Æskan - 01.08.1994, Side 20

KRISTALSKULA
HAM RASKÓGARINS
eftir Berglindi Halldórsdóttur.
Kyrrí og Aleb eru systkini. Fa&ir
þeirra lét lífið í baráttunni frægu vi&
dreka Kalemfjalls þegar þau voru
ungbörn en mó&ir þeirra er mark-
aðsbóndi í fö&urlandi þeirra, Júlídes.
Það er algeng atvinna þar, sérstak-
lega í „Markaösþorpinu," þorpi fjöl-
skyldunnar. Hún felur í sér að bónd-
inn ræktar eitthvab, t.d. grænmeti,
og selur sí&an reglulega á markaði
þorpsins. Utan vi& litla þorpið er
stórt „ræktunarsvæði". Frásögn okk-
ar hefst einmitt á þessu svæbi.
Börnin og móðir þeirra eru önn-
um kafin við að taka upp grænmetið
því að veturinn nálgast óbum. Allt í
einu smýgur þoka yfir þau og læsir
sig utan um þau svo að þau sjá ekki
handa sinna skil. Fljótlega fer að
snjóa og þab hvessir og kólnar. Inn-
an skamms nær snjórinn þeim upp á
miðja kálfa og þau missa sjónar hvert
á öðru. Þau kalla hástöfum í þokunni
sem virðist ætla að vara endalaust.
Vegna hávaðans í veðrinu verða köll-
in eins og hvísl. En sem betur fer
finna Kyrrí og Aleb þó hvort ann-
að.
„Hvar er mamma?" spyr
Aleb og er gráti nær.
Kyrrí hefur ekki orku til að
svara. Þau vita bæði að litlar
líkur er til að móðir þeirra
heyri köllin. Þegar stormur-
inn skall á var hún nýfarin
niður að læknum sunnan
við ræktunarlandið til að
skola ormana úr kálinu. Eftir
dálitla stund getur Kyrrí stun-
ið upp:
„Vib skulum grafa okkur
fönn. Það er okkar eina von."
Það er erfitt a& grafa berhentur í
snjóinn en þau bíta á jaxlinn. Þegar
þau hafa grafið um eins metra djúpa
holu hnipra þau sig saman, láta
fenna yfir sig og sofna.
Þegar Kyrrí vaknar aftur reynir hún
að grafa sér leið út. Hún býst við að
sjá dagsbirtu á hverri stundu en
snjórinn virðist endalaus.
„Aleb, vaknaðu!" hrópar hún.
„Þab eru margir metrar af snjó yfir
okkur. Við erum föst!"
Aleb vaknar og ætlar að spretta á
fætur en rekur höfuðið illilega í „loft-
ið" á litlu vistarverunni þeirra. Þau
grafa af kappi marga metra upp á
við en verða svo slöpp og þreytt.
„Loftið er á þrotum, Aleb," stynur
Kyrrí áður en hún missir mebvitund.
Aleb er hins vegar æfbur í
kafsundi og á því auðveldara meb að
halda niðri í sér andanum og nýta
súrefnið. Allt í einu heyrir hann í
fjarska drunur sem nálgast óðum.
Aður en hann veit af fer allt á hreyf-
ingu, snjór hrynur ofan á hann og ...
Ferskt loft streymir inn í lungu
systkinanna og þau sjá glitta í dags-
Ijós einhvers staðar langt fyrir ofan.
Kyrrí rankar við sér:
„Við erum frjáls! Sprunga hefur
myndast í snjóinn fyrir ofan okkur."
Þau eru svo glöð að þau gleyma
móður sinni um stund.
„Hvernig komumst við upp?" spyr
Kyrrí.
„Við klifrum bara, einfalt mál!"
„Snjórinn hrynur niður á okkur!"
„Nei, nei. Hann er svo harður.
Reynum að minnsta kosti."
Einhvern veginn komast þau upp.
Þar sjá þau ótrúlega sjón. Umhverfið,
sem þau ólust upp í, er gjörbreytt.
Þorpib þeirra er horfið undir snjó.
Einu sýnilegu kennileitin, sem þau
þekkja, eru efstu tindar fjallanna.
Víba eru sprungur líkar þeirri sem
þau eru nýskriðin upp úr.
í fyrstu eru þau svo hug-
fangin af þessari sjón að þau
gleyma stað og stund. Síð-
an ranka þau við sér og
átta sig á alvöru málsins.
Framtíðin er ekki björt.
„Hvað gerum við nú?"
spyr Aleb. Kyrrí svarar ekki
heldur horfir sorgmædd-
um augum á bróður sinn.
Allt í einu rekur hann upp
óp og bendir í átt að
Hamraskóginum.
„Kyrrí! - sjáðu, hann er snjó-
laus. Hamraskógurinn er alveg
snjólaus."
2 0 Æ S K A N