Vikan

Tölublað

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 27

Vikan - 12.06.1975, Blaðsíða 27
biiin að jafna mig," skrifaði hún einum vina sinna, ,,og sætta mig við orðinn hlut. En ég kæri mig ekki um, að hann geri mér neinn greiða..." 1 öðru bréfi játaði hUn, að ,,hjarta mitt og likami hafa harmað hann mjög. Ég held að sársaukinn sé ólæknandi. Ég get hrakið hann á braut i eina eða tvær stundir, en svo þyrmir yfir mig aftur, og mér finnst dimma allt i kringum mig." Þau hittust i siðasta sinn af til- viljun. George Sand fór að finna sameiginlegan vin þeirra og mætti Chopin, sem var að koma út úr husinu. Hann var hinn kurt- eisasti, spurði hana, hvernig hUn hefði það og hvort hún hefði ný- lega frétt eitthvað af Solange. George kvaðst engar spurnir hafa haft af henni. Þá sagði Chopin henni, að Solange hefði alið dótt- ur. George „sýndi þvi mikinn áhuga" og spurði um aðstæður Solange og si'ðan um heilsu Chopins. Hann kvaðst hafa það gott, hneigði sig og gekk burtu. t Historie de ma Vie segir George Sand frá þessu atvik Hún játar að hafa gert sér vonir um, að nokkurra mánaða f jarvist myndi lækna sárin og jafna vin- áttu þeirra á nýjan leik, en þegar hiin hitti hann þennan marsdag og hann tók f hönd hennar, fann hún, að hún var i'sköld og skalf. HUn skrifaði: „Mig langaði til að tala við hann, en hann snerist á hæli. Ég hefði átt að segja honum, að hann elskaði mig ekki lengur, en ég sparaði honum þann sárs- GISSUR GULLRASS auka, og ég lagði allt i hendur guðs og framtíðarinnar. Ég sá hann aldrei framar." Chopin var hins vegar ekki eins örlátur andlega og George. Hann lagði það í vana sinn að gera and- styggilegar athugasemdir um hana, og þegar hún lenti i póli- tlskum erfiðleikum, henti hann gaman að. En sagt er, að þegar hann dó þann 17. október 1849, hafi hann muldrað: ,,HUn sagði, að ég ætti ekki að deyja i örmum annarrar en hennar." Þegar George Sand frétti um lát Chopins, lagði hUn lokk af hári hans i umslag og skrifaði utan A það: „Veslings Chopin! 17. október 1849." Tveimur árum sið- ar komst Alexandre Dumas yngri yfir bréfin, sem George hafði skrifað Chopin. „Ég er stolt af þvi að hafa huggað og glatt þetta göf- uga hjarta, sem ekkert gat lækn- að, eins og það hefði verið hjarta mins eigin barns...'' Það, sem George Sand átti ólif- að — hUn lést sjötiu og tveggja ára að aldri — átti hUn marga „syni", unga menn, sem dvöldu lengri og skemmri tima i Nohant, en Chopin var siðasti elskhugi hennar. Sumir ungu mannanna héldu tryggð við hana, og einn þeirra, Manceau, bjó i mörg ár i Nohant, en það er ótrUlegt, að samband þeirra hafi verið meira en vinátta og samstarf. George Sand hafði stillst með árunum. HUn sneri sér af meiri ákefð að stjórnmálum, og sfðustu árunum eyddihUn i sveitinni, þar sem hUn skrifaði sveitalifslýsingar. Ast hennar á karlmönnum hverfðist i ást á fólki, náttUrunni og guði. Þrátt fyrir frelsi konunnar — ekki 1 stjórnmálum, heldur lagalega og i ástamálum. Einu syndina, sem ekki verður fyrirgefin, taldi hUn vera að saurga ástina, sem ætti að vera alger sameining, með lygum eða þögn. Kannski tókst henni ekki alltaf að vera trU kenningum sinum, en hUn taldi hverja konu eiga heimt- ingu á þvi að neita að gefasf manni, sem hún ekki elskaði, jafnveí þótt hUn væri gift honum. Þannig leit hUn á lifið, en hUn var þess háttar kona, sem hlaut að liafa mikil tilfinningaleg áhrif á aðra. Um hana var sagt: „HUn var flókin vera — töfrandi og gáska- full — ástrík — draumlynd og lét stjórnast af ástriðu, svo hún gerði margt heimskulegt — stolt I ást- inni og ákaflega góðviljuð i vin- áttunni — hUn var blfð drottning, sem leit niður á allt Ur miklum hæðum." BILL KAMAGU e. fRANK fLETCUER. &* Elnu slnni, þegar msður ætlar a8 hafa þaö huggulegt, þarf þessi náungl uppl endilega aö; vera aö klambra eltthvað: J ^l Ég bý n næstu hæð fyrlr neBan ykkur ef maðurinn þinn hættir ekki þessum ^hamarshöggum, verð íg að grtpa f til ráttækra ráðstafana. U Einmlttr Látuai hann gera þaðí Sagðu honum, að ég smíði bara, þegar mír Eg keypti nýtt nðtnaheftl að eg syngi svolítlð elskan? ifti: vntu, ] fytir þlg, J í BIHKILAUT HVILDI EG BAKKANUM A ÞAH BUNAÐI SMALÆKJAMSPKÆNA - MIG DHEYMDI AÐ Ég skal svara, elskan. Maðurlnn uppl sagði, að þetta væri áþarflega röttækt: Hvaö ætll hann hafi melnt? 24. TBL. VIKAN 27

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.