Vikan

Tölublað

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 17

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 17
STEFNUMÓT VIÐ MONU Hún hafði fallega rödd, en hefði forvitni min ekki verið vakin, hefði ég sofnað aftur. En hvernig átti ég að útskýra fyrir henni, að ég var ekki Eyvindur..... Höi? Þú hefur sjálfsagt ekki verið að hugsa um það. Þú ert alltaí sjálfum þér likur. — Þetta er ekki rökrétt hjá þér, sagði ég. — Maður getur ekki bæði hafa breytst einhver ósköp upp á siðkastið og samt verið sjálfum sér likur. Þetta segir þú. Og það kemur ekki heim og saman. Þú ert óþolandi hrópaði hún yfir sig reið. — Þú lætur sem þú hrjótir, þú ferð að tala um eitt- hvað allt annað og læst ekki vita, hvað ég er að fara. Og svo ferðu að rengja þab sem ég segi ofan á allt annað. Það er sjálfsagl bara timaspursmál, hvenær þú ferð að reyna að telja mér trú um, að þessi rauðhærða fuglahræða hafi verið frænka þin frá Bergen, eða eitthvaö i þá átt. — Rauðhærð. Núvarég farinn aö hafa áhuga. — Segðu mér frá þessari rauð- hæröu, sagði ég. — Hvernig þú getur látið! Þú dirfist að ganga svo langt að reyna að gera mig að viðundri! Ef ég hefði ekki svona mikla sjálfstjórn, hefði ég skellt á þig. Þá hefðirðu getað staðið þarna áfram og afsakað þig i það óendanlega! — fig ligg nú reyndar út af, sagði ég. — Liggurðu? sagði hún, og röddin var litið eitt mýkri. — Liggurðu? Liður þér eitthvað illa? Þú hefur vvonandi ekki svima, eða þess háttar? — Neinei. — Ég varð svolitið hrædd. Ég veit ég hefði ekki átt að gera það, sem ég gerði, En það var nú heldur ekki svo fast. Maður getur ekki alveg ráðið viö sig undir svona kringumstæðum. Það stafar eitthvað af adrenalininu, held ég. En er þér kannski illt I höfðinu? —Nei, ég kenni mér einskis meins, sagði ég. — Æ, það var gott. En þú segist liggja. Oooooo! Ég er mesti bjáni i heimi! Auövitað hefði ég átt að spyrja þig, hvort þú værir einn! Það Utskýrir allt — þU ert ekki einn. Það er einhver að hlusta á okkur og skemmtir sér prýðilega! Þarna sitjið þið og skemmtið ykkur við að hlæja aö mér! Einmitt núna grettið þið ykkur framan i hvort annað og gerið grin að mér. Hefði einhver sagt mér fyrir nokkrum vikum, að þú myndir koma svona fram við mig, hefði ég sagt þeim hinum sama, að hann væri brjalaður. Hvers konar maður ertu eigin- lega? — Langar þig að vita það? Það var engu likara en hún væri farin að snökta hálfhátt. — Ekki lengur, sagði hUn og röddin skalf örlitið. — Nei, það skiptir ekki lengur neinu máli. Ég var farinn aö vorkenna henni, og ég skammaðist min fyrir að hafa ekki bundið endi á þetta simtal fyrir löngu. — Hlustaðu nú á mig, sagði ég. — Þvi miður er þetta allt saman misskilningur. Ég heiti ekki Eyvindur, ég heiti Henrik. Þú hefur hringt i skakkt númer, og það hefði ég átt að segja þér undireins. En ég var svo syf jaður, og auk þess komst ég varla að til að segja orð. Það var þögn langa stund. — Ertu ekki Eyvindur? sagði hiin. — Það hafði ég ekki hug- mynd um. Hvernig getur þií vitað þetta allt saman, úr þvi að þú ert ekki Eyvindur? Ég þekki engan Henrik og ekki Eyvindur heldur, svo ég viti. — Ég veit ekki neitt, sagði ég. — Ég þekki ekki Eyvind, sem betur fer liggur mér við að segja. Þvi miður þekki ég þig ekki heldur. — Guö minn góður, sagði hún. — Hvaða númer er þetta? — 27 53 33 HUn endurtók simanUmerið hægt. — Þá hef ég hringt I skakkt mimer, sagði hún og andvarpaði. — Hvað á ég að segja? Mér þykir svo leiðinlegt að vera að íþyngja þér með vandamálum minum. ÞU hefur vist áreiðanlega nóg annað að gera en að hlusta á mig. — Þaögerðiekkerttil. Éghefði bara sofið á meðan. — Mér heyrist þU vera góður, sagði hUn. — Fyrírgefðu, að ég > L

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.