Vikan - 26.04.1979, Síða 28

En hún hafði ekki sofið nógu lengi til
þess, að hana væri farið að dreyma,
þegar hún vaknaði aftur og sá eitthvað
sveiflast til í loftinu yfir höfði sér. Hvað
var þetta? Hvað gat þetta veriö? — Það
var litill grár fótur. Og svo birtist annar
til. Þeir virtust vera að þreifa eftir ein-
hverju. Svo kom andvarp.
„Ég er vakandi, amma,” sagði
Fenella.
„Ó, góða mín, er ég nálægt
stiganum?” spurði amma. „Mér fannst
hann vera hérna megin.”
„Nei, amma, hann er hinum megin.
Ég skal láta fótinn á þér á hann. Erum
við komnar?” spurði Fenella.
„Inn á höfnina,” sagði amma. „Nú
verðum við að klæða okkur, barn. Það
er best, að þú fáir þér kex til að styrkja
þig, áður en þú ferð að hreyfa þig.”
En Fenella var stokkin út úr kojunni.
Enn logaði á lampanum, en nóttin var
liðin og það var kalt. Þegar hún gægðist
gegnum kringlótta gluggann, sá hún
nokkra kletta langt í burtu. Nú spraut-
aðist brimið yfir þá, nú sveif mávur
framhjá þeim, og nú kom í Ijós löng
ræma af raunverulegu landi.
„Það er land, amma!” sagði Fenella
hugfangin eins og þær hefðu verið á
sjónum svo vikum skipti. Hún var
hæstánægð, hún stóð á öðrum fæti og
nuddaði legginn með tánni á hinum,
hún skalf. Ó, allt hafði verið svo dapur-
legt upp á síðkastið. Myndi það
breytast? En amma hennar sagði bara:
„Flýttu þér, barn, ég myndi skilja
þennan góða banana eftir handa
þernunni, þar sem þú hefur ekki snert
hann.”
Og Fenella fór aftur í svörtu fötin, og
hnappur datt úr öðrum hanskanum
hennar og rúllaði þangað, sem hún gat
ekki náð honum. Þær fóru upp á þilfar.
En væri kalt í klefanum, þá var ískalt
úti á þilfarinu. Sólin var enn ekki komin
upp, en stjörnurnar voru daufar og
kuldalegar, dauflitur himinninn var eins
á litinn og kuldalcgur, dauflitur sjórinn.
Þokubólstrar liðu um landið. Nú sáu
þær dökkan runna, alveg greinilega. Nú
sást jafnvel móta greinilega fyrir regn-
hlífaburknunum og þessum ein-
kennilegu, silfurgráu, fölnandi trjám,
sem líktust beinagrindum . . . . Nú sáu
þær bryggjuna og nokkur lítil hús, líka
dauflituð. Þau hjúfruðu sig saman eins
og skeljar á kassaloki. Hinir farþegarnir
gengu um gólf, en hægar en þeir höfðu
gert kvöldið áður, og þeir litu dapurlega
út.
Og nú kom bryggjan á móti þeim. Hægt
synti hún í áttina að Pictonbátnum og
maður, sem hélt á kaðalhönk, og lítill
vagn, sem fyrir var spennt litlum,
álútum hesti og annar maður, sem sat á
vagnþrepunum, kom líka.
„Þetta er herra Penreddy, kominn
eftir okkur, Fenella,” sagði amma. Hún
virtist glöð. Hvítar, vaxlitar kinnar
hennar voru bláar af kulda, hakan skalf
og hún þurfti sífellt að þurrka sér um
augun og litla ljósrauða nefiö.
„Ertu með...?”
„Já, amma.” Fenella sýndi henni
hana.
Kaðall kom fljúgandi gegnum loftið
og féll með smelli á þilfarið.
Landgangurinn var settur niður. Aftur
gekk Fenella á eftir ömmu sinni upp á
bryggjuna og yfir að litla vagninum, og
andartaki seinna rúlluðu þær af stað.
Hófaslög litla hestsins glumdu á viðar-
borðum bryggjunnar, en hljóðnuðu
síðan á sandveginum. Ekki var sála
sjáanleg, ekki einu sinni reykur úr
skorsteini. Þokan þyrlaðist um og
sjórinn virtist ennþá sofandi, þegar hann
féll hægt að ströndinni.
„Ég sá herra Crane í gær,” sagði herra
Penreddy.” Hann virtist sjálfum sér
líkur. Konan bankaði upp á hjá honum
með nokkra hveitisnúða í síðustu viku.”
Og nú brokkaði litli hesturinn upp að
einu litla skeljahúsinu. Þær stigu niður
úr vagninum. Fenella lagði höndina á
hliðið og stór, titrandi daggardropi renn-
vætti hanskann hennar. Þær gengu upp
dálítinn stíg með hvítum, hnöttóttum
smásteinum, og rennvot, sofandi blóm
voru á báðar hendur. Hvítu, viðkvæmu
nellikurnar hennar ömmu voru svo
þungar af dögg, að þær höfðu hnigið
útaf, og sætur ilmur þeirra var orðinn
hluti þessa kalda morguns. Rúllutjöldin
voru dregin fyrir í litla húsinu. Þær
gengu upp þrepin, sem lágu upp á
veröndina. Gamaldags klossar stóðu
öðrumegin við dyrnar og stór, rauð garð-
kanna hinum megin.
„Þvu, þvu, hann afi þinn,” sagði
amma. Hún sneri handfanginu, ekkert
hljóð heyrðist. Hún kallaði: „Walter!”
Og samstundis svaraði djúp, hás rödd:
„Ert þetta þú, Mary?”
„Bíddu, góða,” sagði amma. „Farðu
þarna inn.” Hún ýtti Fenellu vingjarn-
lega inn í litla, dimma setustofu. Á
borðinu hafði hvítur köttur kúrt eins og
kameldýr í laginu, en reis nú upp, teygði
úr sér og geispaði og tyllti sér á tærnar.
Fenella gróf aðra litlu höndina í hvítum,
hlýjum feldi hans og brosti feimnislega
meðan hún strauk hann og hlustaði á
vingjarnlega rödd ömmu og drynjandi
rödd afa.
Það marraði I hurðinni. „Komdu inn,
góða.” Gamla konan benti henni með
hendinni. Fenella fylgdi á eftir. Og
þarna, í öðrum helmingi risastórs rúms,
lá afi. Aðeins sást á höfuð hans með
hvítum hárbrúsk, ljósrautt andlitið og
langa, silfurgráa skeggið ofan við stungna
sængurteppið. Hann líktist mjög
gömlum, glaðvakandi fugli. ,Ja, stúlka
mín,” sagði afi. „Kysstu okkur nú.”
Fenella kyssti hann. „Uss,” sagði afi.
„Litla nefið á henni er kalt eins og
hnappur, Á hverju heldur hún?
Regnhlífinni hennar ömmu?” Fenella
brosti aftur og krækti svanshöfðinu yfir
rúmgaflinn. Yfir rúminu var stórt letur í
kolsvörtum ramma:
Glötuð. Ein gullin stund
alsett sextíu demantsmlnútum.
Engum fundarlaunum er heitið,
því að hún er horfin að eilífu.
„Amma þín málaði þetta,” sagði afi.
Hann ýfði hvítan hártoppinn og horfði
svo glaðlega á Fenellu, að henni fannst
hann næstum vera að blikka sig.
28 Vlkan 17. tbl.