Vikan - 15.04.1976, Blaðsíða 18

SJO
5IMR/I SPURNINGUNNI
Svo er margt sinnið sem skinnið,
segir máltækið, og satt að segja áttum
við von á mörgum ólíkum svörum,
þegar við bárum spurninguna: Er
HENNÝ HERMANNS DANSKENNARI:
Því skyldi karlmaður ekki gráta eins og kona!
Mér finnst kynið ekki skipta máli í þessu sam-
bandi, enda er fyrsta hljóð, sem við gefum frá
okkur á lífsleiðinni, grátur. Mér finnst sem sagt
mannlegt að gráta, en auðvitað finnst mér ekki
viðeigandi, að fólk gráti í tíma og ótíma.
ókarlmannlegt að gráta? upp við sjö
manns, þrjá karla og fjórar konur, en
raunin varð önnur. Svipuð eða sama
hugsun kom fram í flestum svörunum.
SIGRÍÐUR RAGNA SIGURÐARDÓTTIR
KENNARI:
Nei, ekki finnst mér ókarlmannlegt að
gráta. Hins vegar grunar mig, að mörgum
karlmönnum finnist það ekki karlmennsku
sinni samboðið að láta tilfinningar sínar í Ijós
með gráti. Ég tel, að kvenfólk líti á það sem
dyggð, að karlmenn hafi tilfinningar og geti
grátið.
þótt orðuð væri með ýmsu móti, svo
að svörin urðu hin margbreytilegustu,
þrátt fyrir nokkuð samdóma álit.
INGÓLFUR GUÐBRANDSSON SÖNG-
STJÓRI:
Það er undir tilefninu komið. Sumir gráta
af óhemjuskap við minnsta tilefni. Ekki er alltaf
viðeigandi að sýna tilfinningar sínar. Hugur
einn veit, hvað býr hjarta nær, en mér finnst
ekkert ókarlmannlegt við hljóð tár, sem spretta
fram úr djúpi sannra tilfinninga, hvort sem því
veldur gleði eða hryggð. Sá sem aldrei hefur
grátið, hlýtur að mínum dómi annað hvort að
vera tilfinningalega sljór, eða fremur fátækur
af andlegri reynslu.
18 VIKAN 16. TBL.