Vikan - 15.04.1976, Blaðsíða 28

MARI
ÞAD SEM Á UNDAN ER KOMID:
Marianne d'Asselnat dóttir
enskrar aðalskonu og fransks aðals-
manns, sem tekin voru af lífi í
frönsku byltingunni, elst upp hjá
móðursystur sinni íEnglandi, geng-
ur í hjónaband 17 ára viku eftir
andlát móðursystur sinnar, drepur
eiginmann sinn í einvígi í brceði
yfir því, að hann hafði lagt brúð-
kaupsnótt þeirra undir í spilum,
flýrí dauðans ofboði til Erakklands,
lendir í klóm strandþjófa á strönd
Bretagne skagans, tapar meydómn-
um í ástaleik við flóttamanninn
Jean Le Bru, tekst að flýja frá
strandþjófunum á œvintýralegan
hátt, heldur til Parísar að leita œtt-
ingja sinna, lendir í fangelsi og
kemst naumlega hjá því að verða
drepin af samföngum stnum, en
Fouché lögreglustjðri kemur henni
til hjálpar og leysir hana úr haldi.
Morvan foringi strandþjófanna er
fangi Fouchés, og Marianne verður
brátt Ijóst, að Fouché vill nota sér
aðstöðu hennar tilþess að láta hann
njósna fyrir sig. Hann útvegar
henni starf sem lagskona madame
Talleyrands. Húsmóðir hennar tek-
ur henni opnum örmum, og fimm
mínútum eftir að þær hittast í fyrsta
sinn, er hún búin aðpanta alklæðn-
að á Marianne hjá fremsta tísku-
frömuði Partsar. M. Gossec, sem er
frægur tónlistarmaður og stjórnandi
tónlistarskóla í París, hlustar á
Marianne syngja, verður yfir sig
hrifinn af rödd hennar, býðst til
að kenna henni raddbeitingu og
spátr henni miklum frama á sviði
söng/islar.
■ Hann er reigingslegur,
lítill náungi í hvítum línsterkju-
bornum fötum og andlit hans
minnir á vængstífðan engil. Ég
furðaði mig á því, hversu virðulega
madame Talleyrand ávarpaði hann.
Mér er sagt, að jafnvel furstinn
sjálfur, fari varlega í sakirnar þegar
yfirmatsveinninn er annars vegar.
,,Ég ætla ekki að reyna að lýsa
allri viðhöfninni, en borðbúnaður-
inn var úr ekta silfri og alls staðar
voru blóm, ýmist írisar eða gular
rósir og hljómsveitarroenn léku
Mozart á meðan á borðhaldinu
stóð.
Aðalskemmtun kvöldsins var
þegar hafin, þegar furstafrúin bað
mig um að finna sig undir því
yfirskyni, að ég ætti að sækja handa
henni sjal. Ég þykist vita að hún
hafi gert þetta af góðscmi einni
saman, því að hún þurfti ekki á
sjalinu að halda...”
Marianne stansaði sem snöggvast
og lokaði augunum. Hvernig átti
hún að lýsa tilfinningum sínum er
hún gekk inn i viðhafnarstofuna,
sem varöll uppljómuð? Hvernig gat
hún lýst þeirri blindandi ofbirtu,
sem stafaði af konunum, er voru
margar hverjar ungar og fallegar, í
satínkjólum skreyttum demöntum
og með litauðuga hárskúfa, en
tignarlegir einkennisbúningar
mynduðu bakgrunninn. Þarna voru
margir liðsforingjar viðstaddir og
einkennisbúningar þeirra voru
skrautlegir. Þeir minntu Marianne á
spjótsriddarana, sem hún hafði séð í
Rue Montorgueil. Henni fannst
hún næstum því heyra Gracchus-
Hannibal Pioche segja af sínu
einfalda stolti. ,,Bíðið þangað til
þér sjáið allt hitt!” Það virtist með
ólíkindum, að raunverulegir her-
menn skyldu geta verið svona
skrautlega klæddir. Þarna voru
einkennisbúningar i bláum, rauð-
um og grænum lit, allir gullbrydd-
aðir. Og guð minn góður, möttull-
inn, sem blái húsarinn bar á hægri
öxl sér, hann var raunverulega
faldaður safalaskinni.
„Furstafrúin var í flauelskjól
bláum eins og meyjardoppa og það
stirndi á bróderingarnar,” hélt
Marianne áfram, ,,Ég stóð fyrir
aftan stólinn hennar og var niður-
lút, svo að fólk sæi ekki glýjuna í
augum mér. En freistingin varð mér
um megn. Eftir skamma stund
uppgötvaði ég, að gestirnir virtust
hafa litla löngun til þess að ræða við
húsfreyjuna. Þeir heilsuðu henni
kurteislega, en eftir á mynduðu þeir
Iitla hópa hér og þar. Aðeins ein
kona settist hjá madame Talleyr-
and. Þetta var hnellin kona, stutt til
hnésins og með mikinn barm
hulinn sítrónugulu satíni. Það kom
mér á óvart þegar hún faðmaði mig
að sér, Eftir lýsingum að dæma var
þetta engin önnur en madame
Sainte Croix og ég lét í Ijós þakklæti
mitt við hana. Ég held að henni
hafi geðjast vel að framkomu
minni. En von bráðar beindi hún
athygli furstafrúarinnar frá mér og
ég gat haldið áfram að virða fyrir
mér veislugestina. ”
,,f litlum sófa rétt hjá sátu tvær
konur, sem virtust áhrifamiklar.
Önnur var lágvaxin, dökk yfirlitum
og grönn. Þykkir, dökkir lokkar
hennar ollu því, að mér fannst hún
28 VIKAN 16. TBL.