Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 10

136
SYRPA
teknum þeim þremur, sem voru
vestast. Þau stóðu þétt saman, og
voru tvö af þeim gömul og bygð úr
bjálkum. Inn í eitthvert þessara
húsa vissi eg að Arnór heföi farið,
af því að þau voru næst götuhorn-
inu, en það var iangt frá þeim til
húsanna fyrir austan, og hefði eg
áreiðanlega enn séð til hans, ef
hann hefði farið fr'am hjá fyrstu hús
unum. Þar að auki heyrði eg að
hundur gelti sem snöggvast á bak
við þessi hús, og benti það á, að
einhver ókunnugur hefði gengið
þangað heim. En á strætinu sást
enginn maður.
Eg gekk nú austur að húsunum,
nam staðar fyrir framan þau, og
virti þau fyrir mér fáein augnablik.
Eg sá að blæjur voru fyrir öllum
glöggum, sem að götunni vissu,
nema fyrir loftglugganum á aust-
asta húsinu, sem var timburhús og
leit út fyrir að vera nýlega smíðað.
Sá eg að hörundsdökkur karlmaður
á nærklæðum var að taka skarið af
ljósinu, sem brann á kertastiku í
gluggakistunni, og var einhver sem
sat eða stóð innar í herberginu, að
tala við hann í lágum hljóðum.
Ekki heyrði eg orðaskil, en mér
fanst með köílum að eg kannast við
málróm Arnórs.
Alt í einu gætti eg að því, að
maður stóð í sundinu, sem var í
milli bjálkahúsanna. Hann hallað-
ist upp að húsvegginum, þar sem
skugginn var svartastur, og hafði
hendurnar í vösunum.
,,Qui vive?“ (H ver fer þar) sagði
hann, þegar hann sá, að eg varð
hans var. Og um leið gekk hana
fram á gangstéttina til mín. Það
var auðséð á hörundslitnum, að
hann var kynblendingur; og af því
nð hann ávarpaði mig á frakknesku,
þá var hann að öllum líkindum
franskur kynblendingur. Hann var
að sjá maður á bezta slceiði, þrek-
Iega vaxinn, fremur meinleysislegur
og ekki mjög dökkur í andliti. En
látbragð hans, andlitsdrættir og
augnaráð bar þess ljósan vott, ab
hann hafði tekið að erfðum fleiri
einkenni frá hinum rauða manni,
heldur en hinum hvíta.
,,Sæll vertu!“ sagði eg á ensku.
En mig langaði til að segja: ,,La
France“, eins og hinn kæni háskoti
sagði, þegar hann svaraði ávarpi
frakkneska varðmannsins, nóttina
áður en Wolfe tók Quebec.
,,Að hverju leitar þú?“ sagði
kynblendingurinn á bjagabri ensku.
,, Eg er að leita að vin mínum,“
sagði eg; ,,hann hvarf mér rétt áð-
an, og eg er viss um að hann hefir
ekki farið lengra en hingað. Þú
heíír eflaust séð hann fara inn í
eitthvert afþessum húsum.“
,,Það getur ekki borið sig,“ sagði
kynblendingurinn og leit á mig
hvössum augum. , ,Eg hefi staðið
þarna í sundinu á milli húsanna í
tíu mínútur eða meir, en heíi engan
mann séð fara inn í neitt af þessum
húsum. “
,,En sástu þá ekki ungan rnann
fara hér fram hjá rétt nýlega og
halda austur götuna—ungan mann,
liáan og grannan, með svartan,
baröastóran hatt á höfðinu?“
,,Nei,“ sagði kynblendingurinn
og hristi höfuðið; ,,en eg sá gaml-
an mann og unglingspilt ganga
norður yfir strætið, nokkru áður en
þú komst. Og þeir fóru heim að
hvíta húsinu stóra, sem stendur
þarna undir eikitrjánum á árbakk-
anum. “