Vikan - 15.04.1976, Blaðsíða 31

mcira. Hitt var hún sannfærð um,
að þctta hafði verið kona að gráta
og hún virtist meira cn lítið örvænt-
ingarfull. Marianne gekk aftur að
rúminu sínu. Forvitni hennar hafði
vaknað, en hún reyndi að haida
aftur af henni. Ekki gat hún farið að
kíkja I gegnum skráargöt eins og
rcttur og sléttur þjónn eða ótíndur
njósnari, en það var hún einmitt.
Á hinn bóginn gat hún kannski
hjálpað manneskju, sem var í nauð-
um stödd. Þessi grátandi kona hafði
virst óendanlega sorgbitin.
Mannkærleikurinn verkaði nú
eins og hjúpur utan um forvitni
hennar og Marianne klæddi sig úr
sloppnum, brá sér í mórauða kjól-
inn, en læddist síðan út úr her-
berginu. Þröngur stigi lá úr hinum
enda gangsins niður á næstu hæð,
ekki mjög langt frá vinnuherbergi
Talleyrands.
^egar hún var komin ofan stig-
ann sá Marianne ljósrák, sem lá
yfir þveran ganginn og kom úr
vinnuherberginu. Dyrnar hlutu að
standa upp á hálfa gátt. Aftur
heyrði hún snöktið, en síðan ungl-
ingslega rödd sem hafði sterkan
þýskan hreim.
,,Hegðun þín gagnvart móður
minni er til hreinnar skammar.
Þú hlýtur að skilja, að ég get ekki
búið við þá vitneskju, að hún sé
hjákonaþín.”
,,Ertu ekki einum of ung til þess
að skipta þér af slíkum hlutum,
kæra Dorothée? Málcfni fullorðins
fólks eru börnum óviðkomandi og
þó að þú sért gift, þá ertu samt
barn I mínum augum. Mér þykir
mjög vænt um móður... ”
,,Þér þykir einum of vænt um
hana og allur heimurinn veit það.
Eldri konur eru stöðugt hangandi
utan í þér með þref sitt og
kjaftaþvaður. Nú er verið að gera
mömmu að einni slíkri, bjóða
henni að ganga í klúbbinn, sem
mætti kalla kvennabúr monsier de
Talleyrands. Er ég sé mömmu I
návist madame Laval, madame de
Luynes og hertogaynjunnar af Fitz
James, þá liggur mér við að tárast.”
Unga röddin hækkaði og varð
reiðileg, næstum skrækróma og
ekki bætti það úr skák, að viðkom-
andi var ekki of sleip I frönskunni
og varð þess vegna hvað eftir annað
fótaskortur á tungunni.
Marianne vissi nú hver var þarna
inni í herberginu hjá furstanum,
hver kjökraði og öskraði síðan af
reiði. Það var madame Edmond
dc Périgord, fyrrverandi furstynja
Dorothée de Courlande, ung kona
og erfingi mikilla auðæfa, sem Tall-
eyrand hafði með aðstoð sarsins
tekist fyrir fáeinum mánuðum síðan
að fá til þess að giftast frænda
sínum. Hún var mjög ung, sextán
ára í mesta lagi, og í augum Mari-
annesvarhún látlaus, horuð, gugg-
in og afkáraleg, þótt hún klæddi
sig samkvæmt nýjuStu tísku. Hið
eina sem prýddi hana voru augun,
er voru svo stór, að þau lögðu
undir sig nánast allt andlitið.
Þau voru sérkennileg á litinn, virt-
ust I fyrstu vera svört en voru í
raun dökkblá. Hitt leyndi sér ekki,
Orugg og nýtískuleg
kven- og
karlmannsúr
á mjög hagstæðu
verði.
Kynnið yður
LINNI & PINNI
16. TBL. VIKAN 31