Æskan - 01.10.1969, Síða 51

Sérðu ekki engilinn við hlið mér?
Heyrirðu ei hinn djúpa strengjaklið?
Sérðu ei hvítU' vængina, sem hánn ber?
Sannarlega Guðs þeir tæra frið.
Græn og rauð og gul á grónu sviði,
af gróðri anga blóm á duldri ey.
Fæ ég vængi vonar meðan lifi
og vissu, mamma, eða er ég dey?

HIÐ
DEYJAIM Dl
BARN
H. C. Andersen.
Mamma, ég er þreyttur vil því sofa.
Mig þreyttan iát þitt hjarta hvila við.
En grát þó ei, því verður þú að lofa.
Þín heitu tár, þau gefa engan frið.
Þau brenna kinn er bitur stormur æðir,
en bjart er allt og fagurt heimi í.
Með englasöng mín svífur sál i hæðir.
Ég sofna, mamma, Ijóssins landi í.
Hví heldur þú svo fast um mínar hendur?
Hví er vot þín mjúka móðurkinn?
Hún er bleik, en þó sem eldur brennur.
Bezta mamma, ég verð ætíð þinn.
Þess vegna mátt þá ekki lengur gráta.
Það er svo sárt, sjá tárin væta þig.
Ég augun þreytt nú aftur verð að láta.
Mamma sjáðu, engillinn kyssir mig.
Sigurður H. Þorsteinsson þýddi.
Vindurinn lék um greinar gamla trésins. Og Tóta kippt-
ist við, þegar það sagði með dimmri og ákveðinni rödd:
Þú þarft aS læra aS hlusta!
Tóta settist og hlustaði. Ef til vill vegna þess, að hún
hafði aldrei heyrt tré tala fyrr.
,,í gær fór Anna hágrátandi inn,“ sagði gamla tréð og
hallaði sér nær henni, ,,af því að þú hrintir henni og
sokkabuxurnar hennar rifnuðu. Mamma hennar var lengi
að hugga hana. í gær skemmdirðu bátinn hans Böðvars, og
í dag hljóp Gunnar litli grátandi heim. Er þetta í rauninni
nokkuð gaman, Tóta mín?“
Tóta leit undrandi á tréð. Hún hafði aldrei hugsað um
þetta áður. Hún var farin að halda, að þetta ætti að vera
svona.
„Jaá — nei,“ stamaði hún. ,,En það hefur barasta eng-
inn talað við mig og útskýrt þetta.“
Gamla tréð var svolítið áhyggjufullt.
„Þetta er víst alveg rétt hjá þér, Tóta min. En þú hefur
líka haft litinn tíma, ef einhver hefur ætlað að tala við þig.
Þú rýkur undir eins í burtu.“
Tóta sagði ekki neitt. Gamla tréð vildi ekki trufla hana,
af því að það vissi, að hún hafði gott af því að hugsa.
Allt í einu fannst Tótu svo gaman að sitja, hlusta og
hugsa. Hugsa um það, sem gamla tréð sagði henni.
En allt í einu þaut hún á fætur. Gamla tréð kipptist við.
Greinarnar skulfu. En gamla tréð var sterkt. Svona hafði
það staðið i mörg ár. Það hafði reynt margt og séð mikið.
„Nú veit ég, nú veit ég,“ kallaði Tóta og hoppaði af
kæti. „Ég ætla að biðja pabba og mömmu að tala við mig
agalega oft — og svo ætla ég aldrei að stríða."
Allt í einu þagnaði hún. Hún var að hugsa. Síðan bætti
hún við eftir dálitla stund: „Ég ætla aldrei að stríða ...
nema bara pínulítið stundum, án þess að hrekkja, ha?"
Hún sneri sér að gamla, bjargfasta trénu, sem hafði
staðizt alla storma. Nú hló gamla tréð, af því að það þekkti
Tótu litlu svo vel.
Og gamla tréð gladdist, þegar Tóta hljóþ eftir götunni
í áttina til Gunnars litla.
Tréð vissi, að Tóta mundi standa við gefin loforð. Það
vissi, að í rauninni var Tóta góð stúlka. Enda sýndi hún
það brátt.
Stundum kom það fyrir, að einhver ætlaði að stríða henni
og kallaði: „Tóta tikarsþeni, Tóta tíkarsþeni.“
Þá sagði Tóta rólega: „Komdu hingað, vinur, og seztu
niður. Þú þarft að læra að hlusta."
Með gleði sinni og gáska reyndi Tóta nú alltaf að koma
öðrum I gott skap ... þó að hún væri pínulítið stríðin.
Þórir S. Guðbergsson.
L
467