Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 12

138
SYRPA
eru aö eins tvær vikur síöan eg kom
aS vestan. Eg átti hér heima þeg-
ar eg var lítil. En foreldrar mínir
íluttust héðan burtu, þegar ófriður-
inn í Fort Garry stóS sem hæst.
Faðir móöur minnar var einn af
höfðingjum C r e e-I ndíánanna.
Hann var nafntogaður veiðimaöur
og mikill kappi. Hann átti heima
vestur í landi, og stundaði vísunda-
veiðar. Til hans fórum viö.“
Þegar hún nefndi Cree-Indíána,
datt mér í hug þaö, sem eg hafði
lesiö í vasabók Arnórs.
,,Fyrst þú ert í ættviö CVee-Indí-
ána“, sagði eg, ,,þíi þekkir þú ef
til vill konu, sem heitir Madelive
Vatida. Móðir hennar var af þeim
þjóðflokki komin.“
,,Madeleine Vanda?" sagöi hún
og leit á mig stórum augum. Og
mér virtist aÖ hinn dökki litur
hverfa sem snöggvast af andliti
hennar. ,,Madeleine Vanda? —
Þekkir þú hana?“
,,Nei, eg þekki hana ekki neitt,“
sagöi eg; ,,en eg hefi kynst manni,
sem þekkir hana, eöa hefir heyrt
hennar getiö. “
,,Og hvað hét þessi maður, sem
þú segir að hafi þekt hana?“
,,Hann heitir Arnór. “
,,Er hann hvítur?“
,,Já, sagði eg. “
,,Og hvar er hann nú?“
,,Nú sem stendur veit eg ekki
með neinni vissu, hvar hann er. “
,,Hvar skyldi hann hafa kynst
henni?“
,,Það veit eg ekki,“ sagöi eg;
,,og eg er jafnvel ekki viss um, aö
hann hafi nokkurn tíma kynst henni,
en eg veit að hann hefir heyrt henn-
ar getið. “
,,En Madeleine er nú löngu gift,“
sagði konan; ,,og hún á mörg
börn“.
,,Hvar á hún heima?“ sagði eg.
,,Hún á heima langt vestur í
landi. “
,,Eru nokkur líkindi til þess, aö
hún komi hingaö austur áður en
langt um líöur?“
,,Vel getur það fvrir komið. En
af hverju viltu vita það?“
,,Eg bið afsökunar, “ sagði eg;
,,mig varðar alls ekkert um að vita
þaö. Eg spuröi bara i hugsunar-
leysi. — En eg heyrði það á oröum
þínum, aö þú ert þessari konu vel
kunnug“.
,,Og það er heldur ekkert undar-
legt, þó eg sé henni vel kunnug. “
,,Þið eruð ef til vill eitthvað
skyldar?“ sagöi eg.
, ,Hún er systir mín. “
„Systir þ í n?“ sagði eg og ætlaði
að fara að spyrja meira um hana,en
þá kom kynblendingurinn aftur til
okkar, og sagðist hafa spurt um
vin rninn í báöum húsunum fyrir
austan, en þar heföi enginn ókunn-
ugur komið þetta lcvöld. Svo sagði
hann nokkur orð á frakknesku viö
lconuna, og fór síöan inn í sundið á
milli bjálkahúsanna.
Mér virtist konunni mislíka þaö,
sem hann sagði við hana, því hún
hvesti á hann augun og hleypti
brúnum. Hún bauð mér því næst
góöa nótt — en hálf styttingslega
þó — hneigði sig lítillega og gekk
snúðulega inn í húsiö. — Eg lyfti
hattinum, þakkaði þeim hjónum fyr;
ir góðvild þá, er þau höfðu sýnt
mér, og lagði á stað heimleiðis.
Það var komið yfir miðnætti,
þegar eg kom heim í herbergið mitt.
Eg háttaöi undir eins, og sofnaði
vært, En um morguninn, þegar eg