Iðunn : nýr flokkur - 01.07.1917, Blaðsíða 161

Iðunn : nýr flokkur - 01.07.1917, Blaðsíða 161
iðunni Ritsjá. 155 hafa hagað sér eins og börn, eins og einpykk og óstýrilát börn. Pá gýs kærleikurinn upp að nýju og þau finna, að þau geta ekki skilið. Upp frá því verða þau að umburðar- lyndum, elskandi manueskjum. Petta er oft örðugasti, en jafnframt sælasti sigurinn á lifsleiðinni, þegar hann tekst. Og sakir þessarar lýsingar einnar, þótt ekki væri annað, ættu menn að kaupa »Stiklur«. »Offi« er ágæt dýrasaga og fer hvergi i lýsingunni út yflr það, sem ætlast mætti til af góðum og skynugum hundi og fer svo, að manni fer að þykja vænt um »Offa«. I »Rándýrunum« og »Heiðaskáldinu« kemur siðferðileg gremja og harðskeytni höf. í ljós. Ágætlega vel að orði komist utn »flagarann« er það, sem sagt er á bls. 177: »Hann er hýena — mannæta! Hann rænd.i stúlkuna ást hennar, sakleysi hennar, heilsu' hennar. Tæringin gekk i lið með honum og nartaði af henni holdin. Hann rændi bana miklu fleiru: foreldrum hennar og vinum, trúnni á lífið og ef til vill trúnni á guð lika. En verst af öllu var, að hann skyldi blanda hundsblóði sínu við saklausa blóðið hennar. Hver veit nema að bróðir hennar sé að vinna baki hrotnu til þess, að tvö rándýr, lík föðurnum, komist á legg«. Töluverðri lífsþekkingu lýsir lika »heiðaskáldið«, sem varð að stórkaupmanni: — »Eg ætlaði að vinna fyrir aðra, lyfta öðrum. Ja, svei! — Þá var ég fyrirlitinn. En ég tók það ráðið, sem betur fór, — lifa fyrir mig, lifa á heimsku annara, og þá kom virðingin og lofið« (bls. 165). t*á er loks komið að þeirri sögunni, sem ég hefði helzt viljaö kjósa úr bókinni, þótt hún á köflum sé svo »skemti- lega vitlaus«, að maður geri ýmist að hlæja að henni eða að hrista höfuðið. Auðvitað er hún um andatrú og sam- band við framliðna og verður því gleypt með áfergju. En Þar er sama »spekin« á borð borin og endrarnær, að búkur ttianns sé engu likari en skjóðu, sem hver sálin af annari geti skroppið úr og í, svona rétt eftir vild. Skárri er það °U lífeðlisfræðin! — Og þó kennir einkennilegrar mót- sagnar einmitt i þessari sögu, að Guðrún, hin framliðna unnusta Halldórs, skuli aldrei geta náð sér svo niðri í lik- anaa Asdísar, sem hún endurfæðist í, á 16 árum og jafn- vel ekki á heilli mannsæfi, að hún geti gert sig Halldóri Þekkjanlega, látið hann kannast við sig. — Einn kost hefir
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164
Blaðsíða 165
Blaðsíða 166
Blaðsíða 167
Blaðsíða 168
Blaðsíða 169
Blaðsíða 170
Blaðsíða 171
Blaðsíða 172
Blaðsíða 173
Blaðsíða 174
Blaðsíða 175
Blaðsíða 176

x

Iðunn : nýr flokkur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Iðunn : nýr flokkur
https://timarit.is/publication/442

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.