Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 40

166
SYRPA
sinni og hreysti yrði engún mótstaða
veitt; það er lítil furða þó að þeir
litu fyrirlitningaraugum á óvini
sína, og héldu að erfiðleikar sínir
væru þegar á enda, Albany þegar
fallin í hendur þeirra og þess ekki
langt að bíða að Norðurríkin yrðu
að beygja sig, án þess að það kost-
aði þá ofmikla fyrirhöfn ogofmarg-
ar hættur.
,,Heima var fögnuðurinn afar-
mikill, ekki að eins við konungshirð-
ina, heldur einnig meðal allra, sem
vildu að nýlendurnar yrðu alveg
beygðar undir vald heimalandsins.
Ameríkumenn töpuðu orðstýr, og
það tap var verra og gat haft verri
afieiðingar fyrir þá en það sem þeir
höfðu mist af landi, víggirðingum,
fallbyssum og piönnum. Ollum
niðurlægjandi og lítilsvirðandi ásök-
unum um að þá skorti einbeitni og
hermenskuhæfileika jafnvel til að
verja það, sem þeim væri kærast,
er óvinir þeirra höfðu ausið yíir þá,
var trúað og þær endurteknar. Þeir
sem enn þá báru nokkra virðingu
fyrir þeim og höfðu ekki mist alt
hlýtt hugarþel til þeirra, gátu ekki,
hversu fegnir sem þeir vildu, kom-
ist hjá að kannast við að Ameríku-
menn hefðu fallið mikið í áliti hjá
þeim; sama var einnig með þá, sem
höfðu von um að samkomulag gæti
komist á á réttindalegum grund-
velli, án þess að heiðri og réttmætu
stjórnarvaldi væri fórnað á aðra
hliö, eða réttindakröfur frjálsra
manna yfirgefnar á hina. Það var
auðvelt að breiða út þá skoðun, að
ófriðnum væri í raun og veru lokið;
og að öll frekari mótstaða yrði að
eins til þess að gera uppgjafar skil-
málana verri. Þannig voru fyrstu
áhrifin, sem fregnin um það, að
Ameríkumenn hefðu tapað Ticon-
deroga og vötnunum, hafði í för
með sér“.
Viðburðir þessir vöktu eðlilega
undrun og ótta meðal Ameríku-
manna. En samt sýndu þeir enga
tilhneigingu til að gefast upp mitt í
þessum slysum. Stjórnir Ný-Eng-
lands ríkjanna og sambandsþingið
sýndu dugnað og stefnufestu í til-
raunum sínúm að reka óvinina af
höndum sér. Gates yfirherforingi
var sendur til Saratoga til að taka
við yfirstjórn hersins, og Washing-
ton sendi Arnold, sem var einn af
uppáhaldsleiðtogum Ameríkumanna
honum til aðstoðar, með hersveitir
og fallbyssur frá aöalhernum. Indí-
ánalið Burgoynes gerði nú stór-
skaða. Hann reyndi af öllum mætti
að koma í veg fyrir að Indíánarnir
beittu sinni vanalegu grimd, en
hann ga^ ekki aftrað því, að þeir
fremdu mörg hryðjuverk, sem voru
andstyggileg frá mannúðarlegu
sjónarmiði og gagnstæð hernaðar-
reglum siðaðra manna. Amerísku
herforingjarnir sáu um, að fregnir
af óhæfuverkum Indíánanna bærust
sem víðast; því þeir vissti vel, að
þær mundu ekki koma hinum
ströngu Ný-Englandbúum til að
vanmegnast, heldur tendra hjá þeim
ofsareiði. Og slík áhrif höfðu þær.
Þó að umhugsunin um hina misk-
unnarlausu Indíána, er voru ,,þyrst-
ir í blóð manna, kvenna og barna,
hinar viltu mannætur, sem kvöldu,
drápu, steiktu og átu fórnarlömb
hins blóðuga og vilta stríðs“,‘) fylti
marga hugaða menn ótta, er þeir
litu á konur sínar og börn, systkini
1) Úr ræSu Chathams lávarðar um
Indíána í herþjónustu.