Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 6

132
SYRPA
um hiilsinn á honum ogf þrýsti hon-
um upp aö mér, en kom enjju oröi
upp fyrir gefishræringu.
,,Vertu sæl, elskan mín“, sagÖi
hann. ,,Egkem undir eins aftur“.
Svo losaöi hann sig úr faömlögum
mínum, og gekk áleiðis upp að
hömrunum.
Rétt fyrir ofan flötina, þar sem
við vorum tók viöbrött grasbrekka,
og lá hún upp að björgunum. Þau
voru hér og hvar meö hillum og
stöllum og sumstaðar gengu fram
litlar klettasnasir.
Allir horfðu á eftir Einari, þar
sem hann gekk upp brekkuna. Þeg-
ar hann kom upp aö hömrunum
nam hann staðar og leit út fyrir að
hann væri að virða fyrir sér, hvar
tiltækilegast væri að komast upp
að hreiðrinu.
Svo hófst glæfraförin.
Hann fetaði hægt og gætilega
upp hverja hamrabilluna á fætur
annari, og var nú meira en hálfnað-
ur upp að hreiðrinu.
Við sem stóðum niður á grund-
inni höfðum varla talað orð, en nú
rauf einn þögnina og sagði:
,,Eg held hann ætli að komast
það“.
Það glaðnaði heldur yfir mér, því
í huga mínum fann eg til metnaðar
að hann,sem varunnusti minn skildi
einn þora að fara aðra eins glæfra-
för, þar sem enginn af öllum þeim
piltum sem þar voru, höfðu haft
hug til þess.
Bara að honum tækist það. Eg
hafði ekki af honum augun. Nú
voru að eins ein eða tvær mann-
hæöir eftir að grastó þeirri sem
valurinn hafði sest á í fyrstu, en
nú flögraði valurinn í kringum Ein-
ar og rendi sér við og við að hon-
um eins og hann vildi höggvahann.
,,Eg er hræddur um að hann
ætli að hrapa!“ sagði einn maður-
inn, sem stóð utarlega í mann-
þyrpingunni, hálflágt við annan sem
stóð hjá honuni.
Eg lét aftur augun og hræðslu-
titring lagði um mig alla.
,,Hann hrapar! hann hrapar!“
hvað við úr öllum áttum, og um
leið barst til eyrna minna skerandi
neyðatóp ofan frá hömrunum. Hann
var hrapaður. Eg ætlaði að stökkva
á stað en datt niður. Það leið
yfir mig.
Þegar eg raknaði við aftur, og
kom til sjálfrar mín, var eg heima
í rúmi rnínu og var fárveik. Var
eg þá búin að liggja hálfan mán-
uð í hitaveiki og með óráði.
Faðir rninn sagði mér þá frá því
að Einar hefði verið jarðaður viku
eftir að hann hrapaði. Fólkið sem
var á flötinni hefði tekið hann sem
liðið lík allan sundurflakandi efst í
grasbrekkunni, og borið hann heirn
að Hóli.
Eg var lengi lasin eftir þenna
voðalega viðburð og hef aldrei orð-
ið jafngóð. Eg hef aldrei gifst,
en einlægt verið hérna á Hóli, og
verð líklega á meðan eg lifi. En
uiér er nú orðið mál á hvíldinni
því eg er nú orðin gömul og þrái
að fá að leysast héðan.
Hér þagnaði hún og bar svuntu-
hornið upp að augunum, og eg sá
að nokkur tár runnu niður hinar
fölu kinnar hennar.
Eg hafði mig á kreik og fyrir
ærnar. En þegar eg kom afiur
var Guðrún eins og hún var vön,
skrafbreyfin og blíð við mig.
Þegar kvöld var komið, rákum
við kvífénaðinn heim, og vorum
við Guðrún gamla, þá orðnir beztu
vinir. Sagði hún mér marga sög-
una þann tíma sem eg var á Hóli,
og reyndist mér æfinlega sem bezti
vinur minn.