Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 5

GUÐRÚN GAMLA
131
mynd um þaö hvað ást er. En þaö
get eg sagt þér aö mér hefir aldrei
þótt eins vænt um nokkurn mann,
sem hatin.
Þaö var ásumardaginn fyrsta,þeg-
ar Einar var búinn aö vera eitt ár á
Hóli. Viö unga fólkið ætluðum aö
halda skemtisamkoma heima á Hóli,
og þá ætluðum viö Einar aö opin-
bera trúlofun okkar.
Viö vorum búin aö taka til í stof-
unni, því þar átti dansinn aö vera,
en þegar til kom var hún oflítil
handa öllum sem komu. Stakk þá
einhver upp á því aö hafa dansinn
úti þar eö veöriö var hiö ákjósanleg-
asta. Var þá leitaö aö dansfleti á
túnitiu, en hann fanst enginn, en
fyrir ofan túniö var grund, og þar
var dansinn ákveöinn.
Þaö var komiö nón, og veöriö var
hiö yndælasta. Dansfólkinu var
heitt svo þaö settist niður til aö
hvíla sig.
Rétt fyrir ofan raændu hamrarnir
dimmir og drungalegir og köstuðu
löngum skuggum fram á flötina þar
sem viö sátum. Alt í einu heyröum
viö vængjadyn.og sjáum hvar valur
fló meðfram hömrunum.þar tilhann
nam staöar rétt fyrir ofan okkur,
flaug svo nokkra hringi og settist
svo á grastó ofarlega í björgunum.
,,Hér á hann egg, þaö skal eg á-
byrgast11, kallaði unglingspiltur
einn sem var með okkur.
,.Já þaö er vel líklegt“, svaraði
vinnumaöur frá Hóli. ,,Hann hefir
orpið hérna á hverju vori.þótt aldrei
hafi veriö hægt að ræna hann, því
það er ómögulegt að komast upp aö
hreiörinu, og ekki heldur hægt aö
fara á festi niöur aö því, því bjargiö
slútir svo fram. Aö vísu hefi eg
heyrt aö einn maður sem átti heima.
hérna á Hóli hafi haft það fyrir vana
að ræna valinn, og er sagt að hann
hafi klifaö um björgin aö hreiðrinu,
en nú treystir sér enginn aö gjöra
það“.
„Miklir ættlerar mættu allir þeir
karhnenn vera sem hér eru, ef að
enginn heföi hug til þess að klifa
hérna upp í valshreiðriö“, sagði
ung stúlka sem sat hjá okkur og
leit um leið hæðnislega til piltanna,
sem voru til hliöar.
Piltarnir svöruðu ekki neinu. En
rétt á eftir heyröum við aöþeirvoru
að tala um eitthvað sín á milli og
uröu ekki sammála. Það leiö ofur-
lítil stund að þeir héldu áfram aö
tala, þar til við heyrðum að Einar
sagði: ,,Mér er sama þótt eg reyni
það“.
Eg hrökk saman og stökk á fæt-
ur og hljóp til hans.
,, H vaö ætlar þú að gjöra, elskan
mín?“
,,Og það er ekki neitt. Eg ætla
bara aö reyna að komast upp að
hreiðrinu, þú þarft ekki að vera
hrædd. Eg skal ekki fara mér að
voðfi“.
,,Ó! eg er svo hrædd“, sagöi eg
,,geröu þaö fyrir mig aö faraekki“.
,,Vertu nú eklti aöneinum barna-
skap“, mælti hann, og kysti mig á
kinnina. ,,Eg verð kominn aftur
eftir tíu mínútur“.
Það var sama bvernig sem eg
bað, hann var ófáanlegur til þess
að hætta við feröina. Hann að eins
hló framan í mig og strauk höndun-
um um vanga mér.
Hann fór að færa sig úr treyjunni
og vestinu til þess aö vera léttari
á sór.
Þegar eg sá aö hann var alráðinn
í því ,aö fara, lagöi eg hendurnar