Æskan - 01.10.1969, Page 74

„Ini scgir aö |ni luil'ir vcrift
undrabnrn ?“
„Já, allir scg.ja, aft ]>cgar ég
hafi verift t'vcggjn ára, hafi ég
vcrift cins sniðugur og nú“.
„Pabhi, sögftu |>cir vkl<ur frá
Hrafna-Flóka, ]>cgar |>ú varst i
skóla ?“
„Já, gófti minn.“
„beir cru enn aft ]>ví?“
Kcnnarinn l>aft Jón aft scgja
sér, livaft táluiað væri incft orft-
inu hræsnari. „Paft cr,“ svar-
afti Nonni, „drcngur, scm kcm-
ur í skólann mcft l>ros á vör.“
I’etta gcrftist á gatnamótum,
]>ar sem ekkert lát varft á bíla-
straumnum og hvorki götuvit-
ar né lögreglan til aft stjórna
honum. Maftur nokkur liaffti
bcðift lcngi cftir aft lát yrfti á
bílastraumnum. Loks kom
liann auga á inann á gangstétt-
inni liinuni mcgin vift götuna
og kallafti til hans:
„Hvernig komust |>ér yfir
götuna?"
Hinn mafturinn kallafti á
móti: „Ég fæddist liérna meg-
in.“
Kalli litli, viltu ckki koma
og kyssa liaiia frænku ]>ína?
Kg skal gcf ]>ér krónu.
Kalli: — Nei, ]>á vil ég miklu
heldur taka lýsi hjá mömmu,
og fá túkali fyrir ]>aft.

bolla?
Texti: Johannes Farestveit.
Teikningar: J. R. Nilssen.
1. Varla er brándur kominn úr augsýn, ]>egar Bjössi nær í hérann og klifrar með
hann upp í liátt birkitré. Nú skal Prándur fá að sjá dálitift, sem hann hefur
aldrei séft áftur, tautar Bjössi, og ]>að sýftur niftri í honiini hláturinn, ]>ví Þránd-
ur liefur varla fyrr séð liéra hátt uppi i stóru tré. — Jæja, nú fær liann aft sjá
]>aft. — 2. Uppi í tréiiu cr gamalt skjóshrciður. I>ar kemur Bjössi héranum vcl
fyrir og gleymir ckki aft fela vel þráftinn, sem liann festir aftan i hérann óg
lætur liggja niftur með trjábolnuin, og nú getur Bjössi klifraft niður. — 3. f l>ví
Bjössi hefur lokift þessu og er kominn aftur niftur undir veginn, kemur Þrándur
allvígalegur til baka og eru nú komítin i reglulcgan veiftimaniiabúning og licfur
nú nóg af skotfærum. N'ú skal hann líka fá ]>að scm þarf, að mér heilum og
lifandi I En livað cr (>rftift af honum? — 4. „Uss, uss!“ hvíslar Bjössi. „Hafðu
ckki hátt, sérftu tréð þarna? Þar er hann. Þú hefðir bara átt að sjá, þegar bann
hoppafti ]>arna upp. Þaft var sko flott!“
„Nei, aldrei á ævi minni hef ég
vitaft annaft eins. Ég vissi ekki, að hérar gætu klifrað upp í tré.“ „Hoppaft, mcinar
]>ú, cn maftur verfiur víst að trúa því, sem maftur sér með eigin augum,“ segir
Bjössi glottandi. „Sjáftu hara hvernig hann kinkar kolli og hreyfir sig,“ segi''
Bjössi, scm alltaf cr aft kippa i bandift I laumi. „Ég skal fljótt venja hann af
]>vi,“ segir Þrándur, mundar byssuna og hleypir af. — H. Hérinn situr seni
fastast, og nú æftir Þrándur beint aft trénu. „Nú skal það gilda!“ öskrar bann.
Bjössi vcrftur að taka fyrir munn sér, svo Þrándur heyri ekki hláturinn I lionuin,
en vift það bcfur hann kippt of fast í bandifi meft þcim afleiftingum, að hérinn
steypist beint i hausinn á Þrándi, scm í ofboðinu dcttur á rassinn og missir
byssuna.
490