Muninn - 01.05.1997, Síða 71

vera að gera góða hluti og vera mjög gott núna. Leikhúsið er með margar
mismunandi sýningar til þess að ná til sem flestra. Honum finnst
Renniverkstæðið vera fínt en er hissa yfir því að Ketilhúsið hafi ekki verið
gert að sýningarsal. „Verkið sem ég er að setja á svið núna er náttúrulega
bara stórmerkilegur atburður fyrir Akureyringa, ég veit ekki hvort þeir
fatta það nokkuð."
Halldór var oft spurður hvort hann ætlaði ekki að feta í „fótspor
forföðurins” en hann telur það af og frá
að það hafi nokkurn tímann orðið
honum til framdráttar að heita í höfuðið
á honum, ekki frekar en mér að vera
skírð eftir ömmu minni, . . . með fullri
virðingu. „Ég var mikið spurður og þess
vegna hef ég líklega ekki gert það, það
er örugglega hægt að sálgreina það á
einhvern hátt." Halldór las allar hans
bækur og hafði gaman af, það var engin
skyldulesning. Honum finnst hann samt
ekki meðhöndla verk afa síns á neinn
annan hátt en önnur verk. Halldór
leikstýrði Dúfnaveislunni í Borgar-
leikhúsinu um árið. Þjóðareignin, afi
Halldórs, stendur mörgum nær en
barnabörnum sínum. Það eru ekki bara
afkomendur hans sem eiga þá hættu á að vaxa í skugganum af honum
heldur allir sem ætla að ryðjast fram á ritvöllinn. Verk Laxness eldri eru
eins og sprengja, þau hafa skilið eftir sig stóran gíg sem erfitt verður fyrir
komandi kynslóðir að yfirstíga. Annars er öll list af sama runna sprottin
að margra mati. Halldór Einar fann sína hillu í Iífinu snemma eins og afi
hans og hefur verið á henni síðan, ánægður með tilveruna.
Brostnir botnarnir á kaffibollunum stara út í reykmettað loftið. Ljúfir
tónar Ieiða tímann á brott og ég get ekki snúið spólunni við aftur. Ítalía,
það eina sem ég á sameiginlegt með viðmælanda mínum annað en
reikninginn, sem reyndar hvorugt okkar borgar. Þegar Halldór var ungur
fór hann til Ítalíu. Ævintýri biðu hans á hverju
götuhorni. Hann fann leikhóp rétt hjá Róm og ætlaði að
vera með honum í þrjá mánuði. Þremur árum seinna var
hann með sama hópnum á hringferð um Spán. „Ég
upplifði þriggja ára bíómynd, við bjuggum í hálfgerðri
kommúnu, allir áttu allt saman, fengu jafn mikið af
gróðanum, ef hann var einhver. Seinna varð ég Ieiður á
þessum lífstíl og kom mér heim.” Þarna situr hann enn skáhallt á móti
mér með baseball- húfu á höfðinu og handfjatlar sígarettukveikjarann
sinn. Smá agnarbrot af hugrenningum þessa manns hefur verið fest á
spóluna og gert að ódauðlegum staðreyndum. Við kveðjumst með
handabandi, handtakið er ákveðið og segir sitt um manninn. Halldór
þekkir að því er virðist fleiri en ég í bænum og er strax kominn í
hrókasamræður á næsta borði. Ég borga, þakka fyrir mig og geng út í
íslenska súldina.
Þjóðareignin, afi Hallddrs,
stendur mörgum nær en
barnabörnum sinum.
M U N
I
N N
19 9 7
71