Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 63

BÝSNIN MESTA Á SJÓ
189
a8 búa sig undir aS draga upp
stjórann, og myndu koma litlu
síðar.
Þetta var að kveldi dags og farið
aö rökkva, en tunglsljós var bjart
og veöurblíðan sama, svo engin
hætta var sýnileg.
Alt gekk vel og eðlilega hjá þeim
er latidsins leituðu, þeir náðu heim
til sín einhvern tíma um nóttina, og
sögðu að félagar sínir mundu þá
skamt utidan, því ekki hefði annttjð
verið eftir en draga upp stjórann, er
þeir yfirgáfu þá.
Næsta morgun er lýsa tók af degi,
voru þeir samt ókomnir, og þó hafði
haldist sama veðurblíðan alla nótt-
ina, og svo var enn. Fanst mönn-
um sem eitthvað óvanalegt eða ó-
skiljanlegt hlyti aö vera á seyði, og
bjuggu í skyndi út skip og menn,
til aö komast eftir hvað um væri að
vera.
Er það ekki að orðlengja, að þeir_
fundu skipið liggjandi við stjóra á
sama stað, sem það var um kvöldið,
með hákarla-hlessu utanborðs og
innan, og öllu öðru tilheyrandi, og
árar í keipurn. Alt undir búið að
halda til lands er stjórinn væri upp
dreginn.
En allir mentiirnir voru horfr.ir.
Hvað hafði orðið af þeim ? Þar til
sáust engin merki, og það er enn ó-
ráðin gáta, þann dag í dag.
Sjóræningjar voru þá engir á ferli
kringum íslands strendur. Sú ó-
öld var Iöngu liðin er Tyrkinn var
þar á sveimi.
Engar hafskipaferöir áttu sér stað
um þann árs tíma er- þetta skeði,
Og eiga sér reyndar aldrei stað svo
innarlega. Á þeim tíma var engin
verzlun fyrir innan Reykjarfjörð, og
stórskipaleiðir um Húnaflóa liggja
miklu dýpra. Smáskipaleiðir ofar
og með landi fram.
Mannrán á íslandi var og ger-
samlega óþekt, svo ekki var því til
að dreifa.
Alþýðan, eins og von var, bjó til
ýmsar gátur um slys þetta, en enga
sennilega. Ein af þeini var sú, að
sædýr hefði etið alla mennina. Þótti
þeim Mjaldurinn líklegastur til þeirr-
ar óhæfu. Hann var þektur að því
að vera hagaspakur, þar sem hann
tók sér aðsetur. Menn þóttust
þekkja svo náttnru þessa óvættar,
að hann yrði eigi friðaður, ef hann
fór til rána, með öðru en því, að
gefa honum fyrsta fiskinn er á skip-
ið kom. Og sá var eini frelsisveg-
urinn eftir fólksins trú. Sennileg-
ast að skipverjar hefði gleymt því,
að gefa honum fyrsta hákarlinn, og
hlotið svo þessa grimmilegu hefnd í
staðinri.
Hvort þetta hefir þó orðið þeim
að fjörtjóni, getur þó enginn sagt,
því Mjaldurinn á miði þessu var ó-
þektur gestur. Hann hafði aldrei
gert sig þar að hluthafa áður.
Þessi orsök var þó talin líklegust,
og því aldrei framar leitað þangað
til neins fiskigangs, en veiðistöðin
færð t'l Gjögurs, norðanmegin Reyk-
jarljarðar, og hefir svo verið um
langan aldur þar til nú, að hákarla-
veiði er með öllu niður lögð.
Ekki er þetta framanritaða dæmi
þó einstakt á íslandi. Svipaðurat-
burður kom fyrir á Breiðafiröi, end-
ur fyrir löngu. Öll skipshöfnin af
áttræðingi livarf þar einnig, á jafn
sviplegan og óskiljanlegan hátt, án
allra sjáanlegra ummerkja hvað því
hefði valdið.
B. G. Backmann.