Vikan - 15.04.1976, Blaðsíða 22

taka tipp í. Mír finnst cinhvcrn
veginn svo notalegt að spjalla við
þÍR
— Það var gaman. Og mér fitmst
notalegt að hlusta á þig. Hvað
segirðu um þennan? spurði hant? /g
henti á stóran kakttis.
Hann er'tilt i>f stór. Ég
vil einhvern riviini.
lims og þú vilt Þau gengu
lcngra frá vcginum Loks bcnti
hann á annan kaktus. - Hvernig
hst þcr á þcnnan? Hann cr frckar
I,,.11
— Já, hann lítur út fyrir að vera
nokkurn veginn hæfilega stór.
Konan kraup við hliðina á plönt-
unni. Bolurinn hcnnar var dökk-
blár og fór cinstaklega vel við dökka
húð hennar.
Svona vil ég gjarnan muna þig,
hugsaði ungi maðurinn og sló hana
í höfuðið mcð skóflunni. Hann gróf
hana við hhðma á kaktusnum.
Þcgar hann ók áfram eftir vcgin-
um. hugsaði hann um hana. Hún
hafði vcrið fallcg bráð, sem hafði
sannkallaðan stíl yfirsér.
Hann velti því fyrir sér, hve langt
hún hefði ckið honum. Áreiðan-
lega ekki mjög langt. Það var miklu
þægilegra að hafa bllinn sjálfur. Og
dollararnir 36, scm hann hafði
fundið I veskinu hennar, komu I
góðar þarfir. Hann hafði verið
dauðhræddur um, að hún hefði
ckkert á sér nema ávísanahefti.
Hún hafði vcrið sannkallaður
happafundur á allan hátt. Honum
fannst hann hafa haft heppnina
með sér.
Að minnsta kosti þangað til
bíllinn fór allt í einu að hegða sér
citthvað undarlega. Hann ók út á
vegkantinn og steig út. Hann leit
á hjólbarðana og stundi. Sólin var
ógnarlega heit. Það yrði hræðilegt
að skipta um hjólbarða í þessu
veðri.
Þá heyrði hann bílhljóð nálgast.
Hann opnaði augun og sá bíl koma
I áttina til sín. Eitt augnablik
velti hann þvl fyrir sér, hvort hann
ætti að reyna að fá far mcð honum,
en komst jafnskjótt að þcirri niður-
stöðu, að það væri hcimskulegt, úr
því að hann hafði sjálfur bll til
umráða. Hann settist því inn I bíl-
inn og lokaði augunum, bcið þess,
að bíllinn æki framhjá. En það
gerði hann ekki. Hann nam staðar.
Hann opnaði augun og hrökk I kút.
— Góðan daginn! kallaði cin-
kcnnisklæddi maðurinn.
— Daginn, sagði hann og rcyndi
að hcmja hjartsláttinn.
— Ertu mcð varadekk? spurði
lögreglumaðurinn.
— Já, það held ég.
— Hvað áttu við með þvl, að þú
haldir það?
— Ég á við, að ég er ekki viss um,
að það sc heilt. Þú skilur, það cr
orðið ansi langt síðan það sprakk
hjá'mér síðast.
- Ég skil. Ég doka við meðan
þú gætir að þvl, hvort dckkið er

FERMINGARGJOFIN

VnsJi-

Rochweu
A\ari|sn*
te«|iiiulir
VenMVsi kr. R.G50
með eins árs ábyrgd
v»'«íí.

SKRIFSTOFIIVELAR H.F.

Hverfisgötu 33 Sími 20560