Vikan - 15.04.1976, Blaðsíða 20

— Af hverju ferðu ekki hrað-
brautina? Hvað ertu að gera hérna
úti á eyðimörkinni?
— Jaa, sagði hún og hló svolítið
óstyrkum hlátri. — Það sem ég ætla
mér er kannski ekki alveg rétt — ja,
ekki alveg löglegt.
— Ekki það?
— Ég ætla að stela nokkrum
kaktusplöntum á verndaða svxðinu.
— Ha? Hann hló. — Það er snið-
ugt. Ertu þá að leita þér að kakt-
usum?
— Já, einmitt.
— Ég vona, að þú farir ekki að
aka mjög hratt fyrir það.
Konan hló svolítið. — Það eru
viðurlög við þessu.
-— Já, auðvitað!
— Meira að segja ströng viður-
lög.
— Ég er tilbúinn til að hjálpa
þér, ef þú vilt.
— Ég er ekki með nema eina
skóflu með mér.
— Já, ég sá hana aftur í, þegar
ég setti pokann þar. Hann leit
hlsejandi á hana, og honum fannst
einkennilegt, að þessi kona skyldi
vera á leiðinni að stela kaktus-
plöntum úti í eyðimörkinni. — Ég
hef svo sem séð sitt af hverju um
dagana, en aldrei kaktusþjóf. Hann
hló og fannst hann fyndinn.
Hún hló ekki með honum.
— Nú sérðu að minnsta kosti einn,
sagði hún.
Þau sátu þögul nokkra stund.
Hann gat ekki hætt að hugsa um
kaktusþjófnaðinn og skellti við og
við upp úr. Hann furðaði sig á
því, hvernig nokkur manneskja
Hann sá strax, aö hún var ekki venjuleg bráð. Og hann
réði það ekki af útliti hennar einu saman. Venjuleg kona
hefði aldrei þorað að taka karlmann upp í bíl sinn úti á miðri
eyðimörk.
Loksins! Nú var komið að því,
hann vissi það. Hann fann það á
sér. þar sem hann gekk afturábak
meðfram vegkantinum og veifaði
bílnum. Sólarglampinn á bílrúð-
unni blindaði hann. svo hannt.sá
ekki ökumanninn fyrr en á síðustu
stundu. Kona. Já. greinilega. Hún
mvndi áreiðanlega ekki nema staðar.
En svo sá hann hemlaljósin, og
bílnum var ekið aftur á bak í áttina
til hans. Konan, sem ók, opnaði
dyrnar.
— Má bjóða þér far?
— Já, gjatnan. Hann stökk inn í
bílinn og kastaði bakpokanum
sínum I aftursætið. Þegar hann
skellti bílhurðinni aftut, fann hann
svalt loftið í loftkældum bílnum
streyma á móti sér, og honum féll
það vel. — Drottinn minn, hvað
ég er feginn að þú skyldir stansa,
sagði hann. — Þú bjargaðir lífi
mínu.
— Hvernig í ósköpunum gastu
lent hérna úti á þessari evðimörk?
spurði hún um leið og hún ók af
stað.
— Það er nú saga að segja
því.
— Segðu mér.
Hann kunni vel við Iéttan tón-
inn í rödd hennar og þótti gaman
að heyra óróleikann, sem fólst bak
við glaðværðina.
— Ég hitti strák, sem tók mig
upp I. Hinum megin við Blithe.
Og einmitt, þegar við ókum yfir
þessa.. þessa eyðimörk, eins og þú
kallar það, stöðvaði hann bílinn og
bað mig að fara út og athuga, hvort
það væri nóg loft í dekkjunum.
Ég fór auðvitað út undireins, og
hann ók af stað. Þegar hann hafði
ekið svolítinn spöl, henti hann
bakpokanum mínum út. Einkenni-
legur náungi. Finnst þér það ekki
líka?
— Jú, eiginlega finnst mér það.
En nú á tímum veit maður aldrei,
hverju maður á von á.
— Svo er sagt.
Hann leit á hana. Hún var í
stígvélum og gallabuxum og upp-
lituðum bláum bol, en það var
stíll yfir henni. Það sást á mörgu,
að hún varengin almúgakona. Hún
talaði þannig, hárgreiðslan bar vott
um það, svo og fullkomin sól-
brúnkan.
— Það sem ég ekki skil, hélt
hann áfram, er hvers vegna I ósköp-
unum hann fór að taka mig upp í
bílinn.
— Hann hefur kannski verið
einmana.
— En af hverju fleygði hann mér
þá út allt I einu?
— Kannski hefur honum þótt þú
leiðinlegur. Og kannski hefur hann
bara allt I einu farið að langa til
að vera einmana aftur.
— Hvernig sem á það er litið,
var þetta illa gert af honum. Finnst
þér það ekki?.
— Jú, það finnst mér. Hvert
ætlarðu?
— Til Tuscon.
— Fínt. Ég fer líka í þá átt.
a (ri2