Kirkjuritið - 01.11.1970, Blaðsíða 13

KIRKJURITID
395
sania grunni og liús liins forna, róniverska ráðs, þá verður
°ss luirla þungt innan brjósts. Hjer var í rauninni miðdepill
stjórninálalífsins í lieimsríkinu, sem náði alla leið frá Austur-
lóndum til Spánar, frá Austur-Afríku til Bretlands og Þýzka-
lands. Það mikla ríkisbákn var saman rekið af mikilli liörku,
ei1 þrátt fyrir það verða Rómverjar frægir í sögunni fyrir
snilldarlega skipulagsgáfu, sem kirkjan fjekk að erfðum. Hið
toikla, rómverska ríki liðaðist í sundur, en af rústum þess
reis kirkjan. Hinn kunni danski vísindamaður Frederik Poul-
Sen befir dregið upp þjóðlífsmynd frá þeim tíma, er keisar-
atnir voru ennþá einvaldir og allir skriðu í auðmýkt frannni
fvrir þeim. Þá segir liann, að einu mennirnir, sem höfðu
sjerstakt lag á að bera liöfuðið hátt, liafi verið kristnir biskup-
ar °K aðrir forystumenn þessarar lireyfingar, sem kenndi sig
Vl® Jesú frá Nazaret. Kirkjan liorfði fram á við, til nýrra
p'.lla a jörðinni, og til eilífðarinnar á bimnum. Og nú rís
I jeturskirkjan mikla yfir gröf mannsins, sem rómverskur
eisari bafði dæmt til dauða.
Pjeturskirkjan er svo mikilfenglegt mannvirki, þar sem liún
stendur við liið stóra, bringmyndaða torg, að erfitt er að lýsa.
einlægni talað varð jeg fyrir meiri trúarlegum ábrifum, er
Jeg fyrst kom inn í Víðimýrarkirkju í Skagafirði. En það á
Vl® nni flestar liinar stærri kirkjur í Róm, að þær eru fullar
'l^ listaverkum, er greinast í einstakar lieildir svo að bvergi
°ri1 tveir staðir eins. Hjer befir miklum veraldlegum auði verið
safnað saman. Þess verður ekki dulist, að miðaldakirkjan var
II djörf í sumum fjársöfnunaraðferðum sínum, og vafalaust
0r kirkjan undir sama dómi og aðrar stofnanir, sein með
'nki hafa farið í heiminum, livergi nærri syndlaus. En binu
erður beldur ekki á móti mælt, að miklu af auði sínum
a,ði kirkjan til listaverka, sem heimurinn fær aldrei að fullu
svo lengi sem liann stendur. Og hjer á jeg ekki aðeins
11 bað, sem nefnd eru listræn verðmæti í sjálfu sjer, heldur
llt_’ að bin æðstu lífssannindi eru túlkuð á þann liátt,
að
sem
( lllls tnestu andar listarinnar voru færir um að gera. Jeg
að í minningum okkar beri Sixtínsku kapeRuna í Vati-
^aninu bæst. Hún var að vísu full af ferðamönnum, en það
f ]_^.ei,ls og umgangur fólks og livísl leiðsögumannanna gætu
1 truflað eða hamlað þeim áhrifum, sem þetta kyngimagn-