Vikan - 01.03.1979, Qupperneq 40

Ég heiti Elínóra..
„Sem sagt fráskilin?”
„Nei, sem sagt alls ekki og heldur ekki
ekkja, ég bara á þau sí sona.”
„Jaaaááá," og Lénharður varð allur
hupplegri og reyndi að selja mér úrvals
ibúð inni í Vogum.
„Lénharður, ég get ekki flutt þangað.
Ég verð að fá íbúð innan þess svæðis,
sem simanúmerin byrja á 1, þvi ég hef
haft þetta númer i þrjátíu ár.”
Það lækkaði heldur trukkið á
Lénharði, sem ályktaði upphátt, að ég
hlyti þá að vera fjörgömul. Hefði ég
sagst standa á áttræðu, þá hefði samtalið
endað þar. En ég hafði ekki vit á því,
heldur sagðist hafa haft þennan síma frá
fæðingu. Lénharður færðist allur i
aukana aftur, bauð mér í kaffi og bollur
og bílferð og bíó og sagði, að ég hefði
fallega rödd, svona stig af stigi. Þegar
hann af næmleika skynjaði í gegnum
símann, að ég var falleg kona, benti ég
honum á að fá sér aukavinnu á
kosningaskrifstofu og kvaddi.
„Byggingar og brask.”
„... fimm herbergja ...”
„Mætti ég spyrja, hver er maðurinn
þinn, og hvað starfar hann?”
„Nei, það máttu ekki.”
„Hvaðmáégekki?”
„Spyrja. Ég á engan mann og þótt ég
ætti hann, þá er ég að hringja. Mig
vantar íbúð.”
Hlé á samræðum í bili. En svo: „Ég er
hér með tveggja herbergja í Norður-
mýrinni.."
„Éttu hana.”
„HA?”
„Eigðu hanasjálfur."
í móðguðum tón: „Ég vil hana ekki.”
„Nei, þarna sérðu. Svo heldurðu, að
ég vilji hana?”
„Fjós og hlöður” rifu upp tólið hjá sér
og gleyptu mig nærri í heilu lagi. Engar
spurningar, en áttu „einmitt svona rusl,
eins og þú ert að sækjast eftir, byggt
1882, eflaust að falli komið og mikið ef
það er vatn i húsinu. Hringdu bara, það
er vatn úti i götu."
Kofahróið reyndist ekki aðeins standa
óstutt, heldur í allri sinni pomp og pragt,
þrjár hæðir, marmarakaminur, silki-
veggfóður, bitar í loftum, handskornar
eikarhurðir, parketgólf.. og færi á 36-40
milljónir. Ég hló afsakandi og baktalaði
sölumanninn óspart.
Fimmtán fasteignasölum síðar lá
nokkuð Ijóst fyrir, að almennur fólks-
flótti rikti í Norðurmýrinni, hálft Breið-
holtið var i eyði, og þó nokkuð af
billegum einbýlishúsum í Kópavogi.
Hafnarfirði, Mosfellssveit og Eyrar-
bakka var til sölu. En vesælt timburhró í
miðbænum? Nei.
Ég var svo sem ekki á götunni þar
fyrir. Gat fengið inni í einu herbergi hjá
Sæma, Rögnvaldur sagði „enga dellu
stelpa” og átti raðhús í Fossvogi, sem við
gátum búið í saman, Jóki ætlaði að
hjálpa mér að flytja gegn afnotum af
hálfu dívanplássi með þvi fylgjandi
hlunnindum, og Siggi sagði, að þetta
með íbúðina hlyti að reddast, en hvað ég
ætlaði aðgera í kvöld?
Þessir lyddulúðar voru löngu
hrapaðir fyrir aldursstapann og másuðu
þessi tilboð sín milli illa upplímdra
tannanna.
Það voru átta fasteignasölur eftir á
renningnum og það var ákaflega litið
eftir af mér. Ég var orðin hundleið á að
rekja bersyndugt líferni mitt og hundleið
á sölumönnum, sem notuðu starfið sem
yfirskin fyrir hvíta þrælasölu.
Hvað átti ég að gera? Flytja undir
Tjarnarbrúna? Tjalda í Laugardalnum?
Átta fasteignasalar. Átta möguleikar.
Átta rammgerir spurningalistar. Hverer
maðurinn minn, hvað í ósköpunum
ætlast ég fyrir með íbúð, hvernig fór ég
að þvi að eiga börn (án blygðunar), og
þegar þeir vita allt um mig og ég ekkert
um þá, kalla þeir mig ídíót. Tveir af
hverjum þremur myndu reyna að flytja
mig með valdi i tveggja herbergja
kjallaraíbúð i Norðurmýrinni eða í
naglaskúffu í Breiðholtinu, og einn af
hverjum þrem myndi reyna að komast
með báða fætur eða fleiri í rúmið hjá
mér. Ef ég öskraði á þá, að þeim kæmi
það ekki við, þá kæmi það eflaust ekki
mér við, hvort þcir ættu íbúð, sem MÉR
þætti henta mér.
Það ku vera rakt undir Tjarnar-
brúnni. Ég tosaði til mín renninginn, tók
mér penna í hönd, hélt fyrir nefið, sneri
simaskifunni:
„Lausaeignir.”
„Já góðan daginn. Ég heitir Elinóra
Amalia Ebenesersdóttir, og ég safna
postulínshundum. Ég á núna 673 stykki,
þar af eru 59 í fullri stærð, 142 í stærra
lagi. 17 eru lampafætur, 39 pör eru föst
saman og svo er afgangurinn svona
minni gerðir, þér skiljið. Safnið nýtur sin
engan veginn í því húsnæði, sem ég er
núna i, en ég er nú orðin svo gömul, að
ég get bara ómögulega hugsað mér að
flytja héðan úr Þingholtunum, enda
fædd hér og uppalin . . . þér ættuð ekki
fimm herbergja ibúð hér í grenndinni i
timburhúsi?”
Við fluttum viku seinna. Og ég tók
sérstaklega eftir því, hvað þeir forðuðust
að spyrja mig nokkurra spurninga.
Endir.

PRJÓNUÐ
VOÐ OG
PÚÐAR
Nú tökum við fram
grófa prjóna og fallegt
garn og töfrum fram á
stuttum tíma þessa
fallegu muni, sem hér
sjást á síðunni. Hér er
ekki mælt með neinni
ákveðinni tegund
garns, en þið hafið
það í samræmi við
prjónastærðina, sem
er nr. 10.
TEPPIÐ er 150 X
200 sm, og prjónaðir
eru 12 ferningar. Þið
fitjið upp 50 1. og
prjónið allar umferðir
rétt, þar til stykkið er
jafnlangt og það er
breitt. Saumið ferning-
ana saman, eins og
sýnt er á myndinni,
og hnýtið kögur til
endanna.
PÚÐARNIR eru
prjónaðir úr tveim
ferningum, sem eru
jafnstórir og teppis-
ferningarnir, og þeir
kastaðir saman.
40 Vikan 9. tbl.