Menntamál - 01.08.1957, Side 49

MENNTAMÁL
143
oft svo uppteknir af sjálfum sér, að þeim er varnað þess
að sjá nokkuð annað.
Öðru máli gegnir um væga taugaveiklun. Hana er oft
hægt að lækna með þessum samtölum. Og er þá hægt að
fara þá leið að taka fyrst snertipunkta taugaveiklunar
barns og foreldris og koma síðan smám saman inn á per-
sónuleg vandamál foreldrisins og fjalla um þau eftir því
sem tími vinnst til.
Þegar ég hef rætt um vandkvæði foreldranna, hef ég
einkum miðað við taugaveiklaða foreldra. Hvað um þá
foreldra, sem ekki eru taugaveiklaðir ? Eða eru það að-
eins taugaveiklaðir foreldrar, sem koma með börn sín til
sállækningar ? Það er hér fyrst að athuga, að hugtakið
taugaveiklun er mjög teygjanlegt. Og ég hygg, að sálfræð-
ingurinn leggi nokkuð aðra merkingu í það en allur al-
menningur. Almenningur talar ekki um, að fólk sé tauga-
veiklað, fyrr en hegðun þess er orðin greinilega frábrugð-
in því, sem gerist og gengur. Sálfræðingurinn skýrgreinir
hugtakið hins vegar út frá sálrænu ástandi, en lætur sig
minna varða félagslegt svipmót hegðunarinnar. Þegar
taugaveiklun er skýrgreind á þennan hátt, verður skiljan-
legra að mikill hluti þeirra foreldra, sem sállækninga-
stöðvar fá í hendur, er meira og minna haldinn þessum
kvilla. Taugaveiklaðir foreldrar eru og oft mesta f.vrir-
myndarfólk, sem lætur sér annt um börn sín og er fúst
á að leita lækningar fyrir þau. Þeim er iðulega ljóst, að
þeim er margs áfátt í uppeldisstarfinu.
Engu að síður eru börn margra annarra foreldra illa
farin og þarfnast sárlega lækningar. En sállækningastöðv-
ar sjá þau sjaldan, og þó svo væri, gætu þær í flestum til-
fellum gert lítið fyrir þau. Nægir að nefna börn ofdrykkju-
fólks, óskilgetin börn, sem alast upp á hálfgerðum flækingi,
hjónaskilnaðarbörn og síðast, en ekki sízt, börn, sem alast
upp í örbirgð og stundum hirðuleysi. Sállækningin getur
aðeins hjálpað börnum þeirra foreldra, sem hafa talsvert