Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 56

182
SYRPA
eftir föngum, lá liann þar milli
heims og helju um langan tíma, og
þegar viö tólcum hann fastan, var
hann langt frá albata. Hann hafði
orðið aS skilja eftir aleigu sína, þá
hann flýöi frá Indíánunum, jafnvel
föt sín ; var hann í nærklæBum sín-
um þá hann fanst. Beltiö með gull-
inu varð hann að slcilja eftir í kletta-
skorunni.
Hann sagði mér að aldrei hefði
neitt spurst til félaga sinna, og eng-
inn kærði sig um að fara að leita
þeirra. Mannslífið þótti ekki mik-
ils virði á sléttunum á þeim dögum.
Ilann dvaldi hjá lcaupmönnunum
yfir veturinn, en sagði þeim ekkert
um gullið, sem hann hafði fundiö
og falið, vonandi að sér mundi síð-
ar gefast tækifæri að hverfa á þær
stöðvar og hafa uppi á því.
Það var ekki fyr en um vorið að
hann var ferðafær, en þar sem liann
var hestlaus, varð hann að ganga
með kaupmönnunum suður til Fort
Bentyre. Meðan hann dvaldi þar,
reyndi hann á ýmsan hátt að hafa
saman peninga, svo hann gæti horf-
ið norður aftur, en það kom þá fyr-
ir, að hann særði mann í spilaskrer-
um, og varð að sitja í fangelsi í
heilt ár fyrir bragðið. Hann hafði
að eins verið nýlega sloppinn út
þegar hann hitti á farandsala þá, er
hann var nú í félagi við, og sem við
höfðum handtekið. Þeir höfðu tek-
ið hann í félag með sér gegn því
loforði hans, að hann vísaði þeim á
gull, sem hann hafði tjáð þeim að
hann vissi hvar væri að finna.
Hann sagði mér að innan tveggja
mílna frá því sem við nú værum,
Væri staðurinn þar sem hann hefði
falið gull sitt, og í sögulok, 'því nú
að vísa mér á staðinn, ef eg vildi
leyfa honum að fiýja. Eg neitaði
auðvitað aö verða við þeim tilmæl-
um hans, en bað hann að sýna mér
um morguninn hvar þeir hefðu haft
bækistöð sína, því lofaði hann, vit-
andi með sjálfum sér að fjársjóður
hans var svo vel falinn, að þó við
leituðum hans, myndum við ekki
hafa upp á honurn.
Um morguninn tókum við saman
föggur brennivínssalanna, og lögð-
um af stað. Mexíkaninn leiðbeindi
okkur að ársprænu, tvær mílur í
suður, og benti hann okkur á skála-
tóftir hinum megin við hana, og
kvað hann þar vera staðinn sem
Indíánarnir hefðu ráðist á sig og fé-
laga sína, tveim árum áður.
Eg tók Mexíkanann og annan
mann með mér yfir ána, til að rann-
saka þetta nánar, og fundum við
þar leyfar af tveimur vögnum hálf-
brendum, og við nánari leit fundum
við leyfar af brunnu tjaldi og ak-
týgjum, og það scm hörmulegast
var, hauskúpur og bein tveggja
hvítra manna, og gat lítill efi á því
leikið, að þar væru hinar jarðnesku
leyfar hinna fyrri félaga Mexíkan-
ans.
Saga Mexíkanans hafði þannig
reynst í öllum meginatriöunum
sönn, og frásögu hans um gullið ef-
aðist eg alls ekki. En við höfðum
engan tíma til að fara frekar út í
þá sálma. Við söfnuðum manna-
beinunum saman, og jörðuðum þau
þar á staðnum, og héldum síðan
með herfang okkar og fanga til að-
alstöðvanna. Urðu þeir fyrir þung-
um sektum, eða löngu varðhaldi,
greiddu þeir þær ekki. Tveir þeirra
' greiddu sektarféð strax, en Mexí-