Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 23

í RAUÐÁRDALNUM
149
því að O’Brian hélt á skammbyssu
ojf miöaði hemii beint á hann. En
hvaðan hún kom í hendina á O’Bri-
an, vissi eg ekki, því eg sá hann
aldrei fara meö hendina í vasa sinn.
Eg þóttist því vita, að hann hefði
geymt hana (skammbyssuna) uppi í
treyjuerminni.
,,Blessi mig!“ sagöi O’Brian stilli-
lega, ,,þenna leik kunna fleiri en
Frakkar. — Nei, hreyföu ekki marg-
hleypuna þína minstu ögn, því ann-
ars læt eg skotið fjúka. Við írarn-
ir höfurn Iengi handleikiö þessi verk-
færi, og hæfum oftast það, sem við
miðum á, jafnvel þó skotmálið sé
dálítið lengra en það er hér. — En
setjið þið ykkur nú niöur aftur vinir
mínir, og svo skulutn við tala sam-
an í bróðerni, og látið þið hendurn-
ar liggja á borðinu á meðan“.
Eg sá að þeir gugnuðu. Þeir
settust undir eins niður og létu
hendurnar hvíla á borðinu. En það
var samt bersýnilegt, að þeim var
það alt annað en ljúft, sérstaklega
stóra manninum.
,,Þú skalt fá að kenna á þessu,þó
síðar verði“, sagði hann og gnísti
tönnum.
,,Viö skulum láta það bíða síns
tíma“, sagði O’Brian; ,,en spurs-
málið, sem nú í svipinn liggur næst
fyrir er þetta: Hvað er orðið af
piltinum, sem kom hingað í kvöld?“
,,Það hefir enginn piltur komið
hingað í kvöld, svo eg viti “, sagði
stóri maðurinn. ,,Eg er hér hús-
ráðandi, og heiti Góriot“.
,,Mjög fallegt nafn!“ sagði O’Bri-
an. ,,En þú hefir, án efa, sérlega
slæmt minni, herra Góriot, því
drengurinn, setn með mér er, fylgdi
piltinum hingað og sá tvo menn
leiða hann inn í húsið. Rétt á eftir
byrjuðu ryskingar og óhljóð, hérna
í þessari stofu, og endaði sá gaura-
gangur á þann hátt, aö einhver
meiddist illilega, því drengurinn
heyrði ákafiegt kvala-vein. Og get
eg ekki öðru trúað en að hann fari
rétt með, því hann er mjög vel gef-
inn og alinn upp á kristilegu heim-
ili“.
,,Það er satt“, sagði Góriot, ,,að
maður meiddist hér í kvöld. Hann
liggur þarna íí gólfinu. Hann var
all mikið ölvaður oggjörði töluverð-
an hávaða. Og svo féll lampi, sem
hékk þarna í bitanaum, ofan á höf-
uðið á honum og hálf-rotaði hann“.
,,Það var honum næstum mátu-
legt, fyrst það drap hann ekki“,
sagði O’Brian; ,,það kennir honum
að drekka sig ekki fullan næsta
dag. En það var sönn mildi, að
ekki skyldi kvikna í húsinu þínu,
herra GónoL“.
„Lampinn var tómur, og ekkert
ljós á honum“, sagði Góriot þurlega.
,,Gólfið ber þér vitni um það, vin-
ur minn, að þetta er satt“, sagði
O’Brian, ,,því eg sé að fáein gler-
brot liggja þarna fram við dyrnar,
en hvergi sést einn einasti olíu-
blettur. En hvað margir menn voru
hér inni, þegar slys þetta vildi til?“
,,Bara við þrír, sem sitjum hérna
við borðið, og maðurinn þarna, seni
fyrir slysinu varð“.
,, Hafið þiö verið hér í alt kvöld?“
spurði O’Brian eftir litla þögn.
,,Já, að undanteknum tæpum hfilf-
um klukkutíma“.
,,Hvað voruð þið að gjöra þann
tíma?“ \
,,Við skruppum yfir í húsið, sem
er hérna austur á bakkanum“.
,,Og fóruð þangað allir?“