Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 15

í RAUÐÁRDALNUM
141
lag-öi hönd á öxl Arnóri, og virti.st
vera að leiða honum eitthvað fyrir
sjó'nir. En það var eins og Arnór
vaeri e'lcki sem ánasgðastur — eins
og hann hefði orðið fyrir einhverj-
um vonbrygðum — því hann ypti
öxlum af og til, og færði sig ofur-
lítið frá þessum nærgöngula manni,
og leit með köflum í áttina til brú-
arinnar. Alt í einu tóku kynblend-
ingarnir sinn í hvorn handlegg hans,
og leiddu hann (að mér virtist nauð-
ugan) inn í húsið. — Fáum mínút-
um síðar komu þrír menn vestan
frá ánni; hélt einn þeirra á bögli
undir hendinni,eða svo sýndist mér,
og gengu þeir allir inn í húsið, án
þess fyrst að drepa á dyr. Rétt á
eftir var hurðinni skelt hranalega
aftur og ekkert sást nema myrkrið.
Eg læddist nú heim að húsinu,
en þó með hálfum huga, því mér
stóð ótti af hundinum, sem eg vissi
að var þar einhverstaðar ekki langt
frá. — Hér um bii tíu faðma frá
framdyrum hússins stóð afar-stór
eik. Þangað læddist eg. Lengra
þorði eg ekki að fara. Eg virti hús-
ið fyrir mér. Það var á að gizka
iimtán álnir á lengd, og bygt úr
gildum trjábolum, cn var gamalt
orðið og mjög af sér gengið. Við
norður-stafninn á því var stór skúr,
sem að líkindum var eklhúsið. Fyr-
ir þeim gluggunum, sem eg sá voru
þunnar, gular blæjur og voru á
sumum þeirra ótal göt, en þó svo
smá, að eg gat ekki séð í gegn-
um þau, það sem var að gjörast þar
fyrir innan. En eg heyrði að þar
var all mikill hávaði og drykkjulæti.
Einhver var þar mjög hátalaður og
í æstu skapi, og mrelti á frakkneska
tungu. Heyrði eg að bann blótaði
við og við, því þ(j að eg kynni mjög
lítið í frakknesku, þá skildi eg samt
nokkur blótsyrði á þeirri tungu.
Eg hafði svo oft heyrt frakkneska
námumenn í Nýja-Skotlandi viðhafa
þau, þegar þeir reiddust; og líka
hafði eg stöku sinnum heyrt annara
þjóða menn nota þau í viðlögum.
Eftir því sem lengur leið, varð
hávaðinn inni í húsinu me:ri og
meiri. Það glamraði í staupum,
húsgögn voru dregin til, og stund-
um var eins og barið væri með
þungum hnefum í borð, og fylgdu
þeim höggutn ákafleg blótsyrði og
mikil org. Alt af heyrðist me'r fleiri
og fleiri taka til máls —jafnvel kon-
ur líka — og allir voru hátalaðir,
allir æstir, ólmir og uppvægir, og
allir mæltu á frakkneska tungu.
En aldrei heyrði eg neitt til Arnórs.
Og þótti tnér það undarlegt. Eg
var alveg viss um það, að hér var
ekki alt með feldu, og var eg hrædd-
ur um að líf Arnórs væri í mikilli
hættu. Flaug mér það jafnvel í
hug, að af því mundi háreystin í
mönnunum stafa, útafþvímundu
þeir vera að þrátta sín í milli.
IJm þetta var eg að hugsanokkra
stund. ( Mig langaði til að komast
inn í húsið og vita, hvernig Arnóri
liði, en eg þorði elcki með nokkru
móti að gjöra þar vart við mig. —
Ekki var nú hugurinn meiri. — Og
svo vissi eg það, að egyrði honutu
(Arnóri) að litlu liði, ef hann væri í
hættu staddur, þó eg færi inn í
húsið. Það þurfti eklci stóran mann
til að leggja mig að velli. En eg
sá að hitt var hyggilegra, að egfæri
setn skjótast heim ogfengi þá Kjart-
an og lljörn í lið með mér, til þess
að ná honum burtu frá þessum
mönnum.
En alt í einu varð eg þess var,