Vikan - 15.04.1976, Blaðsíða 29

hafa arabískt yfirbragð. Hún var í
fallegum kjól með svörtum og
Ijósrauðum knipplingum. I barmi
sér bar hún glitrandi rúbínstein og
sömuleiðis í hárinu. Hin var einnig
dökk, en hárið skollitað og andlits-
fallið austurlenskt, dálítið flatt,
kinnbeinin há, en augun tinnu-
svört. Augun ljómuðu af Hfsfjöri og
gáfum. Þó hún væri kannski einum
of horuð, þá bjó vöxtur hennar yfir
vissum þokka. Hún var I kjól úr
purpurarauðu silki og með gulli
skreyttan vefjarhött. Það var ekki
laust við, að hún minnti á heiðið
skurðgoð.
,,Ég heyrði það á samræðum
furstafrúarinnar og vinkonu hennar
að litla, dökkleita konan væri mad-
amejunot hertogaynjan af Abrant-
es og að rúbínsteinunum, sem hún
bar hefði ,Junot rænt I Portúgal
ekki alls fyrir löngu.” Hin konan
var greifynja Metternich, en maður
hennar er sendiherra Austurríkis,
sem þurfti að skunda heim til
Vínarborgar eftir orustuna við
Wagram og skildi eftir konu slna,
nánast sem glsl. Eftir þvl, sem
madame Sainte Croix sagði, en hún
þóttist vera mjög hneyksluð, þá
byggist vinskapur þessara tveggja
kvenna ekki á öðru en sameigin-
legum áhuga þeirra á eiginmanni
hinnar síðarnefndu, en sú fyrr-
J.
BENZONI
C Opera Mundi Paris
nefnda fékk augastað á honum
slðastliðið sumar.
Hér tók Marianne sér stutta
hvlld og leiðrétti lltilsháttar villu.
Hafði Fouché raunverulega áhuga á
svona lítilsigldum gróusögum og
hlaut hann ekki að þekkja þær
jafnvel og hún? En allt I einu, þá
varengan veginn leiðinlegt að segja
frá þessu, nema hvað hún var orðin
allsyfjuð. Aftur stakk hún fjöður-
stafnum I blekbyttuna og hélt
áfram.
,,Eftir þetta beindist athygli
kvennanna að mjög fallegri, Ijós-
hærðri konu I rauðbláum kjól úr
mússullni og með gimsteinum prýtt
höfuðdjásn. Umhverfis stólinn
hennar hafði safnast smáhópur.
Þetta var hertogaynjan Anne de
Courlande, en yngsta dóttir hennar
Dorothée giftist nýlega frænda
furstans af Benevento, Edmond de
Périgord greifa. Hvorugri þeirra
virtist geðjast að henni. Furstinn
hafði hins vegar meiri mætur á þess-
um útlendingi og vék sér að heita
mátti aldrei frá stólnum hennar.
Konurnar tvær lækkuðu nú róm-
inn og ég heyrði ekki hvað þær
sögðu. Hið eina, sem ég heyrði,
var brot úr samræðum almenns
eðlis. ,,Keisarinn lokar sig inni I
Trianon...Frá þvl hann skildi hefur
hann ekki yfirgefið þann stað,
nema þá sjaldan að hann fer til
Malmaison...Aumingja Jóseflna er
óhuggandi. Madame de Rémusat
segir, að hún gráti stanslaust og hún
þori ekki að skilja hana eftir eina...
Hinn frægi geldingur Crescentini
syngur hvert kvöld fyrir Napóleon.
Tónlist er hið eina, sem nær að
hugga hann.. Heldurðu að hann
muni kvænast systur sarsins?...Hef-
urðu heyrt að liðsforingi Junots olli
miklu hneyksli I gær I Palais-Royal,
er hann reyndi að táldraga tlsku-
vörusala.. Konungur og drottning
Bavaríu cru stödd I Parls. Þau búa
ásamt Joseph konungi að Hótel
Marbeuf...Eldiviðarkubbur féll nú
ofan I glæðurnar og Marianne
glaðvaknaði. Hún hlaut að hafa
dottað á meðan hún var að hripa
þetta niður. Fjöðurstafurinn hafði
fallið úr hendi hennar og á blaðinu
var stór blekklessa. Hún leit á
klukkuna, sem stóð uppi á arin-
hillunni og sá að klukkan var orðin
tvö. Tónlistin var hljóðnuð, en enn
mátti heyra lágværar raddir I fjar-
begð. Vistspilararnir hlutu enn að
sitja fyrir spilum slnum. Marianne
þekkti það af reynslu, að tíminn
er ekki til fyrir þá, sem eru
haldnir spilaflkn. Sjálf mátti hún
ekki sjá spil og hún hafði heldur
kosið að draga sig I hlé, en að eiga
það á hættu að þurfa að taka slag.
Hún reis á fætur með erfiðis-
munum, geispaði og teygði úr sér.
Guð minn góður hvað hún var syfj-
uð. Þetta gekk ekki lengur, rúmið
var einum of freistandi. Hún leit
ólundarlega á hálfgerða skýrsluna,
en hún var of þreytt til þess að
halda áfram. Skyndilega tók hún
þó aftur upp pennann og skrifaði.
16. TBl. VIKAN 29