Vikan - 26.04.1979, Page 47

DAUÐINN ÚR DJÚPINU
„Hvað eruð þér að gera?”
„Ég er að leita að Yves Gerald,” sagði
hún óstyrk. „Ég er vinkona hans.
Honum mun ekki geðjast að þvi þegar
ég segi honum að þér hafið sigað hund-
inum á mig.”
„Honum líkar ekki við snuðrara,”
svaraði maðurinn illúðlega. „Ekki
heldur Dubois majór. Komið. Við
skulum vita hvað majórinn segir.”
Dubois opnaði dyrnar en maðurinn
gaf Jan ekki færi á að tala.
„Ég fann hana í langa skúrnum,”
sagði hann hróðugur. „Hún var að
snuðra í kringum kassana.”
Jan roðnaði. „Ég var bara að leita að
Yves. Mér datt ekki í hug að nokkrum
væri það á móti skapi.”
Dubois tókst að brosa. „Auðvitað
ekki. En Alan var aðeins að fara eftir
fyrirmælum, skiljið þér. 1 augum varð-
mannsins er ókunnugur alltaf ókunnug-
ur.”
Hann veifaði hendinni og Aian og
hundurinn fóru.
„Ég vona að þér hafið ekki orðið of
hræddar. Komið inn. Ég skal gefa yður
að drekka. Gerald kemur eftir smá-
stund.”
Hann vísaði henni inn í bókaherbergi
sitt. Hún brann i skinninu að segja
honum frá uppgötvun sinni en hún bjóst
við að hún gæti beðið þar til Gerald
kæmi.
Hún gekk þvert yfir herbergið til þess
að lita á bókahillurnar hans.
„Eru allar bækur yðar um stríðið?”
spurði hún þegar hún sneri sér við til
þess að taka við glasinu.
„Seinni heimsstyrjöldina? Já, þær eru
það. Ég held að ég eigi allar meiriháttar
bækur sem skrifaðar hafa verið um það
efni. Það er stríðið sem ég man eftir.”
Rétt í þessu kom Yves inn.
Báðir mennirnir hlustuðu hljóðir
meðan hún sagði þeim frá filmunum.
Dubois hallaði sér eftirtektarfullur fram,
Gerald lá makindalega aftur á bak í
stólnum.
„Tvær urðu svartar, þær sem ég hafði
haft á mér þegar ég tók myndirnar af
skjaldbökunni, og ein var alveg eðlileg,”
sagði hún.
„Það hefur komist ljós inn í framköll-
unarbrúsann hjá þér,” var tilgáta Ger-
alds.
„Það var ekki svoleiðis. Ég veit að svo
var ekki. Þessar filmur hafa orðið fyrir
geislun. Hvers vegna er manni sagt að
taka filmur úr farangrinum þegar hann
fer i gegnum röntgenathugun á flugvöll-
um?”
„Hvað eruð þér að fara?” spurði
Dubois kuldalega.
„Dr. Steiger sagði að ástand skjald-
bakanna stafaði af mengun. Setjum svo
að þessar skjaldbökur hafi verið i grennd
við Mururoa Atoll meðan á kjarnorku-
tilraununum stóð. Ekki nógu nálægt til
þess að deyja, rétt nógu nálægt til þess
að skugginn féll á þær. Hver veit hvað
það hefur gert þeim?”
„Við vorum fullvissaðir um að þessar
tilraunir væru skaðlausar,” sagði Dubois
reiðilega. „Ríkisstjórnin hefur þráfald-
lega sagt...”
„Það hafa heldur engar tilraunir verið
gerðar í marga mánuði,” greip Gerald
fram i.
„Fjóra mánuði,” sagði Jan rólega.
„Það tekur þó nokkurn tima að synda
frá Mururoa og hingað. Sérstaklega ef
heilsan er ekki góð.”
Gerald andvarpaði. „Hvílík vitleysa.”
„Þú getur ekki neitað því,” sagði Jan.
„Þetta kemur allt heim og saman, hvert
einasta smáatriði. Hugsaðu um það — á-
stand sjúku skjaldbakanna, flakk þeirra,
það að fólk sem sneri þær varð veikt,
hvað fóturinn á mér er lengi að gróa og
núna svarta filman — þetta var engin
vitleysa.”
Jan þagnaði skyndilega. Ef hún hafði
rétt fyrir sér — ef skjaldbökurnar voru
fórnardýr geislunar — og yfirvöldin
vissu um það, hvað myndu þau gera?
Ríkisstjórnin, sem bæri ábyrgðina,
hefði ekki efni á því að þetta læki út.
Höfðu þeir ennþá nógu mikil völd á
Mauritius til þess að þagga þetta niður?
