Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 14

140
SYRPA
mun lesaranum ekki þykja þaö neitt
undarlegt, þegar hann hefir fengið
aö vita um hiö alvarlega æíintýri,
sem eg rataöi þá í.
Þaö var aö kveldi hins tólfta á-
gústmánaðar— hér um bil klukkan
átta — aö kynblendingur kom í
skakka húsiö og spuröi eftir Arnóri.
Hann var á aö gizka rúmlega tvít-
ugur, þessi kynblendingur, þrek-
lega vaxinn og kraftalegur. En
hann var nokkuð slarkaralegur og
tötralega búinn, og á andliti lians
— og einkum á hálsinum — voru
allmikil útbrot, sem bentu á það,
aö hann væri ekki laus viö kirtla-
veiki. Og hafa margir kynblend-
ingar í Rauðárdalnum þann kvilla,
sérstaklega ef þeir eru í föðura lt af
engil-saxneskum stofni. Eg sá að
Arnór hafði áður séö þenna kyn-
blending, því hann tók vingjarn-
lega á mót; honum, og virtist veröa
því feginn að hann kom. Þeir
gengu austur á árbakkann og töl-
uðust þar við um stund, og tók eg
eftir því, aö kynblendingurinn benti
nokkrum sinnum í áttina til Louise-
brúarinnar. Þegar þeir skildu, gekk
kynblendingurinn vestur í bæinn,
en Arnór fór heim í herbergið sitt,
tók bók og fór að lesa. En síðar
utn kveldið, þegar tók að dimma,
spratt hann upp alt í einu, setti á
sig dökkan, barðabeiöran hatt, tók
regnkápu sína og gekk út. Eg
læddist út á eftir honum og hafði
með mér regnhlíf, því loftiö var
þungbúið og leit út fyrir að það
mundi rigna um nóttina.
Arnór gekk suður Gladstone:
stræti þangaö til hann kom aÖj'irn-
brautinni, þá beygði hann austur
og hélt áfram meðfram járnbraut-
inni alla leið yfir á Louis-brúna.
Þar nam hann staðar, hallaði sér
fram á handriðiðog horfði ástraum-
falliö fyrir neðan. En það var að
eins um fáein augnablik, sem hann
stóö þar. Hann hélt áfram yíir
brúna, gekk svo suöur árbakkann
og fór hart.
Á þeim árum voru að eins tvö
hús á Rauöárbakkanum að austan,
alla leið frá Louise-brúnni til Seine-
lækjarins í St. Boniface. Var ann-
aö þeirra timburhús,sem stóð fremst
á bakkanum, skamt þar frá, sem
Riverview hótelið í Elmwood stend-
ur nú; en hitt var stórt bjálkahús
og stóð í skógarjaðrinum spölkorn
fyrir austan járnbrautina.
Arnór geklc rakleitt heim að
bjálkahúsinu og drap þar á dyr. Eg
sá að dyrnar opnuðust, og að tveir
menn komu út úr húsinu. Og var
annar þeirra að sjá all-mikið drukk-
inn. í sömu ahdránni kom svartur
lnindur, stór og ægilegur, fyrir hús-
hornið og urraði grimdarlega. En
mennirnir skipuöu honum að þegja,
og ráku hann aftur fyrir húsiö. Því
næst töluöu þeir nokkur orö við
Arnór, en ekki vissi eg hvaö þeir
sögðu, því eg stóð of langt frá þeim
til þess að geta heyrt orðaskil. —
Eg stóð í þéttum espi-runni, sem
var kippkorn fyrir vestan húsið, og
var eg viss um að þeir sáu migekki
því það var orðið mjög skuggsýnt.
En eg sá all-vel til þeirra, af því
þeir stóöu rétt fyrir framan hús-
dyrnar, sem voru opnar, og skæra
hirtu frá lampaljósinu í húsinu lagöi
þar út. Eg sá að báöir mennirnir,
sem komið höfðu út úr húsinu voru
kynblendingar, og var atinar þeirra
(sá, sem var drukkinn) ekki óáþekk-
ur manninum er komiö hafði fyr
unt kvöldið í skakka húsið, Hann