Muninn - 01.05.1997, Qupperneq 104

RJOMI UPPSKERUNNAR
' HUGLEIÐINGAR VEGNA DVALAR í MA
Árið 1935 var ég 10 ára gamall og í stöðugu
bréfasambandi við pennavin frá Bolungavík. Ég á
bréfin því hann sendi mér þau Ijósrituð hérna um
árið. Þau eru eftirtektarverð að því leytinu til að þau
lýsa sálarástandi mínu. Ég fór ekki í barnaskóla. Faðir
minn er sagður hafa látið svo ummælt, að Grímur
sonur hans (hann kallaði mig alltaf Grím) yrði
múgsál, ef hann færi í barnaskóla. Þess i stað naut ég
einkakennslu dúxanna í M.A., svo sem eins og
Ingvars Brynjólfssonar og Bjarna Vilhjálmssonar.
Við vorum saman í þessum dou-
einkaskóla, ég og einkavinur minn Sverrir Pálsson er
síðar varð skólastjóri Gaggans á Akureyri. Ég þótti
skrýtinn krakki, forn í lund eins og bréfin mín til
pennavinar míns fyrir vestan sýndu. Ég fór héðan úr
M.A. fyrir 37 árum en þekki samt hvern krók og kima.
Hér finnst mér sem ég stígi inn í það, sem mér fannst
jákvæðast við umhverfið í gamla daga. Það er gott að
finna að það skuli ennþá vera eitthvað fyrir hendi
sem er sígilt og virðing sýnd gagnvart tilverunni og
gagnvart guði og mönnum. Það getur vel verið að
skólinn hafi mótað mig á sama hátt og
menntaskólaæskan á Akureyri er mótuð í dag. Hún
virðist vera mótuð af andrúmsloftinu í skólanum og
ekki síst af skólastjórninni og honum Tryggva sem er
töframaður í stjórnun. Hann er afar ákveðinn og
góðgjarn og með á nótunum. Það hefur myndast
einhvers konar andrúmsloft hérna í skólanum sem er
svolítið gamaldags eins og er í sumum enskum
heimavistarskólum. Lífsýn vegna dvalar minnar
hérna er orðin miklu skýrari en áður og er hún mótuð
af þessu sterka andrúmslofti. Hér eru menn ekkert að
skjálfa á beinunum, kennararnir eru heldur
yfirlætislaust fólk og eru í gallabuxum. Þeir taka ekki
kennsluna með þessum gamla stíl eins og við
gerðum. Við vorum svo andskoti fínir í öllum
kennslustundum og vorum í mjög dýrum klæðnaði.
Já, það var viss virðing borin fyrir þessu. Ég kunni illa
við að sjá kennslukonurnar í gallabuxum og ekki var
það nú skárra með lærifeðurna.
Bakkus var á tímabili stærsti faktor í lífi
mínu, það snerist allt um hann beint og óbeint. Ég
ánetjaðist víni asnalega af tilfinningalegum ástæðum,
en það er bara héraháttur og minnimáttarkennd ef
menn þora ekki að horfast í augu við vín. Ég held að
ég hafi ekki verið alki í venjulegum skilningi. Ég er
alltof hress til að vera alki. Þeir eru margir algjörir
aumingjar, letingar og engin sjálfsvirðing í þeim,
104 M U N 1 N N
19 9 7