni, og Fran var á hjóli með ungum manni. Viö mætt- umst og veifuðum. Við fórum hægt, svo að ég haf ði nógan tima til að virða hann fyrir mér". „Geturðu lýst honum?" „Hvort ég get. Þetta var hippi. Ég meina, hann leit þannig Ut — með sitt ljóst hár. Ég hafði si'st átt 20 VIKAN 24. TBL.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.