Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 30

GAMIAR MXNNINGAR.
(Eftir Jónas J. Húnford).
Guðmunclur hét maöur, skagfirzk-
ur að ætterni. Faðir hans var Páll
er lengi bjó á Mælifellsfi í Skagafn ði,
á fvrra hluta 19. aldar. Þrjú voru
systkini Guðmundar, einn bróðir,
Björn að nafni og- tværsystur, Rann-
veig og Ingibjörg. Voru þær búð-
ar hinar merkustu konur. Rann-
veig var gift Magnúsi Andréssyni
frá Kolgröf, síðar óðalsbónda á
Steiná í Svartárdal í Húnavatns-
sýslu. Þau áttu sex börn, hvert
öðru mannvænlegra. Þeirra synir
voru þeir síra Jón Ólafur, sem Iengi
var prestur á Mælifelli,og Konrúður,
sem nokkur ár bjó á Syðsta Vatni
og dó þar, litlu eftir síðustu alda-
mót. Rannveig var mikil kona, vel
skynsöm, hreinlynd, en berorð, og
sagði alvarlega meiningu sína,
hverjum sem í hlut átti. Mún vand-
aði mjög til uppeldis barna sinna
og bar það góðan ávöxt; þau urðu
öll meðal hinna fremstu að allri
menningu. Ingibjörg systir hennar
var gift Þorvaldi á Framnesi, og
var mikiihæf og góð kona. Björn
bróðir þeirra var dulur og seingerð-
ur og kvað eigi mikiö að honum;
var þ<5 sæmilega greindur maður
og nokkuð mentaður. Guðmundur
var yngstur þeirra systkina. Hann
fæddist upp með foreldrum sínum á
Mælifellsá, og voru því æskustöðv-
ar hans þar. Guðmundur var með-
almaður á vöxt,dökkur á hár.grann-
leitur í andliti, sviphreinn meögáfu-
leg augu, fjörlegur og einarður í
framkomu sinni; snyrtimenni og
skemtinn í viðkynningu; hann hafði
ljósar og skarpar gáfur og grundaða
skoðun; mentaður varhann umfram
flesta samtíðamenn sína ólærða;
unni mjög menntun og menningu,
frelsi og franiförum. Hann kunni
og ritaði móðurmál sitt unifram
ílesta á þeim tíma; kunni vel danska
tungu og reikning og var vel að sér
í landafræði. Hann ritaði fagur-
lega, hreina, tilgerðarlausa ogsjálfri
sér samkvæma rithönd. Vinfastur
var hann, og valdi sér þá aðvinum,
sem honum fanst, að hefðu glögg-
ast auga fyrir skyldum mannsinsog
ákvörðun lífsins eins oghann komst
að orði; haun sagði þá vera ríkari
hinum ríku. Skáldmæltur var hann
en hélt því lítið fram. Helzt hygg
eg að menntun og menning hafi ítt
við skáldgáfunni hjá Guðmundi,
og hann hafi verið meira lærdóms
en náttúru skáld, og það hygg
eg, að hann kvæði lítið á yngri
árum. Af suintim var hann álitinn
enginn reglumaður; fundu honum
það helzt til, að hann legði um of
lag sitt við Bakkus, var enda nokk-
uð hæft í, að það spilti hag hans.
Vinnumaður var hann í betra lagi,
og sláttumaður með afbrigðum og