„Svei mér þá, ungfrú Whittaker,”
sagði Dubois reiðilega. „Það er mjög
vanhugsað hjá yður að koma með slíkar
staðhæfingar. Ég verð að segja að mig-
hryllir við sona löguðu. Og hvað, ef ég
má spyrja, hyggist þér gera næst?”
„Ég veit það ekki,” sagði hún hægt.
„Mér virtist þetta skynsamleg ályktun
en ég er ekki svo viss núna. Kannski er
ég kærulaus. Ég verð að hugsa nánar
um þetta.”
„Ég mæli eindregið með því,” sagði
Dubois. „Betra þó,” bætti Gerald við,
„að þú gleymdir því.”
Jan stóð upp. „Það er best að ég fari.”
Mennirnir tveir horfðust í augu, svo
snöggt að Jan var ekki viss um hvort
hún hefði séð það, og Gerald stóð upp.
„Ég kem með þér í kofann,” sagði
hann brosandi, „sem snöggvast.”
Ljósin á sand-bílnum fylgdu henni
þegar hún ók hægt og varlega eftir mjó-
um veginum. Köld af ótta reyndi Jan að
losna við nagandi kvíðann, án verulegs
árangurs. í fyrsta skipti var hún hrædd
og hún vissi ekki hvernig — eða á hverj-
um — hún ætti að vara sig.
III. HLUTI
„Þú varst fljót að gefast upp,” sagði
Gerald. „Hvers vegna?”
Þau sátu á pallbrúninni. Það var ekk-
ert tunglskin og mjög dimmt. En langt
úti á víkinni sást dauft Ijós.
Hún benti. „Sjáðu. Þetta er í fyrsta
sinn sem ég verð vör við ljós i hafinu
hérna. Hvað heldur þú að það sé?”
Hann yppti öxlum. „Þegar aflinn er
lítill, fara þorpsbúar stundum út á næt-
urnar. Ljósið laðar að sér fiskinn. Ekki
skipta um umræðuefni. Hvers vegna
hættir þú svona skyndilega?”
Jan fékk sér stóran sopa af rauðvíninu
sem Gerald hafði komið með. „Ég veit
það ekki. Það þjónaði engum tilgangi að
halda áfram — hvorugur ykkar-var
reiðubúinn að fallast á hugmyndina.”
„Ég vildi að ég heillaði þig eins mikið
...” Hann lagði handlegginn utan um
hana. Hún setti frá sér glasið og sneri sér
að honum.
Skyndilega hringsnerist allt fyrir
henni. Hún hallaði sér að honum en
hneig svo niður í kjöltu hans.
Gerald horfði á hana smástund og
andvarpaði síðan. Hann tók hana upp,
bar hana inn og lagði hana i rúmið.
Jan andaði ótt þar sem hún lá eins og
skilið hafði verið við hana. Á hillu á
veggnum á móti henni var lítið kerti,
sem brann niður, nær og nær olíublautri
tusku sem lá fast við það.
Það kviknaði í tuskunni — lítill logi
sem hvarf næstum því en lifnaði svo
aftur með miklum reykjarmekki. Hann
seildist í þunn gluggatjöldin og skreið
upp í stráþakið.
Jan hóstaði þegar reykurinn varð
þykkari en hún hreyfði sig ekki.
Það fór að snarka í þakskegginu. Eld-
urinn las sig eftir vel bundnum stráun-
um og þau duttu eins og logandi kyndl-
ar.
Ekkert hljóð heyrðist, engin hreyfing
sást i kofaþyrpingunni í þorpinu. Ekkert
hljóð og engin hreyfing neins staðar,
nema mjúkt skvamp — litlar öldur sem
voru klofnar úti i víkinni.
Jan vaknaði með martröð, altekin
ofsahræðslu. Hún var í niðamyrkri og
það var þröngt um hana.
Hún hafði enga hugmynd um hvar
hún var. Það var mikill hávaði sem
blandaðist höfuðverknum. Hvað drakk
ég mikið? hugsaði hún — þetta geta ekki
verið venjulegir timburmenn.
Hún hóstaði, skyndilega, hörðum,
sárum hósta og fann sterka reykjarlykt.
„Er allt I lagi með þig?”
Hún stirðnaði við að heyra óvænta
ókunna rödd. Hönd snart öxl hennar
laust.
„Hver ert þú?”
„Hank, Hank Rudman.”
það var enn of dimmt til þess aö sjá
nokkuð en hún þurfti þess ekki. Hún
hlaut að vera í koju i bátnum hans og
þau voru á ferð. Nú kannaðist hún við
hávaðann, sefandi vatnshljóð og marr í
reiða. Framhald í næsta blaði.
Winther
vinsælustu og bestu þríhjólin
Spítalastíg 8, simi 14661, pósthólf 671.
Vj. tbl. VlKan 47