Æskan - 01.10.1969, Blaðsíða 34

nnn
!f§É§É8i
Sð^piðl
nii

mgm
wmá
J/
:■■//?'/Æk
PH
ItÉIÍfftSI
S
Æ.
y j
J
: ■
;í v-r«

fmmm

ymrnmm
Tar/an og Terkos lágu kyn ir mn stúíid. Tar/.an neytti
Jjess, að hann gat sveigt haus apans hægt og Iiægt niður
á bringu hans, svo að braka tók í hálsliðunum. Tar/.an
vissi vel, Iiver endalok jiessa hlutu að verða: Terkos
mundi hálsbrotna og kveðja þar með þennan heim, ,,en
hvaða gagn hel ég af |>ví?“ luigsaði hann. ,,Við ]>að miss-
ir llokkurinn góðan veiðiapa, og el ég drep jjennan ajra,
veit Terkos ekkei t um jtað, að ég ei sá sterki í llokknum.
Ef ég hins vegar gel honum líl', |)á mun hann virða mig
sem hinn sterkasta alla tíð og halda scr í skefjum, þegar
ég er nærstaddur."
„Gefstu upp!“ hrópaði Tar/an í eyra apans, en fékk
ekkert svar. Hann herti enn á hálstakinu, og Terkos rak
upp sársaukaöskur. „Gefstu upp?“ spurði Tar/.an aftur.
,,Húh — já,“ svaraði apinn.
Tar/.an linaði lítið eitt á takinu, en gætti J)ess þó, að
sleppa |)ví ekki. ,,Ég er Tarz.an konungur apanna og get
sigrað hvaða apa úr flokknum sem vera skal. I>ú hefur
gefi/t upp, allir í flokknum hafa heyrt |)að. Hættu j)ví
að standa uppi í hárinu á konungi þínum og láttu alla
í llokknum í friði, annars drep ég [)ig, skilurðu j)að?“
,,Úh,“ svaraði Terkos. Tar/.an sleppti |)á haustakinu á
apanum, sem hvarf heldur lúpulegur inn í flokkinn, sem
nú hélt áfram að leita sér ætis í skógarsverðinum, eins
og ekkert hefði í skori/t. — f huga apanna var Tarzan
undarlegt dýr að |)ví leyti, að hann skyldi ekki ganga
að óvini sínum dauðum, |)eg;ir hann átti alls kostar við
liann.
IJm sólarlagsbil um kvöldið komti aparnir saman í
rjóðri sínu. 'T'ar/an hafði |)vegið sár sín í læknum og
kallaði nú saman el/tu karlapana í flokknum.
„Enn einu sinni hafið ])ið séð, að Tar/.an er ykkar
sterkasti bardagaapi,“ sagði Tarzan við þá.
„Húh," svörúðu þeir. „Tar/.an er mikill apakóngur."
„Og |)ó er ég ekki api. Ég er ekki eins og ])ið. Mig
langar til að fara mínar eigin leiðir. I>ess vegna fer ég nu
altur til kofans, sem ættflokkur minn bjó í við stóra
vatnið, sem engan bakka hefur hinum megin. f>ið verðið
j)vi að velja ykkur annan konung. Tar/.an kemur ekkt
aftur að J)essu sinni.“
„Húh,“ svöruðu gömlu aparnir, sem |)ó furðuðu síg
á þessu. l>að hafði aldrei komið lyrir, að apakóngur
alsalaði sér völdunum meðal þeirra án undangengins
bardaga. I>eir vissu ekki, áð nú hafði kóngur þeirra —
hinn ungi lávarður af Greystoke — stigið lyrsta sporið
á j)eirri braut, sem hann hafði ákveðið að ganga, nelni-
lega leiðina til ættflokks síns, hinna hvítu manna.
Okunnir ættingjar
Næsta dag lagði Tar/an af stað í áttina til kofans síns
við ströndina. Hann var dálítið sár og stirður eftir bar-
dagann við Terkos og fór j)ví hægt yfir, kom fyrst til
kofans á öðrum degi. Síðan tók hann lífinu með ro
næstu dagana, lét sár sín gróa og saddi hungur sitt með
ávöxtunt og hnotum, sem nóg var af í nánd við kofann-
Að tveinnir vikum liðnum voru sár hans gróin að mestu,
nema hvað stórt ör náði frá vinstra auga í sveig aftui
íyrir eyrað